Miłość przetrwała przez lata

**Miłość przetrwała lata**

Do wsi przyjechała nowa rodzina. Właśnie wybudowano nową szkołę. Stary dyrektor odszedł na emeryturę, a jego miejsce zajął Leon Kowalski z żoną – nauczycielką matematyki – i córką, piętnastoletnią Jadzią.

Jadzia w niczym nie przypominała miejscowych dziewczyn. Chłopcy od razu zwrócili na nią uwagę, a wiejskie dziewuchy wściekały się. Przyjezdna zawsze była schludna, z mocno zaplatanym warkoczem, buty miala czyste – nawet jesienią, gdy błoto zalewało wieś, potrafiła wyczyścić je w kałuży przed wejściem do szkoły.

– Co ta Jadzia sobie myśli, babrze się w wodzie – śmiały się z niej miejscowe, choć z czasem same zaczęły dbać o wygląd. Bo widziały, że chłopakom podobają się zadbane dziewczyny.

We wsi mieszkał Wojtek, szesnastoletni chłopak. Był pracowity, wysoki i barczysty. Skończył tylko ósmą klasę i zarabiał, kosząc trawę z mężczyznami, układając stogi siana. Tak je formował, że baby tylko cmokały pod nosem.

Od czternastego roku życia uganiał się za dziewczętami, a one nie miały nic przeciwko – był przystojny. A od szesnastu lat i pod stogami miłością się bawił. Teraz miał siedemnaście.

– Wojtek sobie haruje, jak bandyta – mawiali sąsiedzi, a on tylko się uśmiechał.

Wszystko się zmieniło, gdy zobaczył Jadzię. Szła z matką do sklepu po przyjeździe do wsi – taka czysta, zgrabna.

– Co to za zjawisko? – zdziwił się i spytał swojego kumpla, rudego Kazika.

– To nowi, ojciec dyrektorem w szkole, a to Jadzia i jej stara, matematyki będzie uczyć.

I Wojtek przepadł. Zapomniał o wszystkich swoich podbojach, jakby nigdy w życiu nie patrzył na dziewczyny. Gdy pierwszy raz ją ujrzał, nawet przymrużył oczy – była w niej jakaś nieziemska lekkość, a jego rozhukana dusza zadrżała.

Wiedział, że Jadzia to jeszcze dziecko, więc nie próbował się zbliżać. Tylko patrzył z daleka. Ale wieś szybko się zorientowała – Wojtek zakochał się na zabój. Minęła jesień, przyszła zima. Rzeka zamarzła, a chłopaki wyciągnęli łyżwy „sanki”, przywiązane do walonek, i ślizgali się po lodzie. Dziewczyny nie umiały.

Aż tu nagle – cud! Na lód wyszła Jadzia w łyżwach z butami, pięknych jak ona sama. Jak jeździła! Wszyscy wstrzymali oddech. Dzieciaki gapiły się z brzegu, gdy kreśliła na lodzie figury, kręciła się na jednej nodze, potem na drugiej.

– No nie, Jadzia daje czadu! – dziwili się starsi, a maluchy patrzyły z otwartymi buziami.

Wojtek nie widział, gdy wyszła na lód. Wracał z pracy, gdy usłyszał krzyki znad rzeki. Nie myśląc, pobiegł.

– Pomocy! – ktoś się topił w przeręblu. Rzeka była wąska, ale trzeba było przebiec po lodzie.

– Jadzia tonie! – wrzeszczały dzieci.

Wojtek zrozumiał – nie wiedziała, że przy brzegu bije źródło i lód tam słabszy. Rzucił się, by ratować, zrzucając kożuch. Gdy dotarł do przerębla, zobaczył jej przerażone oczy. Pełznął po lodzie, a ona, łamiąc go rękami, walczyła o życie.

– Głupi, nawet patyka nie wziął – pomyślał gorączkowo, zdjął pasek i rzucił jej koniec.

Jadzia chwyciła, a on ciągnął z całych sił. Wyciągnął ją, dowlókł do środka rzeki, wziął na ręce i zaniósł do domu.

Wieś już wiedziała, jak Wojtek uratował Jadzię. Wieczorem, gdy ściemniło się, do drzwi jego domu zapukała matka dziewczyny.

– Wojtku, dziękuję ci – mówiła, podsuwając podarek. – Jadzia prosi, żebyś przyszedł. Leży z gorączką.

Poszedł z nią. Jadzia leżała w łóżku. Gdy go zobaczyła, uśmiechnęła się słabo i wyciągnęła gorącą dłoń.

– Dzięki, Wojtek. Gdyby nie ty… – łza spłynęła jej po policzku. On otarł ją palcem.

Od tego dnia przychodził do niej co wieczór. Siedzieli w jej małym pokoju i rozmawiali – właściwie to ona mówiła, a on słuchał, zachwycony jej głosem.

Gdy Jadzia skończyła szesnaście lat, trzymali się za ręce, a on pierwszy raz ją pocałował. Gdy Wojtek miał osiemnaście, poszedł do wojska. Żegnali się długo, płakała, a on ją uspokajał.

– Czas rychło minie, wrócę. Tylko zaczekaj – obiecała.

Ale los bywa okrutny. Wojtek trafił na misję, gdzie został ranny. Stracił nogę. Leżał w szpitalu, nikomu nie mówił – zwłaszcza Jadzi.

– Nie wrócę do domu kaleką. Nie chcę, by widziała mnie na kuli – myślał. – Niech sama układa życie.

Gdy nauczył się chodzić na protezie, wyjechał z kolegą ze szpitala do miasta. Znalazł pracę, później ożenił się. Choć utykał, był przystojnym mężczyzną. To Weronika pierwsza zaproponowała związek.

– Wojtek, ożeńmy się – powiedziała. – Będę ci pomagać, widzę, że ciężko ci samemu.

– Dobrze – przystał, choć w sercu wciąż miał Jadzię. Czasem wspomnienia go przytłaczały, ale zaciskał zęby, by nie wsiąść w pociąg do wsi.

Z Weroniką łączył go szacunek. Mieli córkę, Olę.

Po latach zaczął przyjeżdżać do wsi, gdzie została jego matka. Spotykał też Jadzię – już zwykłą wiejską kobietę. Wyszła za miejscowego Zdzisława, urodziła trójkę dzieci. Piękno jej nie opuściło, choć przytyła.

Gdy się widzieli, czuł, że coś między nimi zostało. Ale oboje się powstrzymywali. Po każdym powrocie do domu pił tygodniami, straszył żonę, aż w końcu się uspokajał.

Czas mijał. Starzeli się oboje. Dzieci wyfrunęły z gniazda. Weronika całe życie wiedziała, że on jej nie kocha, ale szanuje. Ona go kochała. Aż zachorowała i odeszła. Wojtek został sam. Samotność przygniotła go jak kamień.

– Tato, zabierzemy cię do miasta – mówiła Ola. – Mamy duże mieszkanie.

Zgodził się. W bloku spędzał dnie na balkonie. Był emerytem – czym się zająć? Wnuki, sąsiedzi na ławceW końcu któregoś dnia zamknął oczy na zawsze, a Jadzia, trzymając jego dłoń, szepnęła: „Teraz już możemy być razem”.