Miłość przyszła niespodziewanie, ale coś poszło nie tak

Miłość przyszła niespodziewanie, ale coś poszło nie tak

Pewnego wieczoru Weronika wracała z pracy, jak zwykle przez mały park, gdy nagle z krzaków wyłonił się malutki szczeniak. Był pulchny i okrągły jak pączek.

— Ojej, skąd ty się wziąłeś, ty śliczności? — zdziwiła się, pochylając nad nim.

Szczeniak skomlał radośnie, merdał malutkim ogonkiem i trącał noskiem jej adidasy. Wzięła go na ręce, a on spojrzał na nią tak wiernie i smutno, że nie mogła go tam zostawić.

Wróciła do domu z psiakiem na rękach, otworzyła mieszkanie i postawiła go na podłodze. Malec natychmiast zaczął eksplorować nowe lokum.

— No i co ja z tobą zrobię? Nie mam pojęcia, jak się tobą zajmować… O rany, jeszcze muszę ci wymyślić imię. — Zastanawiała się, jak go nazwać, nie wiedząc nawet, jakiej jest rasy ani czy wyrośnie na dużego psa. Tymczasem szczeniak buszował po mieszkaniu. Spojrzała, gdzie się podział, ale nie mogła go znaleźć.

— Hej, gdzieś się schował? Hej, Burek! — zawołała, a wtedy psiak wytoczył się spod szafki, na której stał telewizor. — O, więc jesteś Burek! No to będziesz u nas Burek-Bureczek, a jak urośniesz duży, to Borys.

Szczeniak był głodny i popiskiwał. Weronika poszła do kuchni, a on za nią. Otworzyła lodówkę, ale nie znalazła nic, czym mogłaby go nakarmić.

— Trzeba kupić chociaż mleko — pomyślała. — A najlepiej pójść do sklepu zoologicznego, akurat jest naprzeciwko, poradzić się. — Szybko się zebrała.

— Dobra, Burek, idę do sklepu, jesteś głodny, zaraz wrócę, czekaj — pomachała mu ręką i wyszła, uważnie zamykając drzwi. Szczeniak też chciał wyjść.

W sklepie zoologicznym Weronika zwróciła się do sprzedawcy, opisując swoją sytuację.

— Nie mam pojęcia, czym go karmić, a już wzięłam na siebie tę odpowiedzialność.

— Spokojnie, dasz radę. Zaraz wszystko ci wyjaśnię, no i internet też pomoże.

Wracała do domu z torbami pełnymi karmy dla szczeniąt. Z dnia na dzień malec rósł, a Weronika uczyła się, jak opiekować się psem. Nawet wyprowadzała go na smyczy, bojąc się, że ucieknie.

— Burek, nie wolno! Burek, fe! — wydawała komendy.

Najbardziej martwiła się, gdy była w pracy:

— Co tam Burek może narozrabiać? Co tym razem pogryzie?

Burek wyrósł na dużego Borysa. Nie był ogromny, ale spory, o gładkiej, brązowej sierści. Sąsiadka Halina, która miała owczarka niemieckiego i znała się na rasach, powiedziała:

— Weronika, to pewnie mieszaniec labradora z czymś, ale wygląda jak labrador.

— No i dobrze, jaki jest, taki jest — odpowiedziała Weronika z uśmiechem. — To nie ja go wybrałam, to on mnie wybrał.

Minął rok, wciąż nazywała go Burkiem, a gdy była surowa — Borysem. Był posłuszny, wykonywał wszystkie polecenia. Rano i wieczorem z dumą „wyprowadzał” swoją panią — ona zawsze mówiła, że to on ją spaceruje, a nie ona jego.

— Borys, przez ciebie nawet w weekendy nie mogę się wyspać. Budzisz mnie jak zegarek. Ech, ty, mój budzik — głaskała go po głowie i grzbiecie.

Za to Borys uwielbiał weekendy. W południe szli razem do parku nad jeziorko, gdzie było wybieg