Marina nigdy nie ufała swojemu mężowi. Dlatego musiała polegać tylko na sobie. Tak wyglądało ich małżeńskie życie.

Katarzyna nigdy nie ufała swojemu mężowi. Dlatego musiała polegać tylko na sobie. Tak właśnie wyglądało ich małżeńskie życie.

Jej mąż, **Marcin**, był piękny jak z obrazka. Miał też niesamowity urok osobisty i był duszą każdego przyjęcia. Pił z umiarem, nie palił, nie interesował się piłką nożną, wędkarstwem ani polowaniami. W skrócie **prawdziwy dżentelmen, godny pałacu**.

Przez te wszystkie zalety Katarzyna doskonale wiedziała, że mąż szukał pocieszenia poza domem. Tacy mężczyźni jak on byli rzadkością, a **łowczynie** same się zgłaszały

Jedyną rzeczą, która ją uspokajała, była bezwarunkowa miłość Marcina do ich syna, **Jakuba**. Poświęcał mu każdą wolną chwilę i nigdy się nim nie męczył. Katarzyna wierzyła, że ta ojcowska miłość uratuje ich rodzinę.

W szkole dzieci nazywały Katarzynę **Rudzielcem** z powodu jej płomiennych włosów i piegów rozsianych po twarzy.

Jej matka, kobieta niezwykłej urody, powtarzała jej od dzieciństwa:
**Katarzyno, kochanie, jesteś jak brzydkie kaczątko. Wybacz mi to porównanie, ale musisz zaakceptować tę gorzką prawdę. A kto inny powiedziałby ci to wprost, jeśli nie twoja własna matka? Może żaden mężczyzna nie zechce cię poślubić, więc będziesz musiała polegać tylko na sobie. Ucz się pilnie, zrób karierę. A jeśli trafi się porządny mężczyzna nie wybrzydzaj. Bądź wierną i posłuszną żoną.**

Te słowa wyryły się w pamięci Katarzyny na zawsze.

Po zdaniu matury z wyróżnieniem poszła na studia. Tam spotkała przyszłego męża. Nie rozumiała, co mogło przyciągnąć do niej tak przystojnego mężczyznę. Później **Marcin** wyznał, że tylko do niej odważył się podejść. Katarzyna nie malowała się, ubierała skromnie i nie potrafiła kokietować mężczyzn.

Gdy zrozumiała, że taki przystojniak naprawdę się nią interesuje, postanowiła wziąć sprawy w swoje ręce. Nie mogła przepuścić takiego daru losu! To ona zaproponowała Marcinowi małżeństwo. Młodzieniec był zaskoczony tą śmiałą propozycją, ale Katarzyna go uspokoiła:
**Będę cichą, posłuszną i wierną żoną. A miłość przyjdzie z czasem.**

Marcin początkowo się wahał, ale w końcu się zgodził. Kluczową rolę w jego decyzji odegrała matka, **Helena Kowalska**. Gdy syn przedstawił jej przyszłą żonę, Helena przyjrzała się jej z wyraźną dezaprobatą. Jej syn był przecież urodziwym mężczyzną, **perełką**! Każda kobieta marzyłaby, by go poślubić! A tu przed nią stała blada dziewczyna w piegach.

Pierwsze spotkanie z przyszłą teściową nie poszło najlepiej.

Katarzyna zauważyła niechęć Heleny Kowalskiej, ale nie zamierzała się poddawać. Kilka dni później odwiedziła ją sama. Musiała ratować swoje przyszłe małżeństwo! Teściowa przyjęła ją i poczęstowała herbatą. Tym razem Katarzyna wydała jej się mniej niepozorna.

Obiecała, że będzie wierną żoną Marcina aż do śmierci. Ten argument przeważył nad wszystkimi jej **niedoskonałościami**.

Helena była samotną kobietą. Mąż zostawił ją dla innej, ale wrócił po roku zmęczony i złamany. Rodzina jednak już go nie chciała. Helena do końca życia zastanawiała się, czy powinna była mu wybaczyć. Ale wiedziała, że ból zdrady nigdy by nie minął.

Samotne wychowanie syna było ciężką próbą. Dlatego **Helena zgodziła się na ślub Marcina z Katarzyną**. Zrozumiała, że ta kobieta będzie czekać na jej syna, bez względu na wszystko przez wszystkie burze życia.

Rok później urodził się ich syn, **Jakub**. Był żywym portretem ojca, co uradowało babcię.

**Marcin uwielbiał syna**, opiekował się nim z oddaniem bez granic. Jakub stał się centrum jego świata.

Ale miłość do żony nigdy nie nadeszła.

Katarzyna też nie czuła namiętności do Marcina. Ich relacja była spokojna i monotonna. Prała i prasowała jego koszule, gotowała obiady, całowała w policzek przed snem. Marcin oddawał jej całą pensję, dawał kwiaty na urodziny, całował ją każdego ranka przed wyjściem do pracy. To wszystko przypominało raczej **rutynę** niż prawdziwą miłość.

Pięć lat później **Marcin w końcu znalazł miłość**. Ale nie w swoim domu.

Nazywała się **Agnieszka**, kobieta o hipnotyzującej, niemal nierzeczywistej urodzie. Marcin nie mógł się jej oprzeć. Przez pół roku spotykali się w tajemnicy, aż Agnieszka postawiła mu ultimatum:
**Nie będę twoją kochanką. Albo się ze mną ożenisz, albo się rozstaniemy.**

Marcin był zagubiony. Nie chciał stracić Agnieszki, ale syn też był mu drogi. W tamtej chwili w ogóle nie myślał o Katarzynie.

Gdy **Jakub** skończył pięć lat, **Marcin** spakował walizki i wyszedł z domu.

Katarzyna przypomniała sobie wtedy słowa matki. W dzieciństwie wydawały się okrutne, ale teraz rozumiała, że przeżyje bez dramatu. Oczywiście, jej serce zostało złamane, ale nie pogrąży się w rozpaczy.

Odchodząc, Marcin usłyszał tylko spokojny głos żony:
**Jeśli zmienisz zdanie, drzwi zawsze będą otwarte. Ale nie zwlekaj zbyt długo. Jakub cię kocha.**

Marcin długo wahał się między synem a Agnieszką.

Katarzyna zostawiła **swoją szczoteczkę do zębów** w łazience. Za każdym razem, gdy przychodził zobaczyć syna, **Marcin** ją zauważał. Pewnego dnia wziął ją ze sobą, ale podczas kolejnej wizyty na jej miejscu stała nowa szczotka

Lata mijały.

Katarzyna w końcu zaakceptowała, że **Marcin nigdy nie wróci**.

Postanowiła przestać czekać. **Na wakacjach przeżyła krótki romans, bez zobowiązań.**

Dziewięć miesięcy później **Jakub miał siostrę Helenkę**.

Pewnego wieczoru ktoś zadzwonił do drzwi.

**To tatuś!** krzyknęła dziewczynka.

Katarzyna otworzyła.

**Marcin stał w progu.**

**Mogę wejść?**

**Wejdź.**

Dwa tygodnie później Katarzyna zadzwoniła do przyjaciółki:

**Chciałaś wiedzieć, jakie drugie imię ma moja córka