Miłość na całe życie

Miłość na całe życie

Gdy Ala miała czternaście lat, spadły na nią wszystkie domowe obowiązki, opieka nad chorą matką i nauka w szkole, w której starała się osiągać dobre wyniki. Marzyła, by zostać lekarzem.

– Mamo, skończę studia i wyleczę cię. Na pewno wstaniesz. Jesteś jeszcze młoda – mówiła do matki.

W ukryciu, w swojej małej pokoiku, płakała jednak z bezsilności i żalu. Mieszkali we trójkę w mieście, ale w domku na uboczu – właściwie jak na wsi, gdzie wszyscy wszystko o sobie wiedzą. Ojciec nigdy nie pomagał matce, nie mówił do niej ani do Ali z życzliwością, był zawsze szorstki i opryskliwy. Żadne dobre słowo nigdy nie padło z jego ust. Gdy tylko Weronika zachorowała, spakował swoje rzeczy i wyszedł z domu.

Ala początkowo nie zrozumiała, co się dzieje – myślała, że wyjeżdża służbowo. Ale prawda wyszła na jaw, gdy stanął w drzwiach i powiedział:

– Odchodzę na zawsze. Takie życie nie jest dla mnie, a już na pewno nie z chorą żoną. Potrzebuję zdrowej kobiety. Ty jesteś duża, dasz sobie radę. Pieniądze będę przesyłał pocztą.

Dziewczyna sądziła, że żartuje, ale przekonała się, że mówi poważnie, gdy drzwi zatrzasnęły się za nim z hukiem. Weronika leżała i uśmiechała się, co zaskoczyło Alę.

– Mamo, czemu się cieszysz? Jak teraz będziemy żyć?

– Jakoś damy radę, córeczko. A co dobrego on nam dał? Tylko złość i krzyki. Idź do wujka Wojtka i powiedz, żeby do nas przyszedł – poprosiła.

– Dobrze, mamo, zaraz idę – odparła Ala i pobiegła do sąsiada z naprzeciwka.

Od dawna zauważała, że wujek Wojtek patrzy na jej matkę w szczególny sposób. Ojciec nigdy tak na nią nie spoglądał. Wojtek zawsze się do nich uśmiechał, mówił Weronice komplementy, a na urodziny przynosił kwiaty i czekoladki – oczywiście, gdy ojca nie było w pobliżu. Ala wszystko widziała, ale nie pytała. Czekoladki dostawała też ona.

Ojciec natomiast nigdy nie obdarowywał żony ani córki prezentami, a nawet urodzin nie pamiętał. Weronika zachowywała się godnie, jak przystało na mężatkę, choć sąsiadki szeptały, że to „wietrznica”. Pewnego dnia, gdy Ala miała trzynaście lat, usłyszała, jak Wojtek wyznaje jej matce miłość.

– Weroniko, zawsze będę przy tobie i zawsze cię kocham. Nigdy nie wątp w to. Cokolwiek by się nie działo.

Matka tylko się zaśmiała i odparła:

– Ech, ja już przywiązana do innego i jemu wierna będę – dodała jeszcze – nie trzeba mi tych słów, Wojtku.

Gdy Ala skończyła czternaście lat, sama zaczęła myśleć o chłopcach. Rozumiała więc, że Wojtek naprawdę kocha jej matkę. Mimo to zachowywał się wobec niej z szacunkiem, nie narzucał się, nie narażał jej na plotki. Ale rzeczywiście – zawsze był blisko. Dziewczyna mimowolnie porównywała ojca i wujka Wojtka, a porównanie to nie wypadało na korzyść tego pierwszego. Sama też darzyła Wojtka większą sympatią.

Gdy podrosła, dowiedziała się, że Wojtek był dawnym szkolnym kolegą matki. Pewnego dnia zapytała:

– Mamo, dlaczego wyszłaś za ojca, a nie za wujka Wojtka?

Weronika wtedy się zdenerwowała i nie odpowiedziała, a Ala więcej już nie pytała.

Niedługo później wydarzyło się nieszczęście. Matka upadła i złamała nogę w dwóch miejscach. Choć zaczęła wracać do zdrowia, nagle zrobiło się jej gorzej. Okazało się, że na kości pojawił się jakiś narośl. Stan Weroniki się pogarszał – nie mogła stanąć na nogę, a nawet wstać z łóżka. Ojciec nie zamierzał jej pielęgnować i właśnie wtedy odszedł na dobre. Zniknął pewnego dnia i nigdy już się nie pojawił. Ala do dziś nie wie, co się z nim stało – ale już jej to nie obchodzi.

Gdy Weronika leżała chora, Wojtek przez Alę proponował pomoc, zdobywał leki i przynosił.

Gdy dziewczyna przyszła do niego, od razu zrozumiał, że coś się stało. Mieszkał sam, ale w domu panował porządek.

– Wujku Wojtku, mama prosiła, żebyś przyszedł – powiedziała.

– A co na to twój ojciec? Nie będzie zadowolony.

– Ojciec nas zostawił. Wczoraj wieczorem odszedł i powiedział, że na zawsze.

Wojtkowi nie trzeba było więcej tłumaczyć. Natychmiast poszedł z Alą do ich domu. Długo siedział przy łóżku Weroniki, rozmawiali. I został już na zawsze. Ala nawet nie zauważyła, kiedy to się stało – miała tylko wrażenie, jakby zawsze z nimi mieszkał.

Dbał o Weronikę z wyjątkową troską. Sprowadzał lekarzy, woził ją po szpitalach, aż w końcu jej stan się poprawił. Weronika znów stanęła na nogi. Jakże byli wszyscy szczęśliwi! Obecność Wojtka w domu odciążyła Alę – przejął domowe obowiązki i opiekę nad matką.

– Alu, najważniejsze, żebyś dobrze się uczyła. Twoje marzenie o studiach medycznych na pewno się spełni – dodawał jej otuchy, sam w to szczerze wierząc.

Czasem Ala widziała, że Wojtek chodzi pochmurny, ale milczał. Przy Weronice starał się uśmiechać. Dopiero później dowiedziała się, że słyszał plotki na temat matki.

– Gdzie to słyszałe