Marta była dla mnie idealną synową. Nigdy nie było między nami żadnych konfliktów ani nieporozumień. Dzieci też dobrze się ze sobą dogadywały, więc byłam o nich spokojna. Po roku wspólnego mieszkania urodziła się moja wnuczka. To było dla mnie największe szczęście, dopóki nie dowiedziałam się o czymś okropnym.

Doskonale rozumiałam, że to pewnie ja byłam wszystkiemu winna. Mam prawie sześćdziesiąt lat, nie jestem już młoda. Mam dwóch synów, Szymona i Adama. Moi chłopcy są przystojni i mądrzy, wykształceni. Nigdy z mężem nie szczędziliśmy pieniędzy na edukację naszych dzieci. Ale mimo tego, że niczego im nie brakuje i całkiem nieźle zarabiają, to moi synowie nie mają szczęścia w życiu osobistym.

Szymona, starszego syna, narzeczona zostawiła tuż przed ślubem, bo doszła do wniosku, że go nie kocha. On, biedny, wtedy prawie oszalał z żalu. Starałam się go uspokoić jak tylko mogłam, ale ciężko mi było na sercu, bo czułam, że jest w tym też moja wina.

Kiedy jednak podobny los spotkał mojego młodszego syna, Adama, byłam już o tym całkowicie przekonana. Chodzi o to, że jakiś czas temu Adam zaczął spotykać się z Martą. To córka sąsiadów, rok młodsza od niego. Marta była całkiem ładną i inteligentną dziewczyną. Zawsze uprzejma, porozmawia, zapyta, jak się czujesz. Kiedy dowiedziałam się, że spodobała się mojemu synowi, ucieszyłam się, bo nie mogłam sobie wyobrazić dla niego lepszej kandydatki. Kiedy powiedzieli mi, że zamierzają się pobrać, to było dla mnie prawdziwe święto.

Marta była dla mnie idealną synową. Nigdy nie było między nami żadnych konfliktów ani nieporozumień. Dzieci też dobrze się ze sobą dogadywały, więc byłam o nich spokojna. Po roku wspólnego mieszkania urodziła się moja wnuczka. To było dla mnie największe szczęście, dopóki nie dowiedziałam się o czymś okropnym.

Pewnego wieczoru Adam przyszedł do mnie bardzo przygnębiony. Siedział w milczeniu przez godzinę, a potem zaczął mówić. Okazało się, że Marta przyznała się, że od dawna go zdradza i że Adam nie jest ojcem jej córki. Mój syn nie wiedział, jak sobie poradzić z tą wiadomością. Płakałam razem z nim. Płakałam, bo było mi żal mojego syna i płakałam, bo dręczyło mnie własne sumienie.

Kiedyś sama też miałam romans na boku. Nie potrafiłam się przyznać do tego mężowi i nie odeszłam od rodziny. Ale przez wszystkie te lata żyję z wyrzutami sumienia. Nie obwiniam synowej, bo sama nie jestem święta. A teraz moje dzieci odpowiadają za moje błędy.