Mamo, dlaczego mnie nie zaprosiłaś na swoje urodziny?

Mamo, dlaczego mnie nie zaprosiłaś na swoje urodziny? Ścisnęła telefon tak mocno, że palce zrobiły się białe. Sam przecież wiesz westchnęła matka. Jak odeszłaś z rodziny ojciec nie może ci wybaczyć. A Darek no cóż, zawsze był po stronie Sławki, która też cię nie szanuje.

Kasia stała przed lustrem, poprawiając cienie na powiekach. Rzadki wieczór bez dzieci koleżanki namówiły ją, by wyszła, by się rozerwać. Rozwód jeszcze nie był ostateczny, ale mieszkać z mężem pod jednym dachem już nie mogła.

Samodzielnie niszczysz rodzinę mówił ojciec.

Zawsze wszystko komplikujesz wtórował brat.

Od dawna przestała tłumaczyć. Po co? Męska solidarność i tak nie pozwoliła im stanąć po jej stronie.

Ale najbardziej bolało to, co mówiła matka że idealnych ludzi nie ma, że bujasz w obłokach. Nikt nie rozumiał, dlaczego jest nieszczęśliwa. A więc coś z nią było nie tak.

Zadzwonił telefon. W słuchawce rozradowana Iza:

Gotowa? Taksówka już pod domem!

Tak, wychodzę.

Dzieci już spały babcia zgodziła się z nimi zostać. Ale nie jej matka ta konsekwentnie karała Kasię za chęć rozwodu, tylko teściowa, która zdawała się być jedyną osobą w jej otoczeniu, która jej nie potępiała.

Na pewno sobie poradzicie? spytała Kasia już w drzwiach. Dzwonić, gdyby coś. Nie krępujcie się!

No pewnie, idź już! Machnęła ręką. To nie niemowlaki. Raz do roku też musisz odetchnąć.

Skinęła głową, ale coś ścisnęło ją w środku. Raz do roku. A ona nie była nigdzie od trzech lat, poza przedszkolnymi przedstawieniami i zebraniami rodzicielskimi.

Klub był głośny, modny. Kasia nawet się trochę denerwowała dawno nie wychodziła, nie tańczyła, nie czuła się po prostu kobietą, a nie matką, żoną czy nieudacznikiem, który porzucił normalną rodzinę.

Muzyka była ogłuszająca. Błyski światła, śmiech, obce ciała, zapach piwa i drogich perfum.

No nareszcie! Iza złapała ją za rękę. Już zaczęłyśmy bez ciebie!

Kasia uśmiechnęła się i jednym haustem opróżniła pierwszy kieliszek. Boże, jak dawno.

Tańczysz?

Może za chwilę, ja

I wtedy zobaczyła.

Przy dużym stole w środku sali jej brat Darek, jego żona Sławka w lśniącej sukience, ojciec z kieliszkiem szampana, ciotka Ludwika, wujek Wiesiek Cała jej rodzina.

Co głos utknął jej w gardle.

Iza zauważyła jej wzrok, spojrzała w tamtą stronę:

O, patrz, to twoi? Co za zbieg okoliczności!

Zbieg?

I wtedy kliknięcie w głowie. Środa. Urodziny matki.

Mamo, twoje urodziny są w środę? pytała w weekend. Zawsze świętowaliśmy w sobotę. W tym roku też?

Matka uparcie unikała wzroku.

Och, jaka tam sobota, co roku trzeba obchodzić? Tym razem nie wyjdzie, Kasiu, różne sprawy

Sprawy? Tak. Sprawy to zebrać się wszystkim bez Kasi. Świętować. Ona tu niepotrzebna. Ta, która wszystko psuje.

Wszystko w porządku? Iza spoważniała.

Powoli się cofnęła.

Ja? Tak muszę wracać.

Co?! Dopiero przyszłaś!

Ale Kasia już szła do wyjścia, serce waliło, w oczach stały gorące łzy. Nikt z rodziny jej nie zauważył.

W taksówce wtuliła twarz w szybę i wreszcie pozwoliła sobie zapłakać. Cicho, bezgłośnie. Nie chcieli jej widzieć. I chyba nigdy nie chcieli.

Taksówka zatrzymała się pod jej blokiem, ale nie miała ochoty wysiadać. Wszystko w środku płonęło od urazy, od wstydu, od tego wiecznego pytania: dlaczego? Co ze mną nie tak?

Zanim zatrzasnęła drzwi samochodu, telefon zadzwonił. Wiadomość od brata: Cześć. Dziś mama ma urodziny. Przywitałaś ją?

Usiadła na ławce pod blokiem, napisała odpowiedź: Byłam tam. Nie zauważyliście mnie. Zamknęła oczy. Oddychała. Usunęła odpowiedź.

Telefon znów zadzwonił. Matka.

Halo? Głos jej zadrżał.

Wszystko w porządku? Matka szeptała, jakby bała się, że ktoś usłyszy. Darek powiedział, że nie odpisujesz

Byłam w klubie.

Cisza.

W jakim klubie?

W tym samym, w którym wy teraz.

Milczenie. Potem szum, jakby matka zasłoniła słuchawkę dłonią.

Ty widziałaś nas?

Tak.

Znowu cisza. Długa.

Mamo dlaczego? Ścisnęła telefon, aż palce zbielały.

Sam przecież wiesz westchnęła matka. Jak odeszłaś z rodziny ojciec nie może ci wybaczyć. A Darek no cóż, zawsze był po stronie Sławki, która też cię nie szanuje.

A ty?

Milczenie.

Odpowiedź była oczywista.

W domu dzieci spały. Teściowa, widząc jej twarz, nic nie pytała tylko nalała herbaty z miodem:

Pij. Cała drżysz.

Kasia wzięła kubek i nagle rozpłakała się jak dziecko:

Oni byli w klubie. Urządzili wielkie przyjęcie. Beze mnie. Specjalnie. Nie chcą mnie widzieć.

Teściowa ścisnęła jej dłoń:

Przykre. Płacz, będzie lżej. A potem zapytaj siebie czy chcesz być wśród takich ludzi? Czy są warci twoich łez?

Trudno powiedzieć, chyba od dawna jestem sama, tylko teraz oficjalnie mi wolno odparła Kasia. Powiedz, dlaczego jesteś po mojej stronie? Od dawna chciałam zapytać.

Dobrze znam mojego syna, kochanie. I od razu widziałam, że jesteście z innej gliny. Ale bardzo się starałaś, dziewczyno, a to budzi szacunek. No i potem, dałaś mi takie wspaniałe wnuki.

Kasia uśmiechnęła się. Prawda, bardzo się starała być dobrą żoną. Choć początkowo chciała rozwodu już po półtora roku małżeństwa.

Bo zmęczyło ją ciągłe dostosowywanie się i nieustanne szukanie kompromisów. Mąż był wojskowym do domu przychodził tylko odpocząć.

A ona miała zaledwie dwadzieścia lat i marzyła o lekkim życiu osobistym, nie o tej ciągłej grze w szczęśliwą