— Mamo, znowu przyszedł ten włóczęga! — córka skrzywiła się z pogardą.

„Mamo, znowu ten menel pod twoim oknem stoi!” – córka skrzywiła się z niesmakiem.

„To żaden menel! Ma swój pokój. Po prostu nieszczęśliwy człowiek.”

Matka wybiegła na klatkę schodową, przyjaźnie się uśmiechając, i zapraszała gościa do środka. Ten jednak wymawiał się, zawstydzony, i poprosił tylko o pożyczkę. Kobieta wróciła z paczką kanapek w foliowej torebce oraz garścią złotówek.

„Proszę, weź, zjedz coś.”

Uśmiechnął się szeroko, odsłaniając dziury po brakujących zębach, obiecał oddać pieniądze za tydzień i wyszedł na ulicę, gdzie czekali na niego równie zaniedbani kompani.

„Po co ty w ogóle zapraszasz tego… menela!” – córka podkreśliła ostatnie słowo z przesadnym obrzydzeniem. – „Zawsze mu dajesz pieniądze, których nigdy nie oddaje!”

„Jak to nigdy? Czasem oddaje.”

„No tak, raz czy dwa. A w ogóle, dlaczego ma taki dziwny pseudonim – «Trzymaj się»?”

„To jego ulubione słowo. Zawsze wszystkim mówi «trzymaj się», kiedy komuś w życiu nie idzie. A sam nie potrafił się utrzymać. Nie jest stary, ale alkohol nikogo nie upiększa. Do tego nieszczęśliwa miłość. Nieodwzajemniona. On mnie kocha, a ja jego nie.”

„Kooocha? Ciebie? To wy… mieliście coś?” – oczy córki rozszerzyły się ze zdumienia, aż podniosła się z krzesła.

Matka zastanawiała się chwilę, czy mówić, ale w końcu westchnęła.

„Znamy się od dawna. W młodości pokłóciłam się z chłopakiem. Zostałam bez grosza, sama, po drugiej stronie Warszawy. Komórek wtedy nie było, a i tak nie miałam do kogo zadzwonić. Szłam piechotą. Co miałam robić? Samochody się zatrzymywały, ale albo nie chcieli mnie zabrać, albo proponowali «zapłatę» w naturze. Taksówkarze… no cóż. A tu nagle przejeżdża Sławek. Też wtedy jeździł taksówką.”

„Pani! Nie wie pani, gdzie tu jest Palma de Mallorca?” – zaśmiał się.

„Nie zrozumiałam żartu, zaczęłam tłumaczyć, że nie wiem. A on na to: «No to wsiadaj, Piękna, pojedziemy razem szukać!»”

Później dopiero dowiedziała się, że to kurort w Hiszpanii. Marzyli, że kiedyś tam pojadą – gdzie niebo jest błękitne, morze turkusowe, a góry szmaragdowe. Ale pech chciał, że Sławek przedstawił ją swojemu koledze. Zobaczyła go i… przepadła. Jakże go kochała! Głupia!

Wkrótce wzięli ślub, a Sławek, jak to często bywa, został świadkiem i przyjacielem rodziny. Jej pierwszy mąż okazał się kobieciarzem. Zanim zrozumiała, że to nie mężczyzna, tylko śmieć, zdążyła się namęczyć. Zaszła w ciążę po roku. W PRL-u nie mówiło się głośno o antykoncepcji, a aborcje były na porządku dziennym. Jej „uko