Moi przyjaciele uważają, że freelance to rozrywka przy komputerze

Elżbieta przez jakieś 5 lat pracowała jako kierownik sprzedaży, a później poszła na urlop macierzyński. Dzięki swojej pracowitości i zapisanej bazie klientów postanowiła nie wracać do biura i pracować z domu.

Eli podobało się to, że mogła pracować nie wychodząc z mieszkania, bo nie wymagało to noszenia szpilek i często niezbyt wygodnych garniturów. Cieszyła się, że mogła więcej czasu spędzać w domu i poświęcać dużo uwagi dziecku. Dlatego kobieta zdecydowanie postanowiła, że ​​nie wróci do biura, tylko będzie nadal pracować z domu, nawet po urlopie macierzyńskim. Krewni i znajomi nie byli tym zachwyceni, ponieważ wszyscy uważali, że tego rodzaju praca to po prostu rozrywka przy komputerze.

Ela i jej mąż mieszkali w nowym bloku, więc było tam wielu sąsiadów z małymi dziećmi. Elżbieta zaprzyjaźniła się z niektórymi z nich. Jej sąsiadka Zuzia jest matką bliźniąt, które niedawno skończyły 4 lata, i małego Olka, który ma zaledwie rok. Mąż Zuzi, Marek, zaprzyjaźnił się z mężem Eli, więc często spędzali wspólnie wieczory na rozmowach.

Kiedy Ela zaczęła pracować z domu, Zuzia kilka razy poprosiła ją, żeby posiedziała ze starszymi dziećmi, podczas gdy ona z młodszym musiała iść do przychodni. Ela, jak początkująca i wówczas niezbyt zajęta freelancerka, się zgodziła. Ale z biegiem czasu pracy miała więcej, miała znacznie mniej wolnego czasu.

Kiedyś Zuzia zadzwoniła i poprosiła, żeby pójść z nią i jej dziećmi do przychodni, bo podobno nie mogła sobie poradzić. Ela odmówiła, po prostu nie miała na to czasu, ale Zuzia nadal nalegała, wykorzystując ich przyjazne stosunki. Elżbieta nadal odmawiała, a wtedy koleżanka po prostu się rozłączyła.

Wieczorem do domu wrócił mąż i powiedział Eli, że dzwonił do niego Marek. Skarżył się, że Elżbieta nie chciała pomóc jego żonie z gromadką dzieci. Mąż Eli odpowiedział przyjacielowi, że jeżeli oni nie rozumieją, że Ela jest zajęta i nie akceptują sposobu jej pracy, to jeszcze nie znaczy, że jej zawód to zwykła zabawa.

Ela poczuła się bardzo rozczarowana postawą przyjaciół. Nie obchodziło ich nic poza własnymi potrzebami. Nie zwracają uwagi na to, że czasami Elżbieta nie ma nawet kiedy zjeść śniadania.