Mamo, tato, cześć, prosiliście nas żeby wpaść – co się stało?” – Marzena z mężem Arturem po prostu wdarli się do mieszkania rodziców.

Mamo, tato, dzień dobry, prosiliście, żebyśmy przyjechali, co się stało? Kinga z mężem Darkiem wpadli do mieszkania rodziców.

Tak naprawdę wszystko zaczęło się dawno temu. Mama była chora, miała ciężką chorobę, drugie stadium

Przeszła chemioterapię, potem naświetlania. Była w remisji, a włosy powoli odrastały. Ale okazało się, że nie było powodu do radości mamie znów zaczęło się pogarszać.

Kinguś, Darku, witajcie, wejdźcie mama była blada, chuda jak dziecko.

Kochani, usiądźcie. Mamy do was nietypową prośbę, wysłuchajcie mamy tata wydawał się trochę zakłopotany.

Kinga i Darek usiedli na kanapie i spojrzeli na mamę z zaciekawieniem. Halina westchnęła, spojrzała na męża Wojtka, jakby szukała w nim wsparcia.

Kingu, Darku, nie zdziwcie się, ale mam do was bardzo niecodzienną prośbę. Chodzi o Błagamy was.

Zaadoptujcie dla nas chłopca, proszę! Nam już nie pozwolą ze względu na wiek i inne przeszkody.

Zapadła chwila ciszy.

Pierwsza otrząsnęła się córka:

Mamo, pewnie się zdziwisz, ale my od dawna o tym myśleliśmy, tylko baliśmy się powiedzieć. Z Darkiem bardzo chcemy syna, a mamy już dwie córeczki wasze wnuczki.

I nie ma gwarancji, że trzecie dziecko będzie chłopcem. Ale nie tylko o to chodzi zdrowie już nie to samo.

Kinga miała cesarkę. Lekarze odradzają kolejne ciąże. Więc myśleliśmy, że może jednak adoptujemy malca z domu dziecka, chłopczyka.

Do naszej rodziny, małego synka. A tu nagle ty, mamo, mówisz to samo. Skąd ci to przyszło do głowy?

Kinguś, nawet nie wiem, od czego zacząć Halina nerwowo pogładziła krótkie włosy. Rzecz w tym, że znowu mi się pogorszyło.

A wtedy odwiedziła mnie przyjaciółka, ciocia Wiesia z dawnej pracy, pamiętasz ją? Miała tę dużą pieprzyk nad okiem, prawie zasłaniał jej wzrok.

Mówili jej, że trzeba usunąć, bo może się odrodzić jako coś gorszego. A teraz Wiesia przyszła do mnie nie ma już pieprzyka, wygląda świetnie.

Była u babci Broni na wsi, ta jej zamówiła. I zaczęła mnie namawiać pojedźmy do babci Broni, na pewno pomoże! Ludzie z całej Polski do niej jeżdżą, wielu uzdrowiła. Pomyślałam co mi szkodzi? I pojechaliśmy.

Kinga i Darek słuchali w napięciu, ale nie bardzo rozumieli, do czego mama zmierza.

Więc, dzieci ciągnęła Halina babcia Bronia od razu zadała mi dziwne pytanie: czy mam syna?

Gdy usłyszała, że mam tylko córkę Kingę i dwie wnuczki, Zosię i Anię, babcia uparcie dopytywała a co było z córką?

Zdębiałam, bo nikt poza nami z tatą nie wie, że miałam poronienie w późnym terminie. Miał być synek, chłopiec, pierworodny, przed tobą, Kinguś.

Ale nie przeżył Halina nerwowo gniotła brzeg bluzki.

I co dalej? Kinga patrzyła na mamę szeroko otwartymi oczami.

A potem babcia Bronia powiedziała: Adoptuj chłopca. Odwróciła się i poszła. A ja rozpłakałam się, jakbym była winna, że nie uratowałam swojego synka.

I teraz powinnam dać miłość i dom innemu chłopcu, jakby przywrócić zaburzoną równowagę.

I wiecie co? Zaczęłam się wsłuchiwać w siebie a ja naprawdę tego chcę! Z Wojtkiem mamy siłę, by dać dziecku ciepło, miłość, wszystko, czego potrzebuje!

I nie tylko dla zdrowia. Po prostu mam tę świadomą potrzebę uratować choć jedno małe życie od sieroctwa. Rozumiecie mnie?

Mamo, rozumiem i całkowicie cię wspieram! Kinga rzuciła się mamie w ramiona. Zróbmy to!

Kinga i Darek wcześniej umówili się z dyrekcją domu dziecka, że chcą adoptować małego chłopca. Zaproszono ich, by poznali dzieci.

Halina z Wojtkiem oczywiście też pojechali. W sali zabaw na dywanie bawiły się maluchy w wieku trzech lat i starsze.

Mamo, popatrz, jaki rudy chłopczyk, podobny do ciebie, jak uważnie układa piramidkę. Nawet język mu wystaje z wysiłku Kinga wskazała cicho na jednego malca.

Halina spojrzała i też go polubiła. Ale wtedy z kąta sali dobiegł cichy szept.

Halina odwróciła się w rogu stał chłopiec starszy, ze smutnymi oczami. Coś mamrotał pod nosem.

Mówisz do nas? Powiedz głośniej, nie dosłyszałam poprosiła Halina.

Chłopiec podszedł i powtórzył: Proszę pani, zabierzcie mnie, obiecuję, że nie pożałujecie. Proszę

Kinga i Darek szybko załatwili formalności i adoptowali Kacpra. Zosia i Ania były dumne, że mają brata.

Kacper szybko się zaaklimatyzował i zaczął nazywać Kingę i Darka mamą i tatą. Często odwiedzał babcię Halinę i dziadka Wojtka, bo mieszkali blisko i mógł nawet z ich domu chodzić do szkoły.

Haliny nie nazywał babcią, tylko mama Hala. Sam nie wiedział czemu. A ona, wstrzymując oddech, patrzyła na niego i wydawało jej się, że to naprawdę on jej synek, ten, który wtedy nie przeżył.

Lekarze nalegali, by Halina zaczęła nową terapię, ale leczenie nie pomagało, było coraz gorzej.

Kacper patrzył jej w oczy, gładził krótkie włosy.

Mamo Hala, dlaczego chorujesz? Chcę, żebyś wyzdrowiała!

Nie wiem, Kacperku, ale obiecuję, że się postaram Halinie bardzo podobało się, jak ją nazywał mama Hala.

Wojtek porozmawiał z lekarzem, ten nalegał na operację.

Jakie szanse? spytał Wojtek.

Lekarz nie owijał w bawełnę:

Pół na pół. Ale zrobimy, co w naszej mocy. To jej jedyna szansa.

Wojtek i Halina zdecydowali się.

W dniu operacji wszyscy byli w nerwach. Kinga bez przerwy dzwoniła do taty. Wojtek umówił się z lekarzem, że ten da znać, jak tylko będzie wiadomo.

Nie od razu zorientował się, że nie wie, gdzie jest Kacper. Znalazł chłopca w ich sypialni, przy fotelu z szlafrokiem Haliny.

Kacper nie słyszał, jak Wojtek wszedł. Siedział na podłodze, wtulony w szlafrok, płakał i powtarzał: