Mikołaj przyjechał na wezwanie. Otworzył mu drzwi około dziesięcioletni chłopiec i dziewczynka. – Mama zaraz wróci, proszę wejść! Kran w kuchni kapie – powiedział chłopiec.

Dziś znowu miałem ciekawy dzień jako złota rączka. Zapisałem to, by nie zapomnieć.

Przed południem skończyłem już ostatnie zlecenie wymiana kranu w łazience u starszej pani. Myślałem powoli o powrocie do domu, gdy zadzwonili do mnie z firmy i poprosili, żebym podskoczył jeszcze pod jeden adres, sprawdzić cieknący kran w kuchni. Pracuję już pół roku w niewielkiej firmie w Warszawie, co naprawia sprzęty, bierze się za porządki, drobne remonty słowem, wszystko, co trzeba.

Dojechałem pod wskazany adres, zadzwoniłem do drzwi. Otworzył mi poważny chłopiec, pewnie z dziesięć lat miał, obok stała blondynka, jeszcze trochę młodsza.

Rodziców nie ma w domu? zapytałem z niepokojem. Zawsze nam powtarzają, żeby nie wchodzić do mieszkania, gdzie nie ma dorosłych.

Mama zaraz wróci, proszę wejść! Kran cały czas cieknie, próbowałem naprawić taśmą, ale nic z tego. I proszę się nie martwić, mamy pieniądze zapewnił mnie szybciutko chłopak.

Wszedłem, przekonał mnie. Rozkręciłem kran, wymieniłem uszczelkę. I nagle dziewczynka powiedziała:

A mi się stół chwieje, noga lata i kontakt nie działa.

Tata by naprawił, ale nasz tata jest pilotem. Lata gdzieś daleko i nie może wrócić, powtarzała wyraźnie słowa mamy, patrząc na mnie wielkimi oczami.

I wtedy przyszła mama. Sympatyczna, może trzydzieści pięć lat, widać zmęczona, jakby marzyła tylko o chwili spokoju. Błysk zdziwienia i uśmiechu, kiedy zobaczyła, co dzieci wyczyniły.

Ile można czekać, aż kiedyś zamówisz fachowca, powiedział jej syn. Sam zadzwoniłem.

Zapytałem o stół i kontakt. Umówiliśmy się na następny dzień, zostawiłem wizytówkę.

Chłopiec już wiedziałem, że ma na imię Maksymilian wyszedł ze mną wyrzucić śmieci.

Nie mamy żadnego taty pilota. Mama tak mówi, bo chyba myśli, że nic nie rozumiemy. Przecież jakby był, to by choć raz przyszedł. A prezenty to mama nam kupuje, nie tata. Widziałem, jak wybierała lalkę dla Zosi na urodziny, a powiedziała, że dostała od taty powiedział cicho Maksymilian.

Wiesz… różnie w życiu bywa, czasem nie da się wrócić Odpowiedziałem niepewnie, bo i mnie to dotknęło.

Wieczorem długo nie mogłem się uspokoić. Pilot To słowo mnie uderzyło. Sam kiedyś byłem pilotem.

Mieszkałem wtedy w dużym mieście, latałem po Europie i dalej. Miałem żonę, piękną kobietę. Ona coraz częściej przekonywała mnie, żebym został na ziemi, a ja wiadomo Dzieci nie mieliśmy.

Tobie marzą się chmury, a ja będę wiecznie sama? powtarzała.

A potem teść z teściową wyjechali za granicę na stałe, rodzina ich ściągnęła. Zdobyli nowy dom, zaprosili nas do siebie. Odmówiłem. Żona się obraziła, wyjechała… Rozeszliśmy się.

Latałem dalej, aż w końcu zdrowie przestało dopisywać. Musiałem przejść na wcześniejszą emeryturę. Godzin w powietrzu miałem aż nadto, doświadczenie też. Zdecydowałem się zamieszkać u mamy w mniejszym mieście, pod Warszawą.

Pół roku mieszkałem pod jednym dachem z mamą i nagle zmarła. Wszystko stało się błyskawicznie, nie miałem czasu ani się przygotować, ani pożegnać

Zapuściłem się wtedy. Nigdy nie piłem dużo, a tu z dnia na dzień rozchwiany, przyjaciele przylgnęli, aż się zrobiło głośno Minął chyba miesiąc, a potem przyśniła mi się mama. Stała we śnie i patrzyła z wyrzutem, łzy miała w oczach.

Rano wyrzuciłem wszystkich, ogarnąłem mieszkanie, zrobiłem mały remont Znowu poczułem pustkę.

W końcu przejrzałem lokalną gazetę szukali fachowców z własnym autem. Pomyślałem: czemu nie? Przynajmniej zajmę się czymś, a i parę złotych więcej.

Polubiłem elastyczność tej roboty, wolny dzień mogłem mieć, kiedy chciałem.

Następnego wieczoru jako ostatni miałem podjechać pod znajomy już adres. Myślałem, że mama Maksymiliana i Zosi znów wróci późno, ale była już w domu.

Naprawiłem stół, załatwiłem kontakt, dorobiłem półeczkę w korytarzu, poprawiłem szafkę kuchenną.

Zajrzałem nawet do łazienki i wszystko było jasne.

Tu trzeba generalnego remontu, powiedziałem.

Jeśli chce się pan podjąć, chętnie się zgodzę. Coś pieniędzy mamy, chyba wystarczy panu zapłacić odpowiedziała mi gospodyni, pani Emilia.

Podczas pracy lepiej się poznaliśmy. Emilia pracowała jako przedszkolanka.

Zostań pan na kolacji, tyle pan dziś pracował, pewnie głodny jest zaproponowała, trochę nieśmiało.

Dzieci już ciągnęły mnie za rękę do stołu, więc nie odmówiłem.

Tak zeszło się nam długo. Dzieci spały, a my rozmawialiśmy. Nigdy wcześniej nie rozmawiałem z nikim o sobie tak otwarcie. Emilia miała w sobie spokój i takie ciche zrozumienie

Nie miała męża. Dwie próby ułożenia życia się rozpadły, zostały dzieci z trzyletnią różnicą wieku. O tacie pilocie sama wymyśliła zamierzała dzieciom powiedzieć prawdę, jak dorosną.

Kiedy wracałem do domu, była już północ. Obiecałem, że przyjdę następnego dnia wieczorem roboty nie brakowało.

Kolejnego wieczoru Emilia otworzyła drzwi i zamarła. Przyszedłem w starym mundurze pilota, z kwiatami i tortem.

Tato, nasz tato-pilot wrócił! zawołała Zosia i rzuciła mi się na szyję.

Wróciłem, tylko was nie poznałem od razu, tyle lat minęło, prawda Emilko? spojrzałem na nią z nadzieją większą niż kiedykolwiek. I widziałem, że nie może odpowiedzieć inaczej niż potwierdzić.

Tak niepełna rodzina Emilii stała się nagle pełna i szczęśliwa.

Maksymilian nie od razu uwierzył. Ale w końcu przekonał się, że jego tata naprawdę wrócił.

Adoptowałem Maksa i Zosię, a po półtora roku urodził nam się synek

Życie potrafi przynieść niespodzianki szybciej niż samolot doleci do celu. Warto otworzyć serce komuś, choćby na chwilę. Tylko wtedy można przekonać się, czym jest prawdziwa rodzina.