Marzenie o życiu w harmonii

— Dzień dobry — burknęła Kinga, wchodząc do biura i rzucając się na swoje krzesło, po czym włączyła komputer.

— Dzień dobry — odpowiedziały jej Wiola i Agata, wymieniając zdziwione spojrzenia.

Zazwyczaj rozmowna i pogodna Kinga siedziała cicho, nachmurzona jak dziś pochmurne niebo za oknem, z nisko wiszącymi szarymi chmurami i drobnym deszczem. W biurze panowała cisza, ale Wiola, która nie mogła długo milczeć, wkrótce zaproponowała:

— Dziewczyny, może kawusię? Zaraz zrobię — wstała, przeszła za parawan, gdzie stał niewielki stolik z ekspresem do kawy, filiżankami i wazonikiem z cukierkami.

— Jasne — podchwyciła Agata. Kinga milczała.

W pokoju pracowały we trzy. Kinga była zamężna, miała syna i trzydzieści lat. Wiola też była zamężna, z dwojgiem dzieci, i miała trzydzieści sześć. Agata jeszcze nie była zamężna, ale mieszkała z chłopakiem i miała dwadzieścia siedem.

Wiola była najżywsza z nich — może jako najstarsza, a może taka już z natury. To ona zawsze rzucała pomysły, a inne tylko przytakiwały.

Wiola wyszła zza parawanu z tacą, na której stały trzy filiżanki kawy. Podeszła do Kingi, ta w milczeniu wzięła swoją i skinęła głową z wdzięcznością. Agata zaś powiedziała:

— Dzięki, Wiolka, ty u nas zawsze masz rękę na pulsie…

Obie się zaśmiały, a Kinga ledwo się uśmiechnęła. W pierwszej kolejności Wiola nie wytrzymała.

— Kinga, co się stało? Przestań milczeć, bo już zaczynam myśleć, że coś przeskrobałyśmy.

— Ależ nie, Wiola, niby co? Po prostu problemy domowe — odpowiedziała.

— Z Krzysiem się pokłóciliście? — zdziwiła się Agata. Kolężanki wiedziały, że ich rodzina była zgodna, a Kinga nigdy nie narzekała na męża.

— Nie, chodzi raczej o rodzinę.

— Aaa, znowu ta Justysia cię wkręca? No ile można, olej ją — radziły koleżanki.

— Jak mam olej, skoro mieszkamy w jednym podwórku. Nie wyniosę się przecież z domu tylko przez nią. Krzysiek jakoś jej nie zauważa, i jego brat Paweł też spoko, ale Justysia to jakaś masakra… Już nie mam siły… Wczoraj jej powiedziałam, co myślę, a teraz nie wiem, jak żyć obok niej.

Gdy Kinga wyszła za Krzyska, jego ojciec dobudował dom obok swojego. Po ślubie para się tam wprowadziła, bo w rodzinnym domu mieszkał już starszy brat Paweł z żoną Justyną i małym synkiem. Oba domy były solidne, zbudowane przez ojca, który jako majster w budowlance miał dostęp do tanich materiałów.

Niestety, tydzień po ślubie młodszego syna rodzice zginęli w wypadku. Od tamtej pory bracia żyli jako sąsiedzi w jednym podwórku.

Na początku było dobrze. Praktycznie w tym samym czasie Kinga i Justyna urodziły dzieci — Kinga syna, a Justyna córeczkę. Żyły równolegle.

— Krzysiu, fajnie, że mieszkamy obok Pawła — cieszyła się Kinga.

— No, spoko — odpowiadał bardziej powściągliwy mąż.

Gdy dzieci podrosły, obie panie wróciły do pracy, a maluchy chodziły do przedszkola. Życie toczyło się dalej, ale Kinga zaczęła widzieć, jak bardzo różni się od Justyny. No cóż, ludzie są różni, każdy ma swój charakter.

Kinga z mężem nigdy się nie kłócili, ale z domu Pawła często przez otwarte okna słychać było krzyki i awantury — Justyna dawała popis swojego temperamentu. Zawsze niezadowolona, zawsze słychać ją w całym podwórku.

— O, Justysia znowu nakręcona — mówił Krzysiek. — Biedny mój brat.

Kinga była spokojna i łagodna. Justyna — jej przeciwieństwo.

— Jestem spokojna — mawiała Kinga. — Nie lubię hałaśliwych spotkań. Najważniejsza jest dla mnie rodzina. Dla mnie rodzina to cały świat, nigdy mi się z mężem i synem nie nudzi. Uwielbiam ciszę i spokój w domu. Krzysiek jest taki sam. Mamy pełne porozumienie.

I tak było. Kinga wychowała się w spokojnej, kochającej rodzinie. Rodzice nigdy się nie kłócili, więc i ona miała takie wyobrażenie o małżeństwie.

Ale Justyna? Ona była inna. Hałaśliwa, a do tego uważała, że obie rodziny powinny żyć „na kupie”.

— Uwielbiam być w centrum — mawiała. — Powinniśmy cały czas się spotykać. Jesteśmy jedną rodziną!

Kinga to rozumiała, ale widziała to inaczej.

— W szerokim znaczeniu tak, jesteśmy rodziną. Ale *moja* rodzina to mąż i syn.

Mąż ją wspierał. Ale Justyna swoim zachowaniem doprowadzała Kingę do białej gorączki. Choć każda rodzina mieszkała osobno, spokój był niemożliwy.

Najgorsze było to, że Justyna uważała się za gospodynię całego podwórka. Jako starsza bratowa narzuciła swoje zasady. Kinga od początku się podporządkowała, a teraz już trudno to zmienić.

Kinga, zgodnie z wychowaniem, nigdy nie wpadła bez pukania do domu Pawła. Jeśli coś było potrzebne, grzecznie pukała lub nawet dzwoniła, by zapytać, czy może wejść.

A Justyna? Ta wpadała jak huragan bez ostrzeżenia, co doprowadzało Krzyska i Kingę do szału. Nie obchodziło ją, co robią… Nawet gdy syn Kingi był mały i właśnie jadł czy zasypiał, Justyna wpadała z hałasem.

— O, Kinga, usypiasz synka? No dobra, wpadnę później — a dziecko już nie mogło zasnąć, czasem aż podskakiwało z wrażenia po głośnym krzyku.

— Krzysiu — skarżyła się Kinga — mam wrażenie, że ona specjalnie tak robi… My przecież tak nie postępujemy. Mąż się zgadzał, ale nic nie mógł poradzić.

Często zdarzało się to w weekend. Kinga nie lubiła długo wylegiwać się w łóżku. Wstawała wcześnie, robiła kawę i spokojnie ją sączyła, patrząc przez okno, podczas gdy mąż z synem spali. Dla nich przygotowywała omlety i kaszę. Uwielbiała weekendy właśnie za ten spokój.

A wtedy w oknie pojawiała się głowa Justyny.

— O, już wstałaś? Kawę pijesz? Nalej i mnie, zaraz wpadnę — i już wlatywała, mimo że Krzysiek z synem jeszcze spali. — O, śniadanie gotowe! Jeszcze nie jadłam, zjemy razem.

Kinga nie znosiła takich chwil. Nie dla Justyny gotowała. Ale nie mogła jej wyrzucić. Czasem znajdyKinga westchnęła, postanawiając, że od dziś postawi granice i zamknie drzwi na klucz, bo w końcu każdy zasługuje na odrobinę spokoju w swoim własnym domu.