Moi bliscy uznali, że jesteśmy dla nich fundacją charytatywną i powinniśmy dawać pieniądze na ich potrzeby, bo nasz poziom życia jest znacznie wyższy niż ich. Najpierw pożyczyła pieniądze siostra, później brat, a potem zaczęli dzwonić tylko po pożyczki, których nie zamierzali zwrócić.

Czy można odmówić czegoś swoim bliskim, z którymi ma się dobre relacje? Raczej nie, bo jednak to ta sama krew, wsparcie w każdym momencie życia. Ale kiedy wszystkie relacje opierają się tylko na sprawach materialnych, to nie można mówić o więzach rodzinnych. Tak się właśnie wydarzyło się u nas.

Mój mąż i ja pochodzimy z małej wioski – tutaj się urodziliśmy i wychowaliśmy. Tak czy inaczej, zawsze dążyliśmy do czegoś lepszego. Zebraliśmy się więc na odwagę, spakowaliśmy swoje rzeczy i postanowiliśmy wyruszyć do miasta w poszukiwaniu wyższych zarobków oraz lepszych warunków życia dla siebie i naszych przyszłych dzieci.

Żegnając nas, bracia i siostry uśmiechali się złośliwie, bo myśleli, że nam się nie uda i przy pierwszej porażce wrócimy na wieś. Rzeczywiście, na początku musieliśmy dużo oszczędzać i mieszkać w małych wynajmowanych klitkach. Nie braliśmy żadnych wolnych dni, ale teraz dzięki temu mamy dobrą pracę, wysokie pensje i możemy sobie na wiele rzeczy pozwolić.

Pewnego dnia moja siostra zadzwoniła do mnie, kiedy z mężem i dziećmi byliśmy na wakacjach. Powiedziałam jej, gdzie teraz jesteśmy, co robimy, ale w odpowiedzi usłyszałam tylko suche, obojętne, zdawkowe odpowiedzi. Nie zwróciłam na to uwagi, jednak kilka dni później moja siostra znowu do mnie zadzwoniła.

Nasza rozmowa była dziwna, bo ciągle powtarzała, że ​synowie proszą ją o wyjazd nad morze, a ich z mężem na to nie stać. Pod koniec rozmowy poprosiła, żebym pożyczyła jej 1 500 zł. Pomyślałam, że możemy im pożyczyć te pieniądze, bo przecież to moja rodzina i chciałam, żeby moi siostrzeńcy zobaczyli morze.

Minęło trochę czasu, odkąd wróciliśmy do domu, więc postanowiłam zadzwonić do siostry i zapytać, co u niej słychać. Nie odebrała telefonu, ale zwróciłam na to szczególnej uwagi. Tego samego wieczoru zadzwonił do mnie brat z prośbą, żebym pożyczyła mu pieniądze na altanę na podwórku. Byłam trochę zaskoczona, ale nie mogłam przecież odmówić własnemu bratu.

Czas mijał, a żadne z nich nie oddawało pożyczonych dawno temu kwot. Jeżeli w ogóle, to były to tylko jakieś niewielkie części całej sumy. Pieniądze zwracali niechętnie, nawet z pewną irytacją. Wydawało się, że to my jesteśmy im coś winni. Mój mąż uważał inaczej, bo przecież wszystko, co mamy, to tylko nasza zasługa. Pieniądze zarabiamy ciężką pracą, więc nie zamierzamy ich tak po prostu komuś dawać. Zwłaszcza, że ​​wszyscy są dorośli i mogą pracować tak samo, jak my.  Niestety, moja rodzina wybrała łatwiejszą drogę.

Kiedy siostra zadzwoniła ponownie z prośbą o pieniądze, mój mąż odebrał telefon i powiedział, że chętnie pożyczymy pieniądze, jeśli wypiszą nam pokwitowanie, które potwierdzi notariusz. Wtedy po prostu się rozłączyła.

Na początku trochę rozczarowało mnie podejście męża do tej sytuacji, ale kiedy się nad tym zastanowiłam, zdałam sobie sprawę, że moje dzieci też mają swoje potrzeby. Synowi trzeba kupić nowy rower, córce telefon, a gdyby moi bliscy zwrócili nam wszystkie pieniądze, moglibyśmy te rzeczy kupić choćby dzisiaj. Trzeba było przerwać tę rodzinną relację, która opierała się tylko na pieniądzach i cieszę się, że mój mąż mi w tym pomógł.