Mąż wysłał żonę na wieś, żeby schudła, bo mu odbiło – tak mógł swobodnie oddawać się uciechom ze swoją sekretarką.

Mąż wysłał żonę na wieś, żeby schudła, bo stracił dla niej głowę i chciał swobodnie oddawać się uciechom ze swoją sekretarką.
Stefan, nie rozumiem, o co ci chodzi powiedziała Kasia.

Nic szczególnego odparł Stefan. Po prostu chcę trochę pobyć sam, odpocząć. Jedź na wieś, zrelaksuj się, zrzuć kilka kilo. Bo wyglądasz jak cień siebie.

Rzucił pogardliwym spojrzeniem na sylwetkę żony. Kasia wiedziała, że przytyła przez leczenie, ale nie odezwała się.

Gdzie ta wieś? zapytała.

W bardzo malowniczym miejscu uśmiechnął się Stefan. Spodoba ci się.

Kasia postanowiła nie dyskutować. Też potrzebowała odpoczynku. Może po prostu jesteśmy zmęczeni sobą pomyślała. Niech sobie pobędzie sam. A ja nie wrócę, dopóki sam mnie nie poprosi.

Zaczęła pakować swoje rzeczy.

Nie masz do mnie żalu, prawda? dodał Stefan. To tylko na krótko, żebyś odpoczęła.

Nie, wszystko w porządku odparła Kasia z uśmiechem.

No to idę powiedział Stefan, całując ją w policzek przed wyjściem.

Kasia westchnęła głęboko. Ich pocałunki od dawna nie miały już dawnej czułości.

Podróż trwała dłużej, niż się spodziewała. Kasia dwukrotnie zgubiła drogę GPS kaprysił, a zasięg był zerowy. W końcu ukazała się tablica z nazwą wsi. Miejsce było odludne, domy, choć drewniane, zadbane, z pięknymi rzeźbieniami.

Tu nie ma nowoczesnych wygód pomyślała Kasia.

I nie myliła się. Dom wyglądał jak opuszczona chałupa. Bez samochodu i telefonu czułaby się, jakby przeniosła się w czasie. Kasia wyjęła komórkę. Zadzwonię teraz pomyślała, ale wciąż nie było zasięgu.

Słońce zachodziło, a Kasia była zmęczona. Gdyby nie znalazła domu, spędziłaby noc w aucie.

Nie miała ochoty wracać do miasta, ani dawać Stefanowi powodu, by mówił, że sobie nie radzi.

Wysiadła z samochodu. Jej czerwona kurtka rażąco odcinała się od wiejskiego krajobrazu. Uśmiechnęła się do siebie.

No dobrze, Kasia, nie zginiemy powiedziała głośno.

Następnego ranka obudził ją przenikliwy krzyk koguta, gdy spała w aucie.

Co za hałas? burknęła Kasia, opuszczając szybę.

Kogut spojrzał na nią jednym okiem, po czym znów zaczął piać.

Dlaczego tak wrzeszczysz? zawołała Kasia, ale wtedy przed szybą przeleciała miotła, a kogut umilkł.

Na drodze pojawił się starszy mężczyzna.

Dzień dobry! przywitał się.

Kasia spojrzała na niego zaskoczona. Miejscowi wyglądali jak z bajki.

Nie zwracaj uwagi na naszego koguta powiedział staruszek. Dobry z niego ptak, ale drze się, jakby go zarzynali.

Kasia wybuchnęła śmiechem, a sen od razu jej odleciał. Staruszek też się uśmiechnął.

Zostaniesz u nas dłużej, czy to tylko przystanek?

Odpocznę, dopóki starczy sił odparła Kasia.

Wejdź, dziewczynko. Zjesz śniadanie. Poznasz też babcię. Piecze ciasta a nie ma komu ich jeść. Wnuki przyjeżdżają raz w roku, dzieci też

Kasia nie wahała się długo. Musiała poznać mieszkańców.

Żona Piotra Ilicza okazała się prawdziwą babcią z bajki w fartuchu i chuście, z bezzębnym uśmiechem i życzliwymi zmarszczkami. Dom był czysty i przytulny.

Tu jest cudownie! zawołała Kasia. Dlaczego dzieci nie przyjeżdżają częściej?

Anna Mateuszówna wzruszyła ramionami.

To my prosimy, żeby nie przyjeżdżali. Drogi są okropne. Po deszczu trzeba tydzień czekać, żeby wyjechać. Był kiedyś most, ale był stary. Zawalił się jakieś piętnaście lat temu. Żyjemy jak w więzieniu. Stefan jeździ do sklepu tylko raz w tygodniu. Łódka już nie wytrzymuje ciężaru. Stefan krzepki, ale wiek

Te ciasta są boskie! zachwyciła się Kasia. Nikt się wami nie opiekuje? Ktoś musi.

Po co? Jest nas tylko pięćdziesięciu. Kiedyś było tysiąc. Ale wszyscy już wyjechali.

Kasia myślała przez chwilę.

Dziwne. A gdzie urząd gminy?

Po drugiej stronie mostu. A objazdem to sześćdziesiąt kilometrów. Myślisz, że nie chodziliśmy prosić o pomoc? Odpowiedź zawsze ta sama: nie ma pieniędzy.

Kasia zrozumiała, że znalazła projekt na swoje wakacje.

Powiedzcie mi, gdzie znajdę urząd? Albo może mnie tam zaprowadzicie? Nie wygląda, żeby miało padać.

Staruszkowie spojrzeli po sobie.

Mówisz poważnie? Przyjechałaś odpocząć.

Tak. Odpoczynek może mieć różne formy. A jeśli zacznie padać? Muszę i o siebie zadbać.

Staruszkowie uśmiechnęli się ciepło.

W urzędzie usłyszała:

Ile razy mamy to tłumaczyć? Robicie z nas złych. Patrzcie na drogi w mieście! Kto da pieniądze na most do wsi pięćdziesięciu ludzi? Szukajcie sponsora. Na przykład Sobolewski. Słyszeliście o nim?

Kasia skinęła głową. Oczywiście, że znała Sobolewski był właścicielem firmy, w której pracował jej mąż. Pochodził stąd, jego rodzice przeprowadzili się do miasta, gdy miał z dziesięć lat.

Po nieprzespanej nocy Kasia podjęła decyzję. Miała numer Sobolewskiego mąż kilka razy dzwonił do niego z jej telefonu. Postanowiła zadzwonić jako osoba trzecia, nie mówiąc, że Stefan jest jej mężem.

Pierwsza próba nie powiodła się, za drugim razem Sobolewski wysłuchał, zamilkł na chwilę, po czym wybuchnął śmiechem.

Wie pani, prawie zapomniałem, że tu się urodziłem. Jak tam? zapytał.

Kasia się ucieszyła.

Bardzo spokojnie, ludzie wspaniali. Wyślę panu zdjęcia i filmiki. Igorze Borysowiczu, próbowałam wszystkiego nikt nie chce pomóc staruszkom. Tylko pan mógłby coś zrobić.

Pomyślę o tym. Przyślij zdjęcia, chętnie przypomnę sobie