Mam w domu tresowanego kota

Zawsze lubiłam koty, w przeciwieństwie do mojego męża, który poza psami żadnych innych zwierząt nie traktował poważnie. Dla niego prawdziwym czworonożnym przyjacielem człowieka może być tylko i wyłącznie pies. Po ślubie jednak udało mi się osiągnąć swój cel. I tak w naszym domu pojawił się Filemon.

Nie wiem jak to się stało, ale z biegiem czasu zaczęłam coraz częściej zauważać, że nasz puszysty lokator jest bardzo podobny w zachowaniu do psa (chyba mój mąż tresował kota, kiedy ja nie widziałam). Tak więc po sześciu miesiącach wspólnego życia zwierzę zaczęło stukać łapką w miskę, gdy chciało jeść. Potem kot nauczył się przynosić coś z kuchni, np. słodycze. Mogłam sobie siedzieć na kanapie w salonie i powiedzieć „Filemon, przynieś!” – a on biegł do kuchni i przynosił to, co było na stole.

Widząc to, mój mąż zdecydował, że będzie uczył kota komend. To wtedy rzeczywiście, nie będzie się wiele różnić od psa. Przyznam szczerze, że nasz pupil ma fenomenalną pamięć – wystarczy mu coś pokazać kilka razy, a on wszystko pamięta. Tak więc w ciągu kilku dni Filemon nauczył się reagować na komendy „siad”, „stój” (na tylnych łapach) i potrafi jeszcze pójść w tę stronę, którą mój mąż pokazuje mu palcem. Teraz nie musimy przenosić kota z miejsca na miejsce, żeby nie przeszkadzał. Wystarczy wskazać parapet, a Filemon grzecznie tam pójdzie i będzie sobie leżał.

Nigdy bym nie pomyślała, że kot może wykonywać polecenia. Albo on jest taki wyjątkowy, albo pragnienie mojego męża, żeby mieć psa, było tak silne, że udało mu się je przenieść na kota.