Mama mówiła mi, żebym nie mówił kolegom i koleżankom, że pochodzę z zamożnej rodziny.

Jestem teraz u Małgorzaty, kiedy pojawia się jej ojciec. Wnosi kilka siatek z zakupami i zastaje nas w salonie. Od razu podnosi brew i zaczyna dawać do zrozumienia, że nie podoba mu się moja obecność. Małgorzata prowadzi go do kuchni, lecz słyszę, jak ten mężczyzna wyraża wobec mnie swoją niechęć, szepcząc głośno, że jestem wieśniakiem, który chce zamieszkać z jego córką. Mówi, że widział mnie już nie raz kręcącego się wokół ich domu. Niemal mnie oskarża o to, że jestem natrętem.

Najbardziej przykuwa moją uwagę, że Małgorzata odpowiada ojcu w podobnym tonie, twierdząc, że pracujemy razem tylko raz w miesiącu w uniwersyteckiej bibliotece i dlatego spotykamy się w okolicy. W rzeczywistości jesteśmy ze sobą od dwóch miesięcy, a zdążyłem jej tylko powiedzieć, że to, że moi rodzice mają dom na obrzeżach Warszawy, nie oznacza, że pochodzę ze wsi. Mieszkamy bardzo blisko miasta, mamy ładny, dwupiętrowy dom, a mój ojciec prowadzi własną firmę. Jasne, nie jeżdżę luksusowymi zagranicznymi autami ani nie afiszuję się, że pochodzę z zamożnej rodziny, ale to właśnie mi odpowiada. Dzięki temu rodziny takie jak Małgorzaty są mniej zainteresowane.

Nie bez powodu mama zawsze mówiła, żeby nie mówić nikomu o pieniądzach, bo osoba, którą kocham, nie powinna w pierwszej kolejności patrzeć na majątek. I nie powinna się za mnie wstydzić, nawet jeśli na pierwszy rzut oka nie wyglądam na bogatego.