– Masz już pięćdziesiątkę, komu ty jesteś potrzebna – śmiał się mąż. Ale Luba postanowiła to sprawdzić

No co ty Hanka, skończyłaś już pięćdziesiątkę, komu ty jesteś potrzebna śmiał się czasem jej mąż. A Hanka postanowiła to sprawdzić.

Mąż Hanki, Henryk Korowicz, był człowiekiem z teoriami. I to nie jedną! Miał ich ze dwadzieścia i do każdej był przekonany jak do własnej racji. Na przykład, że dobry żurek to tylko na wędzonce. Albo, że koty są bystrzejsze od psów. Albo, że telewizor trzeba oglądać na głośności czterdzieści dwa ani mniej, ani więcej. Ale najważniejsza była ta: kobieta po pięćdziesiątce mężczyzn już nie interesuje.

Wyrażał się różnie, zależnie od nastroju.

Czasem z powagą: tak już natura działa, Hanka, bez urazy.

Innym razem filozoficznie: takie jest życie, nie da się z nim wygrać.

No ale najczęściej, zwłaszcza gdy Hanka zakładała nową sukienkę albo malowała usta: masz już pięćdziesiątkę, komu ty jesteś potrzebna.

Bez pytajnika. Jakby stwierdzał fakt.

Hanka miała pięćdziesiąt dwa lata. Pracowała jako księgowa w firmie budowlanej, rano ćwiczyła, wieczorami czytała książki, a w weekendy piekła szarlotkę, którą Henryk jadł aż mu się uszy trzęsły, w ogóle nie łącząc pysznego ciasta z pytaniem, do czego się jeszcze nadaje jego autorka.

Przeżyli razem dwadzieścia sześć lat. W tym czasie Henryk się zaokrąglił, wyłysiał i wypracował swoje niepodważalne teorie. Hanka nie a przynajmniej nie w taki sposób.

Pierwsza zauważyła to jej przyjaciółka, Grażyna.

Haneczka powiedziała kiedyś przy kawie, mrużąc oczy w ten swój charakterystyczny sposób, jakby zaraz miała powiedzieć coś arcypoważnego i od świra Ty w ogóle wiesz, że jesteś piękna?

Daj spokój rzuciła nawykowo Hanka.

Na serio, totalnie! I wiesz co, słuchaj… Załóżmy ci konto na jakimś portalu randkowym. Tak z ciekawości. Eksperymentalnie.

Hanka odstawiła kubek na stół.

Chyba ci już odbiło?

No zobaczysz, tylko ankietę wypełnimy. Znajdziemy ładne zdjęcie. Jeszcze zobaczymy co się wydarzy.

Nic się nie wydarzy powiedziała Hanka. Przecież mam już tę pięćdziesiątkę. Komu ja?

Wypowiedziała to i zamarła, bo rozpoznała w swoim głosie Henryka Korowicza.

Grażyna była konkretna. Gadka-szmatka nie należała do jej stylu. Zamiast przekonywać, po prostu działała tak, że głupio było odmówić. I tak tamtego wieczoru przyszła do Hanki z laptopem pod pachą, flaszką wina i miną, z której wynikało, że wszystko już ustaliła.

To tak: robimy ci profil. Szybko, ładnie i bez dyskusji powiedziała wchodząc, stawiając winko na stole.

Ale jak to, profil? Hanka nawet fartucha nie zdążyła zdjąć.

Portal randkowy. O tym mówiłam.

Ty mówiłaś. Ja powiedziałam nie.

Ty powiedziałaś komu ja. A to nie to samo.

Stały tak, patrząc sobie prosto w oczy. W spojrzeniu Grażyny była taka pewność, że aż śmieszno.

Graża, mam pięćdziesiąt dwa lata.

Wiem doskonale. Znam cię trzy dekady.

No i?

No i nic. Siadaj.

Hanka usiadła, wcale nie dlatego że się poddała po prostu ją nogi bolały po długim dniu. Potem raport w pracy, potem korki. Ot, siadła, żeby posiedzieć.

Daj fotkę poprosiła Grażyna, już odpalała laptopa.

Jaką fotkę?

Ładną. Masz coś dobrego?

Hanka chwilę się zastanowiła. Ostatnie zdjęcia były z firmowej wigilii. Tam stoi z boku i patrzy gdzieś w przestrzeń, bo Henryk trzy razy napastliwie dzwonił, pytając kiedy wraca.

Z Nowego Roku coś mam… powiedziała niepewnie.

Pokaż.

Pokazała. Grażyna długo oglądała.

No ładna, serio ładna! Czemu ty się wiecznie garbisz, a tu nie?

Bo na zdjęciu nikt mnie nie widzi odburknęła Hanka, sama nie wiedząc co miała na myśli.

Grażyna spojrzała, zmilczała sekundę, otworzyła wino.

Wypełnianie profilu trwało długo. Raczej Grażyna pisała, Hanka miała do wszystkiego zastrzeżenia.

Cel znajomości? Hanka, wpisz rozmowa.

Nie chcę z nikim gadać!

To nieistotne, wpisz.

Opisz się. Graża, co ja mam pisać? Że jestem księgową, umiem gotować barszcz i żyję z gościem, który wymyślił teorię o kobietach po pięćdziesiątce?

Wpiszemy: Aktywna, ciekawa świata, uwielbiam książki i podróże.

Przecież nigdzie nie jeżdżę…

Ale chciałabyś?

Chciałabym.

No to nie skłamałaś.

Wybrały tę właśnie noworoczną fotkę. Hanka w bordowej sukni, włosy upięte, a w oczach coś iskrzy, takie życie. Henryk tej sukienki nie widział zasnął, zanim wróciła tego wieczoru.

Gotowe zamknęła komputer Grażyna. Profil jest.

No i co dalej?

Teraz czekamy.

Na co?

Zobaczysz.

Hanka nalała sobie wina i spojrzała przez okno. Zwyczajny wieczór latarnia, goła gałąź topoli, zero fajerwerków. Henryk w drugim pokoju oglądał telewizor na głośności czterdzieści dwa, jak zawsze. Szeleścił ekran. Jak zwykle.

Dobra, profil jak profil, i tak nic się nie stanie pomyślała Hanka.

Dopiła wino i poszła zmywać.

Następnego dnia Hanka o profilu zapomniała. Serio.

W pracy siedziała pół dnia nad kwartalnym sprawozdaniem, w stołówce na obiad zjadła okropną zupę pieczarkową i o trzeciej po prostu gapiła się z okna, licząc gołębie.

Telefon zostawiła w torbie.

Dopiero po piątej go wyjęła. Tak z przyzwyczajenia, czy Henryk nie napisał. Od Henryka nic, za to od portalu czerwone kółeczko z cyferką.

Jedenaście.

Jedenaście wiadomości w jeden dzień.

Hanka wpatrywała się w telefon, on patrzył na nią. Schowała go, po minucie znów wyjęła.

Jedenaście.

Pewnie spamerzy pomyślała.

Otworzyła. Spamerów nie było. Było jedenastu facetów z fotkami, imionami i całkiem normalnymi powitaniami. Kręciówszyscy pisali Cześć, ciekawy profil. Inni bardziej się rozpisali. Jeden Paweł, pięćdziesiąt cztery lata napisał CAŁE trzy akapity: o książkach, o tym, że dawno nie widział na zdjęciu takiego spojrzenia, o tym że kocha podróże.

Hanka czytała to dwa razy.

Podróże też wpisałam przypomniała sobie. Trochę ją ruszyło, ale tylko trochę.

Wieczorem zadzwoniła do Grażyny.

Jedenaście, rozumiesz? rzuciła bez przywitania.

JUŻ?! Grażyna super zadowolona Mówiłam ci!

Jeden pisze o książkach.

Odpisuj.

Nie odpiszę.

Hanka…

No co? Ja mam pięćdziesiąt dwa lata i jestem żonata.

Odpisz.

Hanka nie odpisała. Wieczorem znów myła naczynia i myślała o Pawle i trzech akapitach.

Nienormalna, powiedziała sobie w myślach.

Ale rano jednak odpaliła aplikację. Cyfra już nie była jedenastką.

Dwadzieścia osiem.

Usiadła na brzegu łóżka. Henryk jeszcze chrapał.

Dwadzieścia osiem osób pisało przez noc.

Przeglądała ostrożnie, żeby coś nie popsuć. Tu Andrzej, czterdzieści osiem lat, inżynier, śmieszne foto z kotem. Tu Michał, pięćdziesiąt sześć, poważny w garniturze, pisze: Jest Pani bardzo piękną kobietą. Tu Darek i tu Hanka się zawiesiła czterdzieści jeden, w tle góry, napisał tylko Cześć. Opowiedz coś o sobie.

Czterdzieści jeden. Jedenaście lat młodszy.

Hanka zamknęła telefon. Zaraz znów otworzyła.

Wieczorem drugiego dnia licznik przekroczył pięćdziesiąt.

Pięćdziesiąt trzy wiadomości. Właściwie pięćdziesiąt cztery, bo jedna przyszła w trakcie.

Siedziała w kuchni, piła herbatę i czytała z miną kogoś, kto poszedł po bułki a znalazł złoto. Tu Włodek, pięćdziesiąt lat, biznesmen, przesłał wiersz (nie swój, ale ładny). Tu Nikodem: Bardzo mi się Pani spodobała, chętnie poznam bliżej. Darek z górami pisał drugi raz, bo Hanka nie odpisała, więc ponowił pytanie ostrożnie, grzecznie, bez nacisku: Jest Pani zajęta? Nic się nie stało.

Hanka patrzyła na ten tekst długo.

Henryk w pokoju komentował do telewizora. Telewizor odpowiadał. Dogadywali się całkiem nieźle.

Komu ty potrzebna przypomniało się Hance.

Pięćdziesiąt cztery osoby przez dwie doby. Niektórzy w jej wieku, niektórzy młodsi. Jeden napisał wiersz. Ktoś inny grzecznie czekał na reakcję i pisał drugi raz. Bez pretensji.

Teoria Henryka Korowicza trzeszczała w szwach jak stary parkiet powoli, ale skutecznie.

Hanka dolała sobie herbaty. Odstawiła kubek do zlewu. I pierwszy raz od lat spojrzała na swoje odbicie w ciemnym kuchennym oknie nie na chybcika, nie przelotnie, tylko tak… naprawdę.

W szybie odbijała się kobieta pięćdziesiąt dwa lata. Prosta, z ładnym spojrzeniem. Do której przez dwie doby odezwało się pięćdziesiąt cztery nieznajomych mężczyzn.

No patrzcie szepnęła Hanka do odbicia.

Odbicie, jakby kiwnęło głową.

Telefon leżał na szafce przy łóżku.

Henryk sięgnął po okulary, leżały tuż obok, a właśnie wtedy rozbłysnął ekran przyszło nowe powiadomienie. Henryk sięgnął po telefon bez większych emocji, jak ktoś, kto niczego się nie spodziewa. Spojrzał. Zmarszczył brwi.

Spojrzał drugi raz.

Na ekranie: Darek: Dzień dobry! Myślałem o Pani…

Henryk usiadł ciężko na łóżku. Jak człowiek, którego zaskoczyła poważna wiadomość i jeszcze nie wie, czy to dobrze, czy źle.

Hanka zawołał.

Hanka była w kuchni, parzyła kawę. Usłyszała, nie spieszyła się.

Hanka!

Moment…

Weszła z kubkiem. Spokojna. Henryk trzymał telefon jakby złapał żywe stworzenie i nie wiedział, puścić czy nie.

Co to ma być? spytał.

Hanka spojrzała na ekran, potem na męża. Upiła kawy.

Powiadomienie odpowiedziała.

Widzę! Od kogo ten Darek?

Z portalu randkowego.

Cisza. Taka dobra, gęsta cisza.

Z jakiego portalu?! Henryk aż poderwał się. Ty się tam zarejestrowałaś?

Tak.

Po co?!

Hanka odstawiła kubek na szafkę. Spojrzała na męża jak na krzyżówkę, której odpowiedź już zna.

Chciałam sprawdzić twoją teorię powiedziała.

Jaką teorię?

O kobietach po pięćdziesiątce. Pamiętasz? Komu ty jesteś potrzebna.

Henryk otworzył usta, zamknął, jeszcze raz spojrzał na telefon przyszły trzy kolejne powiadomienia.

I ilu ich tam… nie dokończył.

Pięćdziesiąt cztery powiedziała Hanka. W dwie doby.

Pięćdziesiąt cztery powtórzył cicho Henryk. Jakby nie wierzył.

Niektórzy młodsi ode mnie dodała Hanka. Zabrała kubek i wróciła do kuchni.

Henryk Korowicz został w pokoju z telefonem. Za oknem wtorkowy poranek latarnia już zgasła, topola łysa, wróble się darły na parapecie. Wszystko po staremu. Tylko teoria już nie działała.

Wcale.