Mamo, tato, cześć, prosiliście nas, żebyśmy wpadli – co się stało?” – Marysia z mężem Tomkiem wtargnęli do mieszkania rodziców.

Mamo, tato, cześć, prosiliście, żebyśmy wpadli, co się stało? Marysia z mężem Tomkiem wprost wpadli do mieszkania rodziców.
Tak naprawdę sprawa była już dawna. Mama chorowała, miała ciężką chorobę, drugi stopień zaawansowania

Mama przeszła chemioterapię, potem naświetlania. Miała remisję, a włosy już trochę odrosły. Ale okazało się, że spokój był przedwczesny mamie znów zaczęło się pogarszać.

Marysiu, Tomku, dobry wieczór, wejdźcie mama blada, chuda jak szkolna dziewczynka.

Dzieci, usiądźcie. Mamy do was nietypową prośbę, wysłuchajcie mamy tata był trochę zdezorientowany.

Marysia i Tomek usiedli na kanapie i niecierpliwie spojrzeli na mamę. Irena westchnęła, spojrzała na męża Bogdana, jakby szukała wsparcia.

Marysiu, Tomku, nie zdziwcie się, ale mam do was dość dziwną prośbę. W skrócie Bardzo was o coś prosimy.

Adoptujcie dla nas chłopca, dobrze? Nam nie pozwolą ze względu na wiek, no i z innych powodów.

Zapadła chwila ciszy.

Pierwsza ocknęła się córka:

Mamo, myślę, że to ty się zdziwisz, ale my od dawna planowaliśmy, tylko baliśmy się powiedzieć. Z Tomkiem bardzo chcemy syna, a już mamy dwie córeczki wasze wnuczki, Ola i Kasia.

I nie ma gwarancji, że trzecie dziecko będzie chłopcem. Ale nie tylko o to chodzi, po prostu zdrowie już nie to samo, Marysia miała cesarkę. Lekarze odradzają kolejne ciąże. Więc myśleliśmy, że może naprawdę warto wziąć z domu dziecka malucha, chłopczyka. Do naszej rodziny, słodkiego małego synka. I nagle ty, mamo, mówisz nam to samo! Skąd ci to przyszło do głowy?

Marysiu, nawet nie wiem, od czego zacząć Irena nerwowo pogładziła jeża odrastających włosów. Chodzi o to, że znowu źle się czuję.

A tu przyszła do mnie moja przyjaciółka, ciocia Wiesia z dawnej pracy, pamiętasz ją? Miała tę znamię nad okiem, prawie je zasłaniało. Straszyli ją, że trzeba usunąć, że może się odrodzić. A tu Wiesia mnie odwiedza nie ma już znamienia, wygląda świetnie.

Była u babci Zosi na wsi, ta jej to zamówiła. I Wiesia mnie namówiła jedźmy do babci Zosi, i po sprawie! Ludzie z całej Polski do niej jeżdżą, wielu pomogła. Pomyślałam co mam do stracenia? I pojechaliśmy.

Marysia i Tomek słuchali mamy z zapartym tchem, ale nie bardzo rozumieli, do czego zmierza.

No i, dzieci ciągnęła Irena babcia Zosia od razu zadała mi dziwne pytanie: czy mam syna?

Gdy usłyszała, że mam tylko córkę Marysię i dwie ukochane wnuczki, Olę i Kasię, babcia Zosia nalegała: a co było z córką?

Zdziwiłam się, bo nikt poza nami z tatą nie wiedział, że miałam poronienie w późnym terminie. Miał być synek, chłopiec, pierworodny, przed tobą, Marysiu. Ale nie przeżył Irena nerwowo gniotła brzeg bluzki.

I co dalej? Marysia patrzyła na mamę szeroko otwartymi oczami.

A dalej to, że babcia Zosia powiedziała: adoptuj chłopca. Odeszła bez słowa. A ja rozpłakałam się, jakbym była winna, że nie uratowałam tamtego synka, pierworodnego. I powinnam teraz dać ciepło i miłość innemu chłopcu, jakby przywrócić zaburzoną równowagę.

I wiecie co? Potem wsłuchałam się w siebie a ja naprawdę tego chcę! My z tatą możemy dać maluchowi i ciepło, i miłość, i wszystko, czego potrzebuje! I nie po to, żeby wyzdrowieć. Po prostu mam tę świadomą chęć uratować przed sieroctwem choć jedno małe życie. Rozumiecie mnie?

Mamo, rozumiem i całkowicie cię wspieram! Marysia rzuciła się mamie w ramiona. Zróbmy to!

Marysia i Tomek wcześniej umówili się z dyrekcją domu dziecka, że chcą adoptować małego chłopca. Zaproszono ich na spotkanie z dziećmi.

Irena z Bogdanem oczywiście też pojechali. W sali zabaw na dywanie bawiły się maluchy trzyletnie i starsze.

Mamo, patrz, jaki rudy chłopczyk, podobny do ciebie, jak się skupia, układając piramidkę. Nawet język mu wystaje z wysiłku Marysia wskazała cicho na jednego malca.

Irenie też się spodobał. Ale wtedy z kąta sali dobiegł czyjś szept.

Irena odwróciła się w rogu stał starszy chłopiec o smutnych oczach. Coś mamrotał pod nosem.

Do nas mówisz? Powiedz głośniej, nie zrozumiałam poprosiła Irena.

Chłopiec zrobił krok i powtórzył: Proszę pani, zabierzcie mnie, obiecuję, że nigdy tego nie pożałujecie. Zabierzcie mnie

Marysia i Tomek szybko załatwili formalności i adoptowali Krzysia. Ola i Kasia były dumne, że mają brata.

Krzyś szybko się przyzwyczaił i nazywał Marysię i Tomka mamą i tatą. Często bywał u babci Ireny i dziadka Bogdana, bo mieszkali blisko, a do szkoły można było chodzić i stamtąd.

Irenę nazywał dziwnie nie babcią, tylko mama Irena. Sam nie wiedział czemu. A ona, wstrzymując oddech, patrzyła na niego i zdawało jej się, że to naprawdę on tamten synek, który wtedy nie przeżył.

Lekarze nalegali, by Irena zaczęła nową terapię, ale leczenie nie pomagało, było coraz gorzej.

Krzyś patrzył jej w oczy, głaskał krótkie włosy.

Mamo Ireno, dlaczego chorujesz? Chcę, żebyś wyzdrowiała!

Nie wiem, Krzysiu, tak bywa, ale obiecuję, że postaram się Irenie bardzo podobało się, jak ją nazywał mama Ireno.

Bogdan porozmawiał z lekarzem, ten nalegał na operację.

Jakie szanse? spytał Bogdan.

Lekarz nie owijał w bawełnę:

Pięćdziesiąt na pięćdziesiąt. Ale zrobimy, co w naszej mocy.

I Bogdan z Ireną zdecydowali się.

W dniu operacji wszyscy byli spięci. Marysia bez przerwy dzwoniła do taty. Bogdan umówił się z lekarzem, że ten da znać, gdy będzie wiadomo więcej, i czekał jak na szpilkach.

Nie od razu zorientował się, że nie wie, gdzie jest Krzyś. Znalazł chłopca w ich sypialni, przy krześle z szlafrokiem I