Miłość na całe życie

Miłość na całe życie

Gdy Ala miała czternaście lat, na jej barki spadły obowiązki domowe, opieka nad chorą matką i jeszcze musiała dobrze się uczyć. Marzyła, żeby zostać lekarzem.

— Mamusiu, skończę studia i będę cię leczyć. Na pewno wyzdrowiejesz. Jesteś jeszcze taka młoda — mówiła do matki, choć sama po cichu płakała w swoim pokoiku z bezsilności.

Mieszkali we trójkę w małym domku na przedmieściach Poznania — niby miasto, a życie jak na wsi, wszyscy wszystko o sobie wiedzą. Ojciec nigdy nie pomagał matce, a i z Alą prawie nie rozmawiał, tylko się złościł. Nigdy od niego nie padło dobre słowo. Gdy tylko Weronika zachorowała, spakował swoje rzeczy i wyszedł z domu.

Ala początkowo nie zrozumiała, co się dzieje. Myślała, że ojciec wyjeżdża w interesach, aż w końcu stanął w drzwiach i rzucił:

— Odchodzę na zawsze. Takie życie to nie dla mnie, a już tym bardziej z chorą żoną. Potrzebuję zdrowej kobiety. Ty jesteś już duża, dasz sobie radę. Pieniądze będę przesyłał pocztą.

Dziewczyna myślała, że żartuje, ale drzwi zatrzasnęły się z hukiem, i wtedy zrozumiała — to koniec. A Weronika leżała i się uśmiechała.

— Mamo, jak to? Jak teraz sobie poradzimy?

— Jakoś damy radę, córeczko. I tak widziałyśmy od niego tylko złość i chamstwo. Idź do wujka Darka i powiedz, żeby przyszedł.

Ala skinęła głową i poszła do sąsiada naprzeciwko. Od dawna widziała, jak Darek patrzy na jej matkę w szczególny sposób. Ojciec nigdy tak na nią nie spojrzał. Dariusz zawsze się uśmiechał, mówił Weronice miłe słowa, a na urodziny przynosił kwiaty i czekoladki — oczywiście, gdy ojca nie było w domu. Ala wszystko widziała, ale nigdy nie pytała. I dla niej zawsze był jakiś słodki upominek.

Ojciec? Nie pamiętała, żeby kiedykolwiek dał im choćby kwiatek, nawet urodzin nie pamiętał. A Weronika, choć sąsiadki szeptały, że to „wietrznica”, trzymała się z godnością. Pewnego dnia, gdy Ala miała trzynaście lat, podsłuchała, jak Darek wyznaje matce miłość.

— Weroniko, zawsze będę przy tobie. Kocham cię, pamiętaj o tym, cokolwiek się stanie.

A matka tylko się zaśmiała:

— Ech, już raz przysięgłam, to i dotrzymam. Nie trzeba tych wyznań, Darku.

Gdy Ala skończyła czternaście lat, sama zaczęła rozumieć, co to miłość. Widziała, że Dariusz kocha jej matkę, ale nigdy nie przekraczał granic, nie kompromitował jej przed ludźmi. Po prostu był blisko. Dziewczyna nieświadomie porównywała ojca i Darka — i ten pierwszy zawsze przegrywał. Z czasem sama polubiła sąsiada bardziej niż własnego tatę.

Kiedyś, gdy już była starsza, spytała matkę:

— Mamo, dlaczego wyszłaś za ojca, a nie za wujka Darka?

Weronika tylko się zirytowała i nie odpowiedziała. Ala więcej nie pytała.

A potem stało się nieszczęście. Matka upadła i złamała nogę w dwóch miejscach. Właśnie zaczynała wracać do zdrowia, gdy zrobiło się jeszcze gorzej — na kości wyrósł guz. Weronika nie mogła nawet wstać z łóżka. A ojciec? Zamiast pomóc, pewnego dnia po prostu wyszedł i już nie wrócił. Do dziś Ala nie wie, co się z nim stało. I w sumie ją to nie obchodzi.

Podczas choroby matki Dariusz przynosił leki, pomagał, jak tylko mógł. Gdy Ala przyszła do niego z prośbą od Weroniki, od razu zrozumiał, że coś jest nie tak. Mieszkał sam, ale w jego domu panował idealny porządek.

— Wujku Darku, mama prosiła, żebyś przyszedł.

— A co na to twój ojciec? Nie będzie zadowolony.

— Ojciec nas zostawił. Wczoraj wieczorem wyszedł i powiedział, że już nie wróci.

Dariusz nie musiał słuchać więcej. Natychmiast poszedł do nich i został już na zawsze. Ala nawet nie zauważyła, kiedy się to stało — jakby zawsze z nimi mieszkał.

Dbał o Weronikę z niezwykłą troską. Sprowadzał lekarzy, woził ją na badania, i powoli matka zaczęła wracać do zdrowia. W końcu stanęła na nogi. Wszyscy byli szczęśliwi. Dzięki Darkowi Ala odetchnęła — nie musiała już dźwigać wszystkiego sama.

— Alu, ty się tylko ucz. Spełnisz swoje marzenie, zostaniesz lekarzem — mówił i wierzył w to całym sercem.

Czasem dziewczyna widziała, że Dariusz chodzi pochmurny, ale przy Weronice zawsze się uśmiechał. Później dowiedziała się, że słyszał, jak ludzie plotkują:

— Patrzcie, sąsiad przy ch