– Marysiu, natychmiast! Właśnie widziałem twoją synową w sklepie!

Marysiu, szybko! Właśnie byłem w sklepie i widziałem twoją synową. Kupowała trutkę na szczury. Dwie paczki! Mówi, że ma myszy. Ale ja wiem u ciebie przecież żadnych myszy nie ma!

Marysi zmiękły nogi. Więc o to chodzi! Tak sobie postanowiła przejąć dom.

Baronku, mój przyjacielu westchnęła kobieta, wychodząc na podwórko z miską kaszy. Zostałyśmy tylko we dwie na całym świecie.

Pies uniósł łeb, wdzięcznie polizał rękę pani i zabrał się do jedzenia. Maria Nowak skończyła sześćdziesiąt pięć lat, ale wyglądała młodziej mocna, postawna, z siwymi, starannie ułożonymi włosami.

Tylko oczy zdradzały przeżyte cierpienie w nich tkwił taki smutek, że aż bolało patrzeć.

Pół roku temu Jarek zginął w wypadku motocyklowym. Kupił sobie żelaznego konia na czterdzieste urodziny, mówił marzenie od dzieciństwa. Maria próbowała odradzać, ale jak odmówić synowi? A miesiąc później telefon ze szpitala. Nie poradził sobie na zakręcie.

Po pogrzebie Natalia zabrała Andrzejka i wyjechała do swoich rodziców do miasta. Najpierw dzwoniła, pozwalała rozmawiać z wnukiem, potem odbierała coraz rzadziej.

Maria próbowała nalegać na spotkania zgodnie z prawem miała prawo widywać się z wnukiem. Ale Natalia albo mówiła, że dziecko chore, albo że jest zajęta.

A potem w ogóle zmieniła numer telefonu. Maria pojechała pod wskazany adres sąsiedzi powiedzieli, że Natalia z rodzicami sprzedali mieszkanie i wyjechali do innego miasta. Gdzie nikt nie wiedział.

O, Marysiu! rozległ się głos przez płot. Żyjesz jeszcze?

To był sąsiad Piotr Kowalski, siedemdziesięcioletni wdowiec. Z nieżyjącym mężem Marii przyjaźnili się od lat, a gdy go zabrakło, Piotr wziął opiekę nad sąsiadką.

Żyję, Piotrze, gdzie ja się podzieję uśmiechnęła się Maria. Wpadnij na herbatę.

Kiedy mam się z tobą herbatkami zajmować machnął ręką sąsiad. Jadam do miasta, do apteki i po zakupy. Coś ci przywieźć?

Dziękuję, mam wszystko.

No to uważaj. Znam cię siedzisz tu jak sowa, nigdzie nie wychodzisz. To niedobrze, Marysiu. Trzeba żyć.

Piotr odjechał, a Maria wróciła do domu. W przedpokoju na ścianie wisiały zdjęcia całe jej życie jak na dłoni.

Oto młodzi z mężem na ślubie, oto mały Jareczek stawia pierwsze kroki, oto już dorosły syn z żoną i małym Andrzejkiem. Wszyscy się uśmiechają, szczęśliwi.

Kobieta ciężko westchnęła i poszła do kuchni. Dzień ciągnął się w nieskończoność. Włączyła telewizor, ale nie mogła patrzeć wszystko wydawało się obce i niepotrzebne.

Wzięła się za szydełkowanie, ale ręce nie słuchały. W końcu położyła się wcześniej, mając nadzieję, że we śnie przyjdzie zapomnienie.

Mamo, mamo!

Maria otworzyła oczy. Przed nią stał Jarek młody, uśmiechnięty, w tej kraciastej koszuli, którą dostała na urodziny.

Jareczku! szlochnęła kobieta. Synu mój!

Nie płacz, mamo. Przyszedłem cię ostrzec. Bądź ostrożna. Zło jest blisko, bardzo blisko. Uważaj na siebie.

Co ty mówisz? Jakie zło? Jarku!

Ale syn już rozpływał się w porannej mgle. Maria obudziła się we łzach. Za oknem świtało, koguty piały na różne głosy. Sen był tak wyraźny, jakby Jarek naprawdę przyszedł.

Kobieta wstała, obmyła twarz zimną wodą i wyszła na podwórko. Poranne powietrze było świeże i przejrzyste. W oddali, za rzeką, unosiła się mgła. Taka piękna scena, że serce ściskało.

Babciu Marysiu! Babciu Marysiu!

Do furtki biegła dziewczynka około dziewięciu lat Weronika, wnuczka nieżyjącej przyjaciółki Marii. Rodzice dziewczynki zginęli w wypadku dwa lata temu, a ona mieszkała w lokalnym domu dziecka.

Maria często ją odwiedzała, przynosiła słodycze, pomagała w lekcjach.

Weroniko, słoneczko! Co tak wcześnie?

Zabierają nas na zbiór ziemniaków do gospodarstwa. Wpadłam się pożegnać. Wrócę dopiero za tydzień.

Zaczekaj Maria szybko weszła do domu i wróciła z paczką. Masz, weź. Są tu pierożki z kapustą, jabłka z sadu i cukierki. Podziel się z dziećmi.

Dziękuję! Dziewczynka mocno przytuliła kobietę. Bardzo cię kocham!

Ja też cię kocham, kochanie. Uważaj tam na siebie.

Weronika odeszła, a Maria długo patrzyła za nią. Ile razy myślała, żeby zabrać dziewczynkę do siebie! Ale samotnej starszej kobiecie nie dają prawa opieki.

Potrzeba pełnej rodziny, mówią w opiece, stałego dochodu, zaświadczeń lekarskich. A jaka ona ma rodzinę?

Dzień minął na zwykłych zajęciach. Maria pielęgnowała ogródek, karmiła kury, gotowała obiad. Pod wieczór była tak zmęczona, że wcześnie poszła spać. I znów przyszedł sen.

Tym razem Jarek stał przy furtce i machał ręką, jakby próbował kogoś powstrzymać.

Nie wpuszczaj! krzyczał. Mamo, nie wpuszczaj do domu! Niebezpieczeństwo!

Maria obudziła się od stukania w drzwi. Na zegarze było wpół do jedenastej wieczorem. Kto mógł przyjść o takiej porze?

Kto tam? zapytała, nie otwierając.

Mario Nowak, to ja, Natalia. Otwórz, proszę!

Była synowa? Maria zdziwiona otworzyła drzwi. Na progu stała Natalia rozczochrana, z wielką torbą w ręku, w pomiętym ubraniu.

Przepraszam, że tak późno. Mam kłopoty dom spłonął. Całkowicie. Ledwo uciekłam.

Boże! A Andrzej? Gdzie Andrzej?

U moich rodziców. Wyjechali nad morze, zabrali go ze sobą. Mario, czy mogę u ciebie zamieszkać? Tylko na chwilę, dopóki nie znajdę czegoś innego.

Maria przyjrzała się jej uważnie. Natalia nigdy nie była ciepła dla teściowej, a gdy Jarka zabrakło, unikała spotkań. A teraz zjawiła się w środku nocy.

Nie wpuszczaj