Matka postanowiła poślubić kogoś w moim wieku. Ukryłam jej papiery — bez wyrzutów sumienia.

Mamę nazywają Ewa, ma czterdzieści dwa lata. Urodziła mnie bardzo młodo — zaraz po liceum, mając ledwie siedemnaście i pół lat. Jej pierwsza miłość zakończyła się nie ślubem, a pieluchami, nieprzespanymi nocami i walką o przetrwanie. Ojciec porzucił nas zaraz po moich narodzinach, a na nogi postawili ją tylko dziadkowie. Dzięki nim zdobyła zawód nauczycielki, a ja — choć odrobinę normalnego dzieciństwa.

Mama nigdy nie wyszła ponownie za mąż, choć adoratorów nie brakowało. Zawsze zatrzymywała ich na etapie przyjaźni. Powtarzała z uśmiechem: „Jak dorośniesz, wtedy pomyślę o własnym szczęściu”. Żyłyśmy w zgodzie, lekko i beztrosko. Była mi jak przyjaciółka: wspólnie wybierałyśmy ubrania, pożyczałyśmy sobie bluzki, malowałyśmy się w tych samych odcieniach. Moje nastoletnie ekscesy — fioletowe włosy, kolczyki, łańcuchy — przyjmowała z humorem. Byłyśmy na tej samej fali. A przynajmniej tak mi się zdawało.

Mam dziś dwadzieścia lat. Studiuję, pracuję, mam własne życie, znajomych, imprezy. Myślałam, że mama będzie tęsknić, bo przez tyle lat byłam centrum jej świata. Ku mojemu zdumieniu, nie tylko nie rozpacza — zakochała się. I to, co najgorsze, w chłopaku młodszym od niej o prawie połowę!

Wszystko zaczęło się niewinnie. Mama uczy historii w szkole. Kadra, jak to zwykle bywa, głównie żeńska. Pewnego dnia w jej opowieściach zaczął się pojawiać jakiś „Kacper”. Na początku nie zwróciłam uwagi. Z każdą kolejną historią było jednak jasne: mama traci głowę. Okazało się, że „Kacper”, czyli „Kacperek”, to nowy nauczyciel informatyki, który ma… dwadzieścia jeden lat! Czyli tylko rok starszy ode mnie. I oto moja dojrzała matka zachowuje się jak nastolatka: piecze mu babeczki, sprawdza zeszyty, rysuje konspekty lekcji, nosi pojemniki z domowym jedzeniem, bo chłopak „jest na diecie i nie je w stołówce”.

Byłam w szoku. Nigdy w życiu nie spakowała mi lunchu do pracy, a tu — pełne menu. Poszłam do jej koleżanek z pracy — też były zaniepokojone. Mówiły, że Ewa zachowuje się dziwnie, odmładza styl, przefarbowała włosy, odnowiła garderobę. Spojrzałam — rzeczywiście. Zamiast stonowanej klasyki — miniówki, jaskrawy makijaż, rudy kolor włosów. Wszystko przez to, że Kacperek powiedział, iż przypomina mu „tę francuską piosenkarkę”.

Potem przyszło najgorsze — mama oznajmiła, że rozważa zamieszkanie z Kacprem. Twierdzi, że chce wreszcie żyć „dla siebie”, że zasługuje na szczęście. Próbowałam rozmawiać. Pytałam: „Czy ty w ogóle rozumiesz, kim on jest? Nie ma własnego mieszkania, tylko wynajmuje pokój, praca niepewna…”.

— On rozumie mnie jak nikt — odpowiadała. — Nawet z twoim ojcem nie czułam się tak potrzebna. Myślimy o ślubie.

Ziemia usunęła mi się spod nóg.

— Serio?! Chcesz wyjść za dzieciaka, który ledwo skończył studia?! — krzyczałam.

— Nie waż się go obrażać! To dojrzały mężczyzna!

— To oszustwo, mamo! Ogłupia cię dla mieszkania i stabilności! Kiedy wreszcie przestaniesz być b