Marina Kowalska spieszyła się jak szalona.

Miałaś kiedyś taki dzień, kiedy wszystko się spieszy? No właśnie, Kasia Nowak zawsze się spieszyła. Tamtego listopadowego popołudnia pędziła ulicą Złotników z niedopiętym płaszczem i teczką pełną papierów, które za chwilę miały się wysypać. Lekka mżawka zamieniła się nagle w ulewę, zasłaniając chodniki. Warknęła pod nosem. Plan był prosty: wrócić do domu, wziąć prysznic i przygotować prezentację na jutro. Ale ulewa nie dawała wyboru musiała się schronić.

Wepchnęła drzwi do małej księgarni z kawiarnią, takiej jak z innej epoki drewniane meble, zapach świeżo mielonej kawy. Otrząsnęła wodę z włosów i podeszła do lady. Czarną herbatę, poproszę powiedziała, nawet nie patrząc w górę. Nie jesteś kawoszkiem? usłyszała męski głos, ciepły i trochę rozbawiony. Podniosła wzrok. Za ladą stał wysoki facet, koło trzydziestki, ciemnobrązowe włosy i dwudniowy zarost, uśmiechał się tak, jakby znał ją od zawsze.

Nie, kiedy muszę myśleć odparła Kasia, lekko defensywnie. Kawa mnie rozprasza. No to czarna herbata. Ale ostrzegam przy tym stoliku większość i tak przegrywa z kawą powiedział, wskazując na prawie pusty lokal. Kasia uśmiechnęła się po raz pierwszy tego dnia. A ty jesteś?

Tomek Kowalski odpowiedział, wyciągając rękę przez ladę. Właściciel, barista i nałogowy czytelnik.

Kasia przedstawiła się, wzięła herbatę i usiadła przy oknie. Deszcz uderzał w szyby, jakby chciał się dostać do środka. Gdy próbowała skupić się na notatkach, Tomek podszedł z książką w ręce. Nie wtrącaj się, ale myślę, że ci się spodoba. Była to stara powieść w niebieskiej okładce ze złotymi literami.

Skąd wiesz, co mi się podoba? spytała. Nie wiem. Ale gdy ktoś wpada tu pod deszczem, zamawia herbatę i ma taką minę, jakby nie chciał z nikim gadać zwykle potrzebuje dobrej historii bardziej niż czegokolwiek innego.

Kasia wzięła książkę, zaskoczona. Przerzucała strony, a dźwięk deszczu mieszał się z aromatem kawy z innych stolików. Zawsze pracujesz tutaj? spytała po chwili. Zawsze, gdy pada odparł tajemniczo. Roześmiała się, myśląc, że żartuje. Nie żartował.

W kolejnych dniach miasto wróciło do swojego rytmu, a Kasia do swojego wiecznego pośpiechu. Ale pewnego wtorku kolejna burza zmusiła ją do wejścia do księgarni. Tomek stał za ladą, jakby na nią czekał. Znowu ty powiedział, nalewając jej herbatę, zanim zdążyła zamówić. Znowu deszcz odparła.

Tego dnia rozmawiali dłużej. Kasia dowiedziała się, że Tomek odziedziczył lokal po dziadku, który był tylko księgarną. On dodał kawiarnię, żeby ludzie mieli wymówkę, by zostać dłużej. Tomek z kolei odkrył, że Kasia pracowała jako architektka w wymagającej firmie, gdzie 12-godzinne dni były normą.

Brzmi męcząco skomentował. Jest przyznała. Ale nie umiem inaczej niż biec.

Tomek spojrzał na nią z takim spokojem, że aż ją rozbroił. Czasami trzeba dać życiu szansę, by nas dogoniło.

Od tamtej pory deszcz stał się ich sprzymierzeńcem. Za każdym razem, gdy zaczynało kropić, Kasia znajdowała pretekst, by zajrzeć na ulicę Złotników. Czasem czytała w ciszy, gdy Tomek obsługiwał klientów, innym razem rozmawiali o książkach, filmach lub podróżach, których jeszcze nie odbyli.

Pewnego grudniowego czwartku Tomek rzucił pomysł: W sobotę zamykamy wcześniej. Grają tu jazzowcy. Masz ochotę przyjść? Kasia się zawahała. Nie była przyzwyczajona do spontanicznych zaproszeń. Ale powiedziała tak.

Tamtego wieczoru lokal był oświetlony świecami, a regały rzucały cienie na ściany. Tomek zarezerwował jej miejsce w pierwszym rzędzie. W trakcie koncertu ich kolana mimowolnie się stykały. A może nie do końca mimowolnie.

Po występie Tomek nalał jej wina i usiadł obok. Widziałem cię wiele razy, jak wpadasz tu, żeby uciec przed deszczem powiedział. Ale chyba uciekałaś przed czymś innym.

Kasia zamilkła, zaskoczona trafnością jego słów. Może tak przyznała. A może tutaj zapominam, przed czym.

Gdy wychodzili, znów padało. Tomek odprowadził ją do drzwi. Nie mam parasola powiedziała. Ja też nie. Ale jeśli pobiegniemy, zdążymy do rogu, zanim przemokniemy na wylot.

Nie pobiegli. Szli wolno, śmiejąc się, gdy woda spływała im po włosach i ubraniach. Na rogu, przed pożegnaniem, Tomek powiedział: Nie czekaj, aż znowu zacznie padać.

Kasia się uśmiechnęła. Spróbuję.

Nie wróciła następnego dnia. Ani kolejnego. Ale w niedzielę, gdy nie było ani jednej chmury na niebie, zjawiła się w księgarni. Tomek spojrzał na nią, udając zaskoczenie. A gdzie deszcz?

Dzisiaj przyniosłam go ze sobą.

Tego dnia nie było herbaty ani kawy. Była długa, spokojna rozmowa z wygodnymi ciszami i spojrzeniami, które mówiły więcej niż słowa.

Gdy zrobiło się ciemno, Tomek pokazał jej kąt księgarni, którego nie widzieli klienci mały pokój z oknem wychodzącym na rzekę. Tu mój dziadek czytał, gdy padało wyjaśnił. Mawiał, że dźwięk wody przypomina mu, że wszystko płynie.

Kasia przyłożyła czoło do szyby. Może to mi się tu podoba że przypomina mi, że mogę się zatrzymać.

Tomek podszedł tak wolno, że zanim stanął obok, poczuła jego oddech. Możesz się zatrzymać i zostać.

Odwróciła głowę i spojrzała mu w oczy. W tej samej chwili deszcz zaczął bić w szybę, jakby czekał na sygnał. Chyba niebo jest po naszej stronie szepnął.

Chyba tak odparła, zanim go pocałowała.

Ten pocałunek był delikatny, ciepły, pachnący kawą i czarną herbatą. Pocałunek, który się nie spieszył.

Od tamtej pory każdy deszcz przynosił ich spot