Mam dość nieustannej kontroli ze strony teściowej

Byłam zmęczona niekończącą się kontrolą teściowej

Kiedy wychodziłam za mąż, naiwnie wierzyłam, że najtrudniejsze w życiu będą kredyt, dzieci i codzienność. W praktyce okazało się jednak, że prawdziwą próbą mojej cierpliwości stała się nie bieda ani niewyspanie. Najcięższym brzemieniem okazała się… moja teściowa.

Nasze relacje od samego początku nie układały się dobrze. Drażniło ją wszystko: jak się ubieram, jak gotuję, jak wychowuję dziecko, jak sprzątam. Najbardziej jednak to, że nie milczę. Nigdy nie należałam do kobiet, które cicho przyznają rację, gryząc się w język. Nie jestem cierpliwa, a to, zdaje się, irytowało ją najbardziej.

Najpierw czepiała się moich umiejętności kulinarnych. Nie umiem piec! Nie lubię bawić się ciastem, nie mam ani ochoty, ani talentu. Poza tym uważam, że ciasta nie są zdrowe, więc po co tracić czas na coś, czego sama nie jem? Ale dla teściowej brzmiało to jak zbrodnia.

— Jeśli nie umiesz upiec ciasta, to nie jesteś gospodynią! — powtarzała, wnosząc do domu kolejny placek. — Chociaż mama upiecze synowi coś dobrego, skoro żona nie potrafi.

Mąż oczywiście brał te placki, nawet dziękował. Potem opowiadał, jak w pracy koledzy w mgnieniu oka zjedli wszystko do ostatniego okruszka. A teściowa chodziła dumna, jakby dostała order. Było mi przykro, ale milczałam. Na razie.

Jedzenie to był jednak dopiero początek. Potem poszło wszystko po kolei. Drażniło ją, jak sprzątam. Według niej podłogi należy myć tylko na kolanach, mopa uważała za „narzędzie leniwych”. Bielizny nie wolno prać w pralce – tylko ręcznie. Prasować trzeba wszystko – nawet pościel i skarpety! Bo ona „zawsze tak robiła”. A ja? Ja uważam, że w XXI wieku katować się domowymi obowiązkami to, delikatnie mówiąc, dziwactwo.

Pralka i suszarka to moi najlepsi przyjaciele. Ubrania składam starannie i wkładam do szafy. Jeśli coś się mocniej pogniecie – prasuję, ale tylko wtedy, gdy naprawdę musi wyglądać idealnie. Uważam, że kobieta nie musi być niewolnicą domowych obowiązków. Zwłaszcza jeśli pracuje tak samo ciężko jak mężczyzna.

W końcu teściowa zajęła się moim wyglądem.

Dostałam awans, zarabiam więcej i wreszcie mogę pomyśleć o sobie. Chodzę do salonów pielęgnacyjnych, na masaże, ćwiczę na siłowni. Normalne sprawy. Ale teściowa niemal dusiła się z oburzenia:

— Po co te wasze salony? W domu wody nie ma? Kefiru w lodówce brakuje? Za moich czasów myłyśmy się mydłem, a włosy płukały octem – i byłyśmy piękne!

Najgorsze jednak było to, że mąż zaczął się z nią zgadzać. Najpierw półgębkiem – że „może faktycznie dałoby się zaoszczędzić”, potem coraz śmielej. Okazało się, że niepokoi go, ile wydaję na siebie. Woli, żeby pieniądze szły na samochód, wakacje, oszczędności. A ja, oczywiście, jestem rozrzutna.

Wtedy wybuchłam.

— Serio? — powiedziałam. — Haruję tak samo jak ty. Dokładam się do domowego budżetu. Dziecko ma ubrania, buty, jedzenie. W domu porządek, obiad zawsze gotowy. Nie mam kochanków, nie imprezuję. Dlaczego nie mogę choć raz pomyśleć o sobie?

Zamilkł. A ja mówiłam dalej.

— Jeśli uważasz, że wydaję nie tak, jak trzeba – spakuj się i wracaj do mamy. Niech ci piecze placki, pierze skarpety i tłumaczy, jak wychować żonę. A ja mam dość bycia winna za to, że żyję jak normalny człowiek.

Nie wiem, co poczuł. Ale po tej rozmowie stał się ostrożniejszy. Teściowa też na jakiś czas ucichła. Chyba zrozumieli, że nie należę do tych, którzy cierpliwie zniosą każdą dyktaturę.

Nie, nie mówię, że teściowa to potwór. Pewnie chce dobrze, ale na swój sposób. Tylko tego „dobra”, które jest narzucane z pretensjami i kontrolą, nie da się zaakceptować. Nie pozwolę już nikomu – nawet rodzinie – dyktować mi, jak mam żyć. Nie jestem lalką, którą można ulepić na nowo. Jestem żywą kobietą i sama wybieram, kim chcę być.