Marysia płakała przy grobie przyjaciółki Oli. Czterdziesty dzień, a na mogile nie pojawił się żaden kwiatek…

Marysia płacze przy grobie swojej przyjaciółki Halinki. Czterdziesty dzień od pogrzebu, a na grobie nie ma ani jednego kwiatuszka… Marysia powoli wraca do domu. Nagle dogania ją mężczyzna.

Podwieźć panią? pyta. Do przystanku daleko, proszę wsiadać, mi niespieszno. A kogo pani tutaj żegna?

Koleżankę… odpowiada Marysia.

Ja mam tu mamę… mówi nieznajomy.

Mnie wystarczy do przystanku, nie chciałabym zawracać w głowie.

Ale ja naprawdę nic nie mam do roboty, zawiozę pod dom zapewnia mężczyzna. Po drodze Marysia opowiada mu o swoim życiu…

Dwa dni później Paweł czeka przed klatką bloku Marysi, żeby z nią porozmawiać.

Marysia i Halinka znały się od przedszkola.

Zawsze były razem i często nosiły podobne ubrania, wymieniały się nimi.

Przyjaźniły się przez całą podstawówkę i liceum, a potem razem wyjechały na studia do Krakowa. Marysia poszła na medycynę, Halinka na pedagogikę.

Spotykały się regularnie. W pewnym momencie obie się zakochały.

Marysia w zwykłym chłopaku ze wsi, Halinka w chłopcu z miasta.

Halinka szybko wyszła za mąż, chyba bała się stracić tego jedynego.

Po roku urodziła córeczkę, ale jej teściowie nie akceptowali synowej. Twierdzili, że nie pasuje do rodziny.

Marysia czasem opiekowała się małą Karolinką, żeby młodzi rodzice mogli gdzieś wyjść. Jej samej było żal, że nie może z nimi, ale obiecała Halince pomóc.

Pewnego dnia młodzi nie wrócili do domu… Nad ranem Marysia dowiedziała się o wypadku. Pojechali samochodem, który wylądował na poboczu…

Pogrzeb pamięta przez mgłę na rękach trzymała półtoraroczną Karolinkę, zastanawiając się, co teraz z nią będzie.

Teściowie Halinki nawet w trakcie życia ich syna jej nie zaakceptowali, teraz odcięli się zupełnie. Dla nich to był ogromny ból, ale wnuczka, nie ich krew była dla nich kimś obcym.

Mama Halinki została sama z trójką młodszych dzieci nie miała możliwości przyjąć jeszcze jedno dziecko.

Dla maleństwa został tylko dom dziecka. Miała niespełna dwa lata.

Marysia bardzo pokochała dziewczynkę pierwsze słowa, pierwsze kroki to ona je widziała.

Marysia już pracowała, wynajmowała pokój u starszej pani.

Kto jednak powierzy jej dziecko? Była sama, bez ślubu, choć miała pracę.

Karolinkę odebrano nie mogło być inaczej, była zdrowa, więc szybko znalazłaby nowych rodziców.

Marysia bardzo to przeżywała.

Bartoszku, mam do ciebie prośbę powiedziała kiedyś do swojego chłopaka. Ożeń się ze mną, wtedy mogą mi oddać Karolinkę…

Zwariowałaś!? wykrzyknął. Nie podpiszę takich papierów, nie zamierzam brać odpowiedzialności.

Potrzebuję tylko twojego nazwiska, potem się rozwiedziemy. Pomóż mi.

Nawet o tym nie myśl! Szukaj kogoś innego. Sam się nie pcham do ciebie, a mam brać ślub? Zapomnij!

Marysia znów płacze przy grobie Halinki. Czterdziesty dzień, a na grobie ani kwiatka.

Za to grób męża Halinki dosłownie tonie w kwiatach.

Halinko, obiecuję, zrobię wszystko, żeby twój grób był taki piękny jak jego… Pomóż mi tylko…

Marysia powoli wraca w stronę domu. Gdy wychodzi z cmentarza, podchodzi do niej nieznajomy mężczyzna.

Może panią podwiozę? Do przystanku naprawdę daleko. Proszę się nie krępować. Kto tu dla pani leży? Przepraszam, jeśli nie chce pani mówić…

Przyjaciółka…

A ja mamę… Gdzie pani wysiądzie?

Na przystanku.

Jestem dziś wolny. Nikogo nie mam mamy już nie ma, żona odeszła… Pani płacze? Coś się stało? Pamiętam panią z pogrzebu chowano wtedy parę, młodych ludzi. Czterdzieści dni już minęło?

Tak.

Mojej mamy też dziś czterdziesty dzień A pani ma jakieś kłopoty?

Marysia opowiada mu wszystko w drodze…

Gdy docierają, dziękuje za podwiezienie i to, że wysłuchał.

Dwa dni później Paweł stoi przed jej blokiem z nietypową propozycją.

W końcu Marysia schodzi na dół.

Marysiu, tak sobie myślałem… Pomogę ci. Jestem sam, mogę się z tobą ożenić nawet zaraz!

Marysia zaniemówiła.

I się pan nie boi?

Czego mam się bać?

Poprzedni narzeczony uciekł, bo poprosiłam tylko o pomoc z dziewczynką.

Pomogę. Ale powiedz, gdzie zamieszkasz z dzieckiem.

U babci wynajmuję pokój, ale jeśli mnie wyrzuci, poszukam innego.

W takim razie przeprowadzisz się do mnie. Jutro ruszamy z formalnościami. Wszystko załatwimy szybko, musimy się spieszyć. Nie przyjmuję sprzeciwu. Dom mam duży, miejsca starczy.

Dom?!

Tak, są w Krakowie nie tylko mieszkania. Mama zawsze chciała dom, w bloku było jej za ciasno.

Ja też nadal się przyzwyczajam. Przecież z Halinką przyjechałyśmy ze wsi…

Paweł szybko wszystko załatwił. Wzięli cichy ślub cywilny i adoptowali Karolinkę. Zamieszkali w jego domu.

Dziękuję. Dalej poradzę sobie sama.

Sama? Oczywiście, że sama, ale dom jest do waszej dyspozycji. Ja nie będę przeszkadzać, ale zawsze pomogę, jeśli będą kłopoty.

Może wynajmę mieszkanie, będziemy z Karolinką same?

Moja żona ma mieszkać osobno? Nie ma mowy.

Paweł niczego nie narzucał, ale zawsze pomagał. Marysia starała się wszystko robić sama gotowała, sprzątała, zajmowała się Karolinką. Zakochała się, choć bała się do tego przyznać.

Mamusiu, a dlaczego mnie kochasz?

Bo jesteś. Jesteś moja córeczka.

Marysia była wdzięczna Pawłowi. On traktował je jak swoje. Nawet Karolinką zajmował się jak prawdziwy, rodzimy ojciec.

Dla Pawła Marysia była idealną żoną, choć ich ślub był przecież tylko na papierze.

Ale pewnego wieczoru postanowił to zmienić. Oświadczył się Marysi na nowo, w dniu trzecich urodzin Karolinki.

Przecież już jesteśmy małżeństwem…

Chcę, byśmy byli prawdziwą rodziną.

Ja też tego chce

I tak stworzyli pełną rodzinę, nie tylko na papierze!

Mają teraz dwie rocznice ślubu, z dwuletnią różnicą.

Karolinka ma rodzeństwo brata i siostrę.

Ta historia zaczęła się dawno. Dzieci są dorosłe. Karolina wie, gdzie spoczywają jej rodzice.

Dziś oba groby są zadbane. Dla Karoliny Paweł i Marysia też są najprawdziwszą rodziną.

Karolina ma już wnuczkę. Marysia i Paweł doczekali się prawnuczki. Wielka, szczęśliwa, polska rodzina…