Mama ma już dość

Mama jest zmęczona

Mariola tak krzyczała na kasjerkę w Biedronce, że biednej kobiecie aż trzęsły się ręce.

Jak długo jeszcze będzie się pani z tym grzebać?! Nie umie pani normalnie pracować to niech siedzi w domu!

Przepraszam odpowiedziała starsza kobieta, która i tak już skanowała produkty w tempie ekspresowym, a jednak jeszcze przyspieszyła.

Mariola mąż nieśmiało dotknął jej łokcia daj już spokój, chodźmy.

Żona rzuciła mu wściekłe spojrzenie:

Zamknij się! Kto ci kazał się odzywać?

Piotr spuścił wzrok i zamilkł. Zawsze milknął.

***

W domu pachniało pieczonym kurczakiem z majerankiem. Teściowa, pani Genowefa, stała przy kuchence i mieszała rosół z makaronem.

Och, przyszliście! A ja właśnie ugotowałam rosół z kurczakiem. Chodźcie, dam wam coś ciepłego.

Ilu razy prosiłam, żeby nie wchodzić do mojej kuchni! syknęła Mariola. Pani tu mieszka czy tylko odwiedza?

Genowefa pobladła i odłożyła łyżkę.

Chciałam tylko pomóc…

Nie chcę pomocy! Radzę sobie doskonale!

Z pokoju wypadł siedmioletni Patryk:

Mamo, cześć! Wyobraź sobie, że Tomek z drugiej klatki powiedział, że jestem słabiak! Ale chyba nie jestem, prawda?

Zostaw mnie, nie widzisz, że jestem zajęta?! wydarła się Mariola.

Patryk zastygł. Spojrzał na babcię. Ta spuściła wzrok.

Mariola poszła do swojego pokoju i trzasnęła drzwiami.

***

Tak wyglądał ich każdy dzień.

Codzienność zamknięta w jałowym kręgu. Mariola budziła się rozdrażniona, zasypiała tak samo, a cały dzień spędzała krzycząc na każdego, kto stanął na jej drodze. Na męża, na teściową, na syna, na kasjerki, na współpracowników, na przechodniów.

Czasem, bardzo rzadko, łapała się na myśli: Boże, co ja wyprawiam?. Ale ta myśl zapadała się w czarną dziurę, z której nie było wyjścia.

Piotr znosił to wszystko. Przywykł. Dziesięć lat małżeństwa nauczyło go tylko jednego milczeć i nie rzucać się w oczy.

Pracował na dwa etaty, zarabiał na dom, spełniał wszystkie jej polecenia. Wieczorami, gdy Mariola zasypiała, wychodził do kuchni, pił herbatę i długo patrzył w przestrzeń. Myślał.

Genowefa przyjechała trzy miesiące wcześniej, by pomóc przy Patryku, gdy rodzice byli w pracy.

Genowefa zgodziła się i każdego dnia unikała wzroku Marioli, pełnego złości.

Patryk po prostu żył. Biegał, grał, zadawał pytania. Za każdym razem, gdy zwracał się do matki, natykał się na nieprzeniknioną ścianę.

Najpierw płakał. Potem przestał. Odchodził do babci i siedział przy niej po cichu tam było spokojniej.

***

W piątek stało się to, co zdarzało się wielokrotnie.

Mariola wróciła z pracy wściekła jak osa szef krzyczał, koleżanka wbiła nóż w plecy, w tramwaju ktoś nadepnął jej na but.

Tuż przed jej powrotem Patryk rozlał sok wiśniowy na nowiutką beżową kanapę, na którą wzięli kredyt.

Chłopiec stał z pustą szklanką i z przerażeniem wpatrywał się w czerwone plamy nasiąkające materiał.

Co ty zrobiłeś?! wrzasnęła Mariola wchodząc do mieszkania wiesz, ile ta kanapa kosztowała?! Ile złotych za nią poszło?!

Niechcący, mamo Proszę, nie krzycz. Boję się ciebie

Bo on się boi! Marioli gotowała się już krew Ty tylko psuć i niszczyć potrafisz! Przez ciebie człowiek nie ma życia!

Mamo, przepraszam

Marsz do pokoju! Żebym cię nie widziała!

Patryk pobiegł. Mariola jeszcze długo wrzeszczała w pustkę, aż ochrypła.

***

Nocy nie przespała. Poszła do kuchni, usiadła przy oknie. Za szybą mżył deszcz.

Wzrokiem śledziła krople spływające po szybie. Myślała, że ma dość wszystkiego. Że chce, żeby to się skończyło. Żeby wszyscy przestali zawracać jej głowę, a świat ucichł.

Nie wiedziała, kiedy przysnęła nad stołem.

Obudził ją chłód. Była czwarta nad ranem.

W mieszkaniu panowała cisza. Piotr spał, Genowefa spała, Patryk spał.

Mariola wstała, poszła do łazienki. W drodze powrotnej zerknęła do pokoju Patryka. Drzwi były uchylone. Wpadło jej do głowy sprawdzić, czy się nie rozkopał.

Patryk spał skulony, obejmując poduszkę. Na biurku stał otwarty zeszyt w kratkę z okładką porysowaną czołgami.

Mariola już chciała odejść, ale zobaczyła na stronie wielkimi literami: Mama.

Podniosła zeszyt. Usiadła na brzegu łóżka i zaczęła czytać.

Był to pamiętnik.

Pierwszy wpis pochodził z września.

Dzisiaj mama znów krzyczała. Tata powiedział, że jest zmęczona. Chciałem ją przytulić, ale się odsunęła. To dlatego, że jestem zły.
Mariola przełknęła ślinę i przewróciła stronę.

Październik. Dziś babcia ma urodziny. Narysowałem dla niej kartkę, ładną, z kwiatkami. Chciałem dać rano, ale mama znów krzyczała na tatę i nie dałem. Położyłem pod poduszkę. Może jutro wręczę, jak mamy nie będzie w domu.
I dalej.

Listopad. Zepsułem autko, które dał mi tata. Specjalnie. Pomyślałem, że jak zniszczę coś swojego, mama nie będzie krzyczeć. Ale i tak krzyczała. Powiedziała, że niczego nie potrafię szanować. I że jestem głupi.
Ręce Marioli zaczęły się trząść.

Grudzień. Niedługo święta. Napisałem list do Świętego Mikołaja. Poprosiłem, żeby mama przestała krzyczeć. Szkoda, że nie można takiego prezentu dostać.

Styczeń. W szkole musieliśmy napisać, kim chcemy zostać, jak będziemy duzi. Napisałem, że chcę być niewidzialny. By mama mnie nie widziała i nie krzyczała. Pani się zdziwiła i zadzwoniła do taty. Tata porozmawiał ze mną. Powiedział, że mama jest tak naprawdę dobra, tylko jest jej ciężko. Wiem. Pamiętam, jaka była kiedyś. Przytulała mnie. I się śmiała. Teraz już się nie śmieje. Nigdy.
Mariola nie mogła się poruszyć. Łzy kapały na zeszyt, rozpływały litery.

Luty. Dziś rozlałem sok na kanapę. Mama krzyczała bardzo długo.
Jak mama krzyczy, czuję, że umieram po kawałku. Najpierw uszy, potem serce, potem dusza. Położyłem się i zamknąłem oczy. Myślałem: ciekawe, jeśli umrę we śnie, czy mama będzie płakać? Czy tylko powie: no i dobrze, mniej problemów?
Zeszyt wypadł Marioli z rąk. Ramiona się trzęsły, ale nie wydała z siebie żadnego dźwięku. Bała się zbudzić syna. Bała się, żeby jej takiej nie zobaczył. Bała się wszystkiego.

Tak siedziała dłuższy czas. Może dwadzieścia minut, może godzinę. Potem podniosła zeszyt, położyła na miejsce. Wyszła.

Wróciła do siebie. Położyła się koło Piotra. Patrzyła w sufit do samego rana.

***

Rano Patryk obudził się pierwszy.

Otworzył oczy, przeciągnął się, usiadł na łóżku. Zauważył uchylone drzwi i przypomniał sobie wczorajszy dzień. Westchnął.

Wyszedł do przedpokoju, nasłuchiwał. Cisza. Dziwne. Zwykle o tej porze mama już tłukła garnkami i krzyczała, że wszyscy są śpiochami.

Zajrzał do kuchni.

Mama siedziała przy stole. Nie wrzeszczała, nie stukała talerzami. Po prostu patrzyła przez okno. Przed nią stała filiżanka z zimną już herbatą.

Mamo? odezwał się cicho Patryk.

Odwróciła się. Miała dziwną twarz ani złą, ani zmęczoną, tylko jakby inną. Patryk nie wiedział, jaką.

Dzień dobry powiedziała cicho Mariola. Chodź na śniadanie.

Usiadł przy stole. Matka postawiła mu miskę z owsianką. Usiadła naprzeciwko.

Patryk jadł, spoglądając ukradkiem na mamę. Czekał, aż zacznie się to co zawsze. Ale nic się nie zaczynało.

Mamo szepnął w końcu co się stało?

Nic.

Dlaczego milczysz?

Myślę.

O czym?

Mariola spojrzała na syna długo. Potem wyciągnęła rękę i pogłaskała go po głowie. Tak po prostu, bez powodu.

O tobie myślę powiedziała. O nas.

Patryk aż zamarł z łyżką w buzi.

Mamo, nie jesteś chora?

Nie, synku. Wręcz przeciwnie zdrowieję.

Nie zrozumiał, ale kiwnął głową. Wszystko mu jedno, byle mama nie krzyczała.

Jedz, powiedziała Mariola. Czas do szkoły.

Patryk dopił herbatę, wstał, poszedł się ubierać. Przy drzwiach się zatrzymał.

Mamo powiedział niepewnie a wieczorem znowu nie będziesz krzyczeć?

Mariola podeszła, przykucnęła przed nim.

Słuchaj mnie uważnie powiedziała stanowczo. Nie wiem, czy mi się uda. Ale bardzo się postaram. Byś już nigdy się nie bał. Rozumiesz?

Patryk skinął głową.

A jak ci się nie uda? spytał szeptem.

Jeśli mi się nie uda powiedz mi. Po prostu: Znowu?. I sobie przypomnę.

Co przypomnisz?

Wszystko pocałowała go w czoło. Idź już.

Patryk wyszedł.

Mariola stała w przedpokoju. Słyszała, jak trzasnęły drzwi windy. Potem zapadła cisza.

Z pokoju wytoczył się Piotr, zaspany i rozczochrany.

Czemu tak wcześnie wstałaś? zapytał.

Nie mogłam spać.

Spojrzał na nią uważnie.

Wszystko w porządku?

Tak, odpowiedziała Mariola. Idź śniadaj.

Mąż poszedł do kuchni. Mariola za nim.

Usiedli przy stole. Piotr nalał sobie herbaty

Piotrek, zaczęła Mariola za co ty mnie kochasz?

Popatrzył zdziwiony.

Co?

Za co mnie kochasz? Przecież ja jestem potworem.

Piotr odstawił filiżankę. Patrzył na nią długo.

Nie jesteś potworem powiedział. Po prostu zapomniałaś, jaka jesteś.

A jaka jestem?

Różna, uśmiechnął się Piotr. Pamiętam. Ciepła, zabawna, czuła. Potrafisz przytulić tak mocno, że pękają żebra Ja wszystko pamiętam, Mariolka. To ty zapomniałaś

Mariola milczała.

Wiesz, bardzo czekam, kiedy wrócisz do siebie dodał Piotr. Poczekam, ile trzeba.

Mariola wyciągnęła rękę, ścisnęła jego dłoń.

***

Tego dnia nie krzyknęła na nikogo ani razu.

Po szkole wrócił Patryk. Zrzucił tornister, podbiegł i objął ją z całych sił.

Mamo! Dostałem dziś piątkę z matematyki!

Brawo! pochwaliła Mariola. Jestem z ciebie dumna!

Patryk zamarł. Zdziwiony spojrzał na matkę.

Naprawdę?

Naprawdę.

Uśmiechnął się tak szeroko, jak nie uśmiechał się od dawna.

Wiesz, mamo szepnął dzisiaj w szkole myślałem, czy może wieczorem mnie przytulisz. I naprawdę przytuliłaś!

Głuptasie, Mariola mocno utuliła syna do siebie. Od teraz będę cię przytulać codziennie!

***

Wieczorem Mariola zajrzała do jego pokoju. Patryk już spał. Na biurku leżał tamten zeszyt.

Mariola podniosła go, otworzyła ostatnią stronę, sięgnęła po długopis i dopisała pod jego notatką:

Syneczku, bardzo cię kocham. Przepraszam. Postaram się z całych sił.
MamaMariola odłożyła zeszyt delikatnie, jakby trzymała coś kruchego i ważnego. Przez chwilę patrzyła na śpiącego syna; jego policzki lśniły dziecięcą spokojnością, której tak mu było brak. Przykryła go kołdrą, poprawiła poduszkę i w otwartym zeszycie, pod własnym dopiskiem, zostawiła odcisk swojej dłoni szerokiej, kobiecej, drżącej lekko, ale cieplejszej niż kiedykolwiek.

Wychodząc, spojrzała jeszcze raz na Patryka. W cichym, ciemnym pokoju pani Genowefa przykucnęła przy drzwiami. Zatrzymała Mariolę wzrokiem pełnym troski, ale po raz pierwszy od dawna nadziei.

Mamo szepnęła Mariola cicho czy dasz mi jeszcze jedną szansę?

Babcia przytuliła córkę mocno, jak przytulała ją, gdy była małą dziewczynką.

Każdego dnia, dziecko. Tak długo, jak będziesz chciała.

Mariola wybuchła cichym płaczem, wtuliła się w matkę i długo tak trwały. Potem, nieśmiało, ova przysunęła się do Piotra, który czekał w korytarzu jego ręka odnalazła jej dłoń.

W trójkę weszli do kuchni, by w milczeniu napić się jeszcze jednej herbaty. Było późno, a jednak nikt nie myślał o śnie.

Za oknem miasto wciąż spało w cichym deszczu, lecz w ich domu, po raz pierwszy od miesięcy, obudziło się coś innego: delikatne światełko, którego dotąd brakowało nadzieja, że wszystko może się zmienić; że nawet po długiej zimie kiedyś przychodzi wiosna.

I ta myśl została z nimi tej nocy na nowy początek.