Mąż wrócił do domu i od razu, nie zdejmując butów ani wierzchniego okrycia, oznajmił: 'Musimy poważnie porozmawiać’

Mąż wrócił do domu i od pierwszej chwili, nawet nie zdjąwszy butów ani płaszka, oświadczył:

– *Krysia! Musimy poważnie porozmawiać*

I już w następnej chwili, bez chwili wahania, szerzy oczy jakby jeszcze bardziej i mówi:

– *Zakochałem się!*

No, proszę pomyślała Krysia w naszej rodzinie zawitał kryzys wieku średniego. Witajcie, tylko westchnęła z zatroskaniem, patrząc na męża tak, jak nie patrzyła od lat, może pięciu, sześciu, a może już ośmiu?

Mówią, że przed smiercią całe życie przebiega przed oczami, ale Krysi nagle przypomniało się całe życie z mężem. Poznali się zwyczajnie przez internet. Krysia odjęła sobie trzy lata w profilu, przyszły mąż dodał trzy centymetry wzrostu i w ten prosty, ale jednak skomplikowany sposób, ostatecznie spełnili swoje kryteria i znaleźli się.

Krysia już nie pamiętała, kto pierwszy napisał, ale wiedziała, że list od przyszłego męża był bez wulgaryzmów, z lekką autoironią, co jej się bardzo spodobało. Mając już trzydzieści trzy lata i oceniając swoje szanse na rynku mężczyzn, Krysia trzeźwo zrozumiała swoją sytuację i uznała, że choć nie jest w ostatnim rzędzie, to jednak blisko, więc na pierwszą randkę postanowiła nie wyskakiwać zbyt wysoko tylko ubrać się elegancko, założyć różowe okrycia i modną bieliznę, a do torebki włożyć domowe ciasteczka i książkę Sienkiewicza.

Pierwsze spotkanie minęło zadziwiająco gładko (no właśnie, odpowiedni strój!), a ich romans rozwinął się szybko i z entuzjazmem. Razem było im dobrze, więc po pół roku regularnych spotkań i ciągłego nacisku rodziców, którzy stracili nadzieję na wnuków, przyszły mąż odważył się oświadczyć. Szybko przedstawili się rodzinom, chcieli ślub w wąskim gronie a rodzice, chyba z obawy, że ktoś się jeszcze zorientuje, wybrali najbliższą wiosnę.

Żyli, Krysi wydawało się, że to szczęście. W domu panował klimat tropikalny z minimalnymi wahaniami, bez gwałtownych burz, ale za każdym razem wracali do harmonii. Czy to nie była właśnie miłość?

Mąż, będąc typowym przedstawicielem płci mężczyzny, prosty i konsekwenty, zrzucił swój kostium emocjonalnego romantyka o złotych rękach już po kilku tygodniach małżeństwa i stał się tym, kim był zwykłym, pracowitym i troskliwym facetem w dresach.

A Krysia, jak to kobieta, rozluźniała swój gęsty korset niewidzialnej, słuchającej, seksownej pani domu-intelektualistki powoli, ledwo słyszalnie, ale ciąża szybko przyspieszyła ten proces. Więc po roku i ona, nie bez przyjemności, pożegnała się ze swoim wizerunkiem, odzyskała oddech i wsunęła w wygodny szal domowy.

To, że mimo porzucenia swoich dawnych wizerunków żadne z nich nie uciekło z świązku, nawet o to nie pretensji, ostatecznie przekonało Krysię, że podjęła słuszną decyzję.

Dom, dzieci, codzienność czasem mocno kołysały ich rodzinną łodzią, ale łódź nie tonęła, a gdy burza męła, znów płynęli spokojnie.

Szczęśliwi dziadkowie pomagali, gdzie mogli, w pracy powoli wchodzili po szczeblach kariery, nie zapominając o podziękach, hobby i o sobie nawzajem.

I oto są tu, dwanaście lat w małżeństwie, a przez cały ten czas mąż nigdy nie był podejrzany o zdradę, a nawet nie flirtował z nikim. Krysia nie była zazdrosna, więc gdyby nawet spróbował, nie byłoby skandalu. Wyobrażała sobie, jak to by było, gdy mąż nagle zaczął flirtować, i mimowolnie się uśmiechała, bo ten obraz był po prostu śmieszny.

Chodziło o to, że Krysi mąż, po kilku nieudanych próbach klasyfikowania, dawno temu przyznał, że komplimenty nie są jego stylu, i zmienił taktykę teraz chwalił ją rozszerzając oczy jak pęczek.

Po latach Krysia nauczyła się rozpoznawać całą gamę jego emocji po swoistości tego spojrzenia od dzikiego zachwytu, przez ciche poparcie, nagłe zdumienie, aż po zupełne zniecierpliwanie.

I oto wyobrażała sobie, jak mąż sypie komplimenty jakiejś myszy, rozszerzając oczy coraz bardziej

Krysia poczuła suchość w gardle, nerwowo się uśmiechnęła i zapytała:

– *No dobrze a jak się nazywa ta twoja mysz?*

Mąż teraz naprawdę wytrzeszczył oczy, niespokojnie przebierając nogami i drapiąc się po głowie, wydukał:

– *Jak?! Skąd skąd w ogóle jak ty mogłaś zgadnąć, że zakochałem się w myszy?! Nie, ty naprawdę Rozumiesz, po prostu nie mogłem przejść obok, kiedy ją zobaczyłem popatrz tylko, jaka ona cudowna, jaka mięciutka, jaka śliczna taka podobna do ciebie*

I wyjął z kieszeni małą, szaro-brązową myszkę z różowymi, prześwitującymi uszkami, różowym noskiem i błyszczącymi czarnymi oczkami.

Krysia nic więcej nie usłyszała. Patrzyła na męża, na jego nową przyjaciółkę, na ich wzajemne przytulanie i była nieskończenie szczęśliwa, że zakochał się właśnie w tej myszy która była taka podobna do niej.