Marzył tylko o chwili wytchnienia

Wszyscy we wsi znali i nie lubili Bogdana za jego nieznośny charakter. Był żonaty z Marianną, spokojną kobietą, ale z pewnym problemem – nie mogła urodzić mu dzieci. Żyli razem dwanaście lat, a potomstwa wciąż nie było.

I nagle, jak grom z jasnego nieba – Marianna umarła. Jej matka wiedziała, że córkę coś trapi, ale ta się nie skarżyła.

– Córeczko, ostatnio wyglądasz jakoś niezdrowo – pytała matka, gdy Marianna czasem ją odwiedzała.

– Nic, mamo, nic. Czasem słabo mi się robi, głowa się kręci, ale poleżę i przejdzie. Nie martw się – uspokajała matkę.

Marianna nie przywykła narzekać, zwłaszcza przed mężem, który nie znosił, gdy żona skarżyła się na ból głowy czy inne dolegliwości.

– Nie udawaj, znam was, baby. Zawsze coś wam dolega. Pracować się nie chce, więc się wymigujesz od obowiązków. Nikt cię tu nie będzie żałował – odpowiadał zazwyczaj.

Po pogrzebie minął rok. Bogdan żył sam, ale myśli o ponownym małżeństwie nie dawały mu spokoju. Samotnie się męczył, choć przywykł żyć jak wilk. Zaczął się rozglądać za kobietami.

– Żonę trzeba wziąć bez dzieci – rozważał. – Nie potrzebuję cudzych. A wszystkie kobiety w moim wieku już z dziećmi. Muszę młodszą, ale która by się na mnie zgodziła…

Zdawał sobie sprawę, że jego charakter nie podoba się sąsiadom. Nie miał przyjaciół, niewiele kobiet zgodziłoby się za niego wyjść. Wybór padł na Bogusię – niepozorną, pracowitą i cichą dziewczynę.

Pewnego dnia spotkał ją – a właściwie czekał na nią:

– Boguś, chodź no tu – zawołał, gdy przechodziła obok jego domu.

Podniosła głowę, zobaczyła Bogdana w bramie i podeszła.

– Dzień dobry – powiedziała cicho.

– Witaj – odburknął. – Słuchaj, przyglądam ci się… może byś za mnie wyszła? Sam jestem, gospodarka mocna. Będzie nam się dobrze żyło, dzieci urodzimy. Nie mam następcy.

– Ojej, nie wiem – zarumieniła się ze zdumienia. – Muszę się z mamą naradzić.

– No to się naradź, a ja wieczorem przyjdę.

Bogusia wróciła do domu i oznajmiła matce:

– Mamo, chyba wychodzę za mąż.

– Jak to? Za kogo? Przecież nie masz nikogo.

– Bogdan dziś przyjdzie swatać…

– Córciu, on jest od ciebie znacznie starszy! Pomyśl dobrze. Ma trudny charakter, wszyscy we wsi mówią, że zamęczył swoją żonę. Kto wie, co tam było…

– Mamo, cóż mam wybierać? Nie ustawiają się do mnie zalotnicy, a lata lecą. Może to tylko plotki…

Bogusia została żoną Bogdana. Przez pierwsze miesiące wieś huczała od rozmów. Jedni żałowali dziewczyny:

– Szkoda, że za niego poszła, okrutny jest i nieprzystępny.

Inni uważali inaczej:

– Bogdanowi się poszczęściło. Wziął cichą, będzie mu posłuszna i pracowita.

Tak właśnie było. Bogdan kłócił się ze wszystkimi, teściowej nie znosił i rzadko pozwalał żonie ją odwiedzać.

– Despota i tyran, prawdziwy tyran – powtarzała matka, gdy Bogusia czasem, po kryjomu, do niej zaglądała.

– Mamo, wszystko w porządku. Jakoś to będzie. On burczy, a ja milczę. Bóg mi da siłę – pocieszała ją.

– Córciu, z takim zrzędą życie będziesz miała ciężkie – wzdychała matka.

Bogusia urodziła jednak dwóch synów w ciągu pięciu lat. Nie można powiedzieć, że Bogdan ich nie kochał – może i kochał, ale po swojemu. Krzyczał na nich i wyzywał. Matka ich uczyła:

– Trzymajcie się z daleka od ojca, nie daj Boże wpadniecie mu pod rękę.

Chłopcy szybko to zrozumieli i wychodzili na podwórko albo do babci. Rosnąc, wciąż słyszeli niezadowolenie ojca:

– Gdzie te lenie się włóczą? W domu trzeba pomagać, a oni się snują! To ty ich tak wychowujesz, żeby uciekali! – wrzeszczał na całe podwórko.

Bogusia przywykła już do jego krzyków. Machała ręką i milczała. Choć młodsza, była cierpliwsza i mądrzejsza od męża. To na niej trzymało się gospodarstwo. Tymczasem Bogdan coraz częściej zaglądał do kieliszka i awanturował się.

Sąsiedzi słyszeli i unikali go. Z jego podwórza ciągle dochodziły wrzaski:

– Wszyscy mnie wkurzacie! Pracuję od rana do nocy, was utrzymuję, a w domu zero szacunku, same wydatki!

Jego ochrypły, pijany głos rozlegał się po całej okolicy. Czasem Bogusia próbowała się odezwać:

– Sam się ożeniłeś, sam chciałeś dzieci, to czemu narzekasz? A ile sam przepijasz?

Ale lepiej było milczeć, bo nie dało się go uciszyć.

– Wszyscy mnie męczycie, nawet dzieci przeciwko mnie nastawiasz! Nie licz, ile piję, swoje wydaję!

– Bogusiu, jak ty to znosisz? – płakała matka. – Ja bym od niego dawno uciekła!

– Dzieci trzeba wychować, mamo. Niech sobie krzyczy, już przywykłam. Dla synów wytrzymam.

Sąsiedzi też współczuli Bogusi i dziwili się jej cierpliwości.

– No niech ktoś mi wytłumaczy, jak ona to wytrzymuje?

Mijały lata. Synowie dorośli, po szkole wyjechali do miasta, uczyli się w technikum, potem zostali w fabryce. Do domu zaglądali rzadko.

– Mamo, nie gniewaj się, że nie odwiedzamy. Nie chce nam się słuchać ojca. Same pretensje i krzyki.

Starszy obiecywał:

– Jak się ożenię, zabiorę cię do siebie. Niech on tu sam siedzi.

– Nie, synku, to moje przeznaczenie. Tu się urodziłam, tu zostanę. Wy przyjeżdżajcie.

Synowie zatrzymywali się u babci, a do domu wpadali jak w gości. Bogdan wściekał się jeszcze bardziej.

– No i czego ty wrzeszczysz? Sam mówisz, że ci wszyscy dokuczają – spokojnie odpowiadała Bogusia. – To żyj sam, synowie dorośli, rozumieją. A ja już przywykłam.

– Ty też mnie wkurzasz! Chcę spokoju, poleżeć. Widzę, jak na mnie zerNastała cisza w domu Bogusi, a ona w końcu odetchnęła, bo choć życie z Bogdanem było ciężkie, to teraz, gdy odszedł, mogła wreszcie żyć po swojemu.