– Mam dość, już wychodzę! Ile można! Dziecko, jego wieczne zmęczenie, pomóż, pomóż… a ja chcę się bawić jak dawniej!

Dość, koniec, wychodzę! Ile można! Dziecko, jej wieczne zmęczenie, pomóż, pomóż a ja chcę się bawić jak dawniej! Chcę bliskości! Pracuję! Chcę wrócić do ukochanej żony, do kobiety najpierw wpadnę do kolegi, potem znajdę jakąś młodą ech siedząc za kierownicą i myśląc, że dziś postawił ostatnią kropkę w ich związku, Szymon nerwowo zaciągał się papierosem.

Ich historia z żoną była stara jak świat. Poznali się, pokochali bez pamięci, namiętność, zapominali o zabezpieczeniach, i po kilku miesiącach ona pokazała mu dwie kreski.

Oczywiście, urodź, damy radę powiedział pewnie Szymon, a wszystkie baby i dziady zgodnie pokiwali głowami, mówiąc: pomożemy, by tylko wnuki były

Potem wesele, termin, szczęśliwe łzy syn! I nagle szczęśliwe, beztroskie życie się skończyło. Żona zamieniła się w kwokę: niewyspana, nieuczesana, wieczne marudzenie dziecka, w dzień i w nocy, jej ciągłe pomóż, pomóż

Gdzie się podziała jego dziewczyna? Rodzina natychmiast się ulotniła zostali sami na sam ze swoim rodzicielstwem.

Nie jestem gotowy! powiedział dziś Szymon żonie i zatrzasnął drzwi przed nosem kobiety trzymającej niemowlę na rękach.

Pisk hamulców przed samochodem nagle stanęła zgarbiona, ciemna postać.

Chcesz umrzeć?! wyskoczył z auta Szymon i podbiegł do nieznajomego.

Mężczyzna w płaszczu wyprostował się, spojrzał na niego smutnymi, starczymi oczami i szepnął:

Tak.

Zaskoczony tą odpowiedzią, Szymon stracił pewność siebie:

Ojcze, potrzebujesz pomocy? Coś się stało?

Nie chcę już żyć!

Co ty wygadujesz, chodź, zawiozę cię do domu? Może opowiesz, może będę mógł pomóc? Szymon wziął starca za rękę i delikatnie poprowadził go do samochodu.

No to mów, ojcze Szymon zaciągnął się dymem.

Długo by opowiadać.

Ja się nie śpieszę.

Starzec uważnie spojrzał na siedzącego obok mężczyzny, a potem przeniósł wzrok na wiszące nad nimi zdjęcie.

Pięćdziesiąt lat temu poznałem dziewczynę, zakochałem się od razu, wszystko potoczyło się szybko. Zanim się obejrzeliśmy, już była rodzina, dziecko, syn, następca wydawałoby się oto szczęście!

Tylko ja chciałem, żeby było jak dawniej: miłość, namiętność, młodość. A żona zmęczona, małe dziecko, dom, praca ja wszystko na nią zwaliłem, nie pomagałem

W pracy znalazłem kobietę, zaczęło się między nami żona się dowiedziała, rozwód i po wszystkim. Z tamtą nic nie wyszło, ale nie przejąłem się, bawiłem się dalej.

A ona wyszła ponownie, wypiękniała, syn nazywał ojczyma tatą, a mnie to nawet nie obchodziło.

A pan co? nerwowo zaciągając się kolejnym papierosem, zapytał Szymon.

Ja? Dobawiłem się. Nie mam rodziny, żony, dzieci. A dziś mój syn skończył pięćdziesiąt lat, poszedłem go pogratulować, a on mnie nie wpuścił rozpłakał się starzec. Sam jestem winny. Powiedział: Nie jesteś mi ojcem, idź się dalej bawić.

To gdzie mam pana zawieźć? Szymon zaczął stukać palcami w kierownicę.

Tu mieszkam, tu, jedź, nie martw się o mnie staruszek wysiadł z samochodu i powlókł się w stronę dziewięciopiętrowego bloku stojącego niedaleko drogi.

Szymon upewnił się, że wszedł do klatki, postał chwilę i zawrócił. Wstąpił do sklepu, kupił kwiaty.

Wybacz mi, wybacz wszedł do domu i uklęknął przed płaczącą żoną. Odpocznij, kochanie.

Wziął z rąk żony syna, poszedł do drugiego pokoju, kołysząc go, zaczął śpiewać ochrypłym głosem: Kotek ma bury, kotek ma szary

Zdziwiony syn szybko zasnął, ufnie kładąc rączkę na bijącym mocno sercu taty. Szymon ze wzruszeniem spojrzał na dziecko: Chcę widzieć, jak rośnie mój syn, chcę usłyszeć słowo tato

Znowu ratowałeś tonących? z uśmiechem powitała staruszka w drzwiach swojego męża. Ten uśmiechał się, wieszając płaszcz na wieszaku.

Tak, ratowałem, trzeba młodym wbić do głowy ważne prawdy.

I jak, wyczuwasz, komu potrzebna pomoc?

Sam potrzebowałem jej w ich wieku.

Chodź na kolację, ratowniku. A tak w ogóle, pamiętasz, że jutro jubileusz syna? Żadnych tonących na wieczór kobieta spojrzała na męża z miłością.

Nie zapomniałem, w końcu pięćdziesiąt lat naszemu następcy, naszej miłości, jak można o tym zapomnieć objął żonę i razem poszli do kuchni, uśmiechając się

Otóż taka niezwykła historia się wydarzyła. Wierzyć czy nie wasza sprawa. Piszcie w komentarzach, co o tym myślicie. Dajcie łapki w górę.