Mąż zaproponował żonie osobne życie, ale sprawy potoczyły się inaczej.

Przemek długo szykował się do rozmowy z żoną. Odkąd Ania podjęła pracę, ich życie rodzinne całkowicie się rozpadło. Przez trzy lata była w domu. Mąż był szczęśliwy. W mieszkaniu było czysto i pachniało jedzeniem. O tym zawsze marzył, dlatego zaraz po ślubie namawiał żonę, by zrezygnowała z pracy.

Ania zgodziła się. Na początku nawet czuła się szczęśliwa, uśmiechała się, starała się, rozwijała nowe hobby. Ale potem posmutniała. Nie była przyzwyczajona do siedzenia w domu. Poza tym, wynagrodzenie Przemka nie było duże i ledwie im starczało na podstawowe potrzeby. Z powodu braku własnych dochodów Ania musiała sobie w wielu rzeczach odmawiać, a każda nieprzewidziana wydatek natychmiast robiła dziurę w budżecie, którą zatykała się przez kilka miesięcy.

Dziewczyna postanowiła wrócić do pracy. Przemek był przeciwny. Twierdził, że chce domowego ciepła, aby żona zawsze była w domu. Ania była nieugięta. Oświadczyła mężowi, że ma dość robienia manicure co dwa miesiące i pożyczania od mamy na farbowanie włosów. Mężczyzna niezadowolony prychnął, próbował się kłócić, ale nic z tego nie wyszło.

Od prawie roku Ania pracowała jako agentka nieruchomości, a Przemek cierpiał z powodu nieładu w domu. Wróciwszy z pracy o szóstej wieczorem (żona wracała o ósmej), musiał sam sobie podgrzewać zupę i herbatę. A jeśli żona poprzedniego wieczoru nie zdążyła nic przygotować, musiał sam sobie radzić z jedzeniem.

W domu, zdaniem męża, panował bałagan. Mieszkanie zarosło kurzem, który teraz wycierano raz na dwa tygodnie. Sam chwycić za ścierkę Przemek jakoś nie chciał, a Ania… była zmęczona pracą i czasami pozwalała sobie nie robić porządków.

Pewnego dnia, po wysłuchaniu kolejnego monologu o nieszczęśliwym lose, przyjaciel zaproponował Przemkowi plan. Wojtek opowiedział, że w poprzednim małżeństwie kilkakrotnie stosował niezawodny schemat po którym żona miękła i ustępowała mu. Przemek przyjął ten pomysł. Zdecydował się zaproponować Ani, by pomieszkali osobno.

– Najważniejsze, nie mów słowa „rozwód”, – wyjaśnił Wojtek. – Pamiętaj, że 80% kobiet same inicjują rozstanie, aby potem opowiadać wszystkim, jaki to jesteś drań. Twoja Ania może się zgodzić. Zaproponuj, żebyście pomieszkali osobno. Niech zrozumie, co straciła. Koniecznie wyjaśnij swoją propozycję. Że w domu zrobiło się pusto, że się oddaliliście, że chcesz ciepła domowego. Zrozumiałeś?

Przemek skinął głową. Zrozumiał wszystko. Chociaż zdecydował się porozmawiać z żoną dopiero po tygodniu. Długo się przygotowywał.

Ania wysłuchała męża w milczeniu. Jego pretensje i propozycja wydały jej się krzywdzące. Miała nadzieję, że w tym roku gdzieś polecą na wakacje, bo pieniędzy było dwa razy więcej i mogli sobie na to pozwolić. Dziewczyna chciała, żeby mąż cieszył się z jej sukcesów, a on, jak się okazało, cierpiał.

Przemek mówił i mówił, a Ania milczała. Na końcu jego tyrady skinęła głową. Mężczyzna wpatrywał się w nią. Oczekiwał od żony wiele – kłótni, wzajemnych pretensji, prośby o pozostanie, ale nie obojętnego skinienia głową.

– Zgadzam się, – powiedziała Ania nareszcie. – Jestem zmęczona twoimi niezadowoleniami. Naprawdę, pomieszkajmy osobno. Może tak będzie lepiej.

Mężczyzna był zaskoczony, w sercu trochę urażony, ale odszedł. Jak sam zaproponował, do swojej mamy. Bo mieszkanie należało do Ani i było zakupione przed ślubem.

Pierwszy tydzień minął znakomicie. Mama karmiła ukochanego synka przysmakami, ciastami i kotletami. Szczęśliwie wszystko zjadał, brał przekąski do pracy. Nawet, jak mu się zdawało, przytył.

W drugim tygodniu już nie chciało mu się jeść. Zaś chęć mamy do wtrącania się w jego sprawy zaczęła go drażnić. Do tego spokojnie przeszukiwała jego szafy, kieszenie i torby. Przecież to syn – wolno!

Opieka mamy zaczęła go męczyć. Przemek z niecierpliwością czekał na koniec trzeciego tygodnia i na cały weekend wyjechał z Wojtkiem na ryby. Ania się nie odezwała. Nie było od niej żadnych propozycji spotkania, ani rozmowy. Wydawało się, że było jej wszystko jedno.

Chociaż oczywiście nie było jej wszystko jedno. Było jej smutno i przykro. Dwa dni Ania płakała przyjaciółce. W pracy trudno było jej się skupić, ręce same sięgały po telefon. Dziewczynę irytowało, że mąż do niej nie dzwonił.

Im częściej myślała o słowach Przemka przed rozstaniem, tym bardziej bolało. Do trzeciego tygodnia uraza całkowicie się ukształtowała i pozytywne wspomnienia zaczęły zanikać. Ania złościła się na męża. Ręka już nie kierowała się do telefonu.

Już miesiąc małżeństwo żyło osobno. Ania zrozumiała, że zasypianie w ciszy, bez słuchania chrapania męża, jest przyjemne. Po pracy nie trzeba stać przy kuchence przez kilka godzin. Na kolację wystarczyła jej mała porcja, a czasem nawet sałatka. Dziewczyna nawet schudła, co bardzo ją ucieszyło.

By nie spędzać wieczorów w samotności, Ania chodziła do kina, zapisała się na siłownię, odwiedziła wystawę, na którą od dawna chciała pójść, zrobiła nową fryzurę. Zaczęła więcej rozmawiać z przyjaciółmi. Nie było już Przemka, który jej zazdrościł i krytykował przyjaciółki.

– Mają na ciebie zły wpływ, – mówił mąż. – Rozwiązłe, głupie. Powinnaś ograniczyć z nimi kontakt.

Ania starała się go słuchać. Nie rezygnowała z przyjaciół, ale ich kontakty były rzadkie. Myślała, że powinna szanować zdanie męża, a teraz nagle chciała robić odwrotnie.

Przemkowi coraz mniej podobała się wolność. A właściwie życie z mamą, które trudno nazwać wolnością. Mężczyzna przypomniał sobie, dlaczego kilka lat temu z takim entuzjazmem przeprowadził się do Ani. Drażniło go, że żona nie dzwoniła i nie przepraszała.

Minęły dwa miesiące. Ania z przyjaciółką wyjechały na wakacje. Przemek pojechał do niej, by porozmawiać, ale nikogo nie zastał. Po powrocie dziewczyna nie zauważyła śladów jego obecności w mieszkaniu. Wrażenia z długo oczekiwanego wypoczynku były zbyt świeże.

Lato dobiegło końca. We wrześniu Przemek, całkowicie rozczarowany planem Wojtka, zadzwonił do żony i zaproponował spotkanie. Miał nadzieję, że Ania skrywa pragnienie bycia z nim za pozornym obojętnym zachowaniem.

– Wiesz, Przemek, masz rację, – powiedziała dziewczyna podczas spotkania. – Chyba się pospieszyliśmy. Jesteśmy naprawdę różni. Ja nie chcę siedzieć w domu, a tobie potrzebny jest domowy spokój. Może przestańmy psuć sobie życie?

– Co masz na myśli? – nie od razu zrozumiał mężczyzna.

– Złóżmy pozew o rozwód, – zaproponowała Ania.

– Jak to? – Przemek pokręcił głową. – Jesteś niepoczytalna?

– Przemek, ale ty też byłeś mną zmęczony! – nie rozumiała Ania. – Sam zaproponowałeś, żebyśmy pomieszkali osobno. Sam powiedziałeś, że tak będzie lepiej, że wiele zrozumiemy. Że ja cię zrozumiem. I zrozumiałam, że jest ci ze mną niewygodnie. Ty masz swoje zainteresowania, ja swoje. Długo trzymała nas przy sobie przyzwyczajenie, ale dałeś mi możliwość zrozumienia tego, czego wcześniej nie zauważałam. Dziękuję ci za to!

– Liczyłem, że się zastanowisz i wszystko będzie jak dawniej, – wykrzyknął Przemek. – Rzucisz pracę i będziemy normalnie żyć! A ty! A ty zdrajczyni!

Rzucił na stół serwetkę i opuścił kawiarnię, nie płacąc za swoje latte. Ania rozpłakała się i zadzwoniła do przyjaciółki. Po chwili otarła łzy, zapłaciła za kawę i opuściła lokal.

Plany, takie one są. Czasami spełniają się zupełnie inaczej, niż tego chcemy.