Mam 51 lat, w ciągu miesiąca miałem 9 randek z rozwiedzionymi kobietami 45+: dlaczego wciąż jestem samotny

Mam 51 lat, w ciągu miesiąca 9 randek z rozwiedzionymi kobietami 45+: dlaczego wciąż jestem sam

Gdy rozwodziłem się trzy lata temu, byłem przekonany: góra pół roku i będę już w nowym związku.

Własne mieszkanie w Warszawie, stabilna praca, żadnych problemów z alkoholem czy miłosnych dramatów. Miałem wtedy czterdzieści osiem lat i szczerze wierzyłem, że przy takiej bazie startowej nie zostanę sam.

Dziś mam pięćdziesiąt jeden. I dalej wracam do pustego mieszkania.
Nie dlatego, że nie próbuję. Tylko w tym miesiącu poszedłem na dziewięć randek z kobietami w moim wieku od czterdziestu pięciu do pięćdziesięciu paru. Wszystkie rozwiedzione, niezależne, wiedzące, czego chcą od życia tak było w ich profilach.

Po tych dziewięciu spotkaniach zrozumiałem jedną nieprzyjemną rzecz: to nie kwestia wyglądu, wieku czy tego, że wszystkie fajne kobiety mają już kogoś.

Problem jest gdzie indziej.

Randka nr 1. Kobietaankieta
Dorota, czterdzieści siedem lat, ekonomistka. Na zdjęciu miła, zadbana kobieta, bez filtrów i bez kotków. Pierwsza napisała, w rozmowie przez internet była otwarta.

Spotkaliśmy się w kawiarni. Przyszła punktualnie, usiadła naprzeciwko, zamówiła zieloną herbatę bez cukru. Uśmiechnąłem się:
Opowiedz coś o sobie. Czym się zajmujesz, co cię kręci?

Dorota spokojnie wyciąga telefon i mówi:
Aby nie tracić czasu, przygotowałam sobie listę pytań. Szybko ustalimy, czy do siebie pasujemy.

Otwiera notatnik w telefonie.

Pierwsze pytanie: wspólny budżet. Drugie: czy jestem gotów zaakceptować jej kredyt hipoteczny. Trzecie: czy planuję jeszcze mieć dzieci. Czwarte: jak podchodzę do przeprowadzki. Piąte: ile płacę dzieciom i jak często widuję się z byłą żoną.

Przez godzinę szczerze odpowiadałem. Czułem się nie jak facet, tylko kandydat na stanowisko męża. Każda odpowiedź była jak tick w jej tabelce.

Kiedy chciałem zapytać o jej zainteresowania, odparła od razu:
Najpierw lista, dobrze? To ważne.

Po półtorej godzinie zamknęła telefon, grzecznie się pożegnała i przepadła. Bez jednego sms-a.

Chyba nie zdałem jej egzaminu.

Randka nr 2. Życie w cieniu byłego
Małgorzata, czterdzieści osiem lat, nauczycielka. Ciepła, serdeczna, uśmiech człowieka po przejściach. Umówiliśmy się na spacer w Łazienkach.

Rozmowa szła dobrze, aż wspomniałem, że lubię chodzić do kina.

Mój były nie znosił kina powiedziała od razu. Twierdził, że to głupstwa i strata czasu.

Chwilę później opowiedziałem, że gotuję sobie w domu.

Och, a mój nawet herbaty sam sobie nie robił. Wszystko było kobieca robota.

Tak było ze wszystkim: nie zdążyłem skończyć zdania, a jej były już niewidzialnie stawał między nami.

Samochód? A mój bał się kierownicy. Mieszkanie? A mój do czterdziestki żył u mamusi. Plany na urlop? A z byłym nigdzie nie jeździliśmy, bo był skąpy.
W końcu zrozumiałem: nie jestem dla niej osobą. Jestem tylko porównaniem, tłem do jej dawnego bólu.

Potrzebowała nie partnera, lecz antybyłego. Kim jestem, już nie było istotne.

Randka nr 3. Były przy stole
Agnieszka, czterdzieści dziewięć, projektantka wnętrz. Stylowa, z wyczuciem: biżuteria, ciekawa torebka, lekki perfum. Od razu pomyślałem: o, normalna, dorosła kobieta.

Przez trzydzieści minut rozmawialiśmy o pracy, podróżach, książkach. Poczułem się swobodnie, nawet pomyślałem: właśnie o to chodzi w randkowaniu.

Potem Agnieszka powiedziała nagle:

Mój były też tak mówił. A potem okazało się, że to tylko puste słowa.

I się zaczęło.

Randka zamieniła się w serial Jak żyłam z tym człowiekiem. Jak ją nie cenił, wykorzystywał, obiecywał i nie dotrzymywał słowa. Każde moje zdanie porównywała do tego, co mówił jej eks:

Lubisz gotować? On też uwielbiał. Nigdy nie ugotował niczego.

Chcesz podróżować? On też i zawsze siedział na kanapie.

Próbowałem zmienić temat, pytać o jej projekty, miasta, w których żyła. Ale jej były siedział obok nas, tylko nie zamawiał niczego.

Z takim trzecim przy stole nie da się budować nowego związku.

Randka nr 4. Miłość to luksus
Barbara, pięćdziesiąt, księgowa. Opanowana, konkretna, głos spokojny. Spotkaliśmy się w kawiarni obok metra Centrum.

Próbowałem żartować odpowiadała krótkim rozumiem. Opowiadałem historie kiwała głową, jakby odznaczała kolejne pola w raporcie.

Masz jakieś pasje? pytam.

Praca.

Czas wolny?

Prawie nie mam.

Coś dla siebie, dla duszy?

Sprzątam w domu.

Zero emocji, zero ognia. Jakby w środku wszystko było przestawione na tryb oszczędzania energii.
Zapytałem ostrożnie:

Po co ci teraz związek?

Barbara bez zawahania:

Chcę stabilności. Żeby ktoś był obok, na kim można polegać.

A miłość?

Wzruszyła ramionami, jakby odganiała natrętną muchę:

W naszym wieku miłość to luksus. Najważniejsze są wygoda i bezpieczeństwo.

Patrzyłem na nią i wiedziałem: szuka nie człowieka, tylko wygodnego mebla. Coś jak solidna szafa żeby stała i się nie chwiała.

Nie chcę być szafą.

Randka nr 5. Kobietachecklista
Ewa, pięćdziesiąt jeden, kierowniczka działu. Pewny krok, markowa torebka, zimny wzrok. Restaurację wybrała sama droższą.

Od razu przejęła inicjatywę:

Nie bawię się w żadne gierki. Potrzebuję poważnego związku. Jesteś gotów na coś poważnego, czy tu tylko dla zabawy?

Poczułem się jak uczeń w szkole i bezmyślnie odpowiedziałem:

Jestem gotów.

Ewa kiwnęła głową i zaczęła wymieniać:

facet musi zarabiać co najmniej tyle, co ona;
musi dwa razy w roku jeździć z nią na urlop;
musi szanować jej karierę i nigdy nie prosić, by mniej pracowała, a więcej była w domu;
musi być gotów poznać jej dorosłe dzieci po trzech miesiącach;
musi zaakceptować jej znajomych, zwyczaje i tryb życia.

Słowo musi padało częściej niż moje imię.

Siedziałem, słuchałem i widziałem, że w tej konstrukcji nie ma mnie. Jest tylko pozycja mężczyzna spełniający wymagania.

Bez partnerstwa i rozmowy. Umowa z drobnym druczkiem.

Randka nr 6. Potrzebuję taty, nie faceta
Renata, czterdzieści sześć, managerka. Młodzieżowe ubrania, kolorowy manicure, głośny śmiech. Żywa, lekka po poprzednich spotkaniach powiew świeżości.

Po dwudziestu minutach jasne: powiew świeżości zmienia się w prośby o ratunek.

Umiesz naprawiać sprzęty? U mnie ciągle coś się psuje, a ja nie mam pojęcia.

Masz samochód? Czasem potrzebuję, żeby mnie ktoś podrzucił.

Umiesz ogarnąć podatki? Nienawidzę tych wszystkich PIT-ów, pomożesz?

Za każdą taką prośbą słychać: zrób za mnie, załatw, podejmij decyzję.

Wiesz przyznała brakuje mi silnego męskiego ramienia. By ktoś się mną zaopiekował, wziął na siebie odpowiedzialność. Chcę być po prostu słaba.

Delikatnie zauważyłem:

Przecież jesteś dorosła, masz pracę, swoje życie. Dużo możesz sama.

Obraziła się natychmiast:

Typowe męskie podejście! Facetom zawsze nie w smak troska o kobietę.
Dla niej troska znaczyła całkowitą obsługę jej życia. Ja nie chcę znów być ojcem dla dorosłej osoby.

Randka nr 7. Wieczna ofiara
Anna, czterdzieści sześć, księgowa. Cicha, nieśmiała, trochę spięta. Ucieszyłem się: przynajmniej bez listy wymagań.

Pierwsze dwadzieścia minut odpowiadała półsłówkami. Potem się rozpędziła czyli raczej zaczęła gadać.

I się zaczęło: jak mąż odszedł do młodszej, jak sama wychowywała dzieci, jak oszczędzała na sobie, nikt jej nie pomógł, jak była zmęczona i płakała po nocach

Jedna historia za drugą o bólu, niesprawiedliwości, rozczarowaniu.

Wszystko dla rodziny poświęciłam! A i tak zostałam sama.

Zrujnowałam sobie karierę dla wygody męża! Nawet dziękuję nie usłyszałam.

Wszystko oddałam dzieciom, a teraz nie mają czasu nawet zadzwonić.

Starałem się ją pocieszyć, powiedzieć coś ciepłego. Ale nie potrzebowała rozmowy. Chciała tylko wyrzucić z siebie swoje żale wszystko jedno komu, choćby pierwszemu lepszemu z neta.

Pod koniec czułem się jak wypompowany balon. Jakby ktoś zrzucił na mnie cudze walizki z kamieniami i kazał je donieść do domu.

Randka nr 8. Kobietaregulamin
Bożena, pięćdziesiąt dwa, lekarka. Punktualna, elegancka, perfekcyjna. Spotkaliśmy się w kawiarni, przyszła wcześniej, wybrała stolik w kącie.

Zamówiłem cappuccino. Bożena od razu zwróciła uwagę:

Lepiej americano. W twoim wieku mleko jest ciężkostrawne.

Opowiedziałem anegdotę o awarii w pracy.

Zaczekaj przerwała. Mówiłeś, że to było w środę, a wcześniej, że zebranie we wtorek. Coś się nie zgadza.

Wspomniałem, że czasem zasypiam po północy.

Źle. W twoim wieku powinieneś spać przed jedenastą. Inaczej obciążasz układ nerwowy.

Każde moje zdanie analizowała i poprawiała. Jakby w głowie miała listę zasad: od kawy po sen.

Zobaczyłem jasno: to ktoś, kto będzie kontrolować, co jem, kiedy śpię, z kim się spotykam i na co wydaję pieniądze.

Nie chcę takiego dbania o zdrowy styl życia.

Randka nr 9. Wiem, co z tobą nie tak
Jadwiga, pięćdziesiąt trzy, psycholożka. Miałem nadzieję: w końcu osoba, która rozumie uczucia i granice.

Nadzieje trwały kwadrans.

Powiedziałem:

Lubię ciszę, nie przepadam za dużymi imprezami.

Od razu:

Jesteś introwertyk z unikającym stylem przywiązania.

Wspomniałem o rozwodzie trzy lata temu:

Trzy lata to długo. To znaczy, że boisz się bliskości

Zamówiłem stek:

Klasyka, uśmiechnęła się czerwone mięso maskuje brak pewności siebie.

Każde moje zdanie zamieniała w diagnozę. Czułem się jak przypadek kliniczny na konsultacji, a nie facet na randce.

Pod koniec wieczoru napisała:

Jesteś ciekawy, ale moim zdaniem nie gotowy na świadomy związek.

Odpisałem:

Może masz rację.

Dopadło mnie znużenie. Zmęczyło mnie bycie przypadkiem.

Kiedy wróciłem po dziewiątej randce, usiadłem w kuchni z herbatą i zacząłem przewijać w głowie te spotkania, jak film.

I nagle do mnie dotarło: żadna nie szukała naprawdę człowieka.

Jedna szukała kogoś, kto przejdzie jej test. Druga przeciwieństwa byłego. Jednej potrzebny był darmowy terapeuta, inna wolała ostoję z funkcją mebla. Kolejna obiekt do kontroli, czy ciekawy przypadek do analizy.

Wszystkie miały swój scenariusz. Swoje nieprzepracowane sprawy. Wszystkie próbowały położyć swój bagaż na cudzych plecach.

Ale żadnej nie był naprawdę potrzebny po prostu mężczyzna z zaletami, wadami, lękami i marzeniami.

Dlaczego są samotne i czy to kwestia wieku
Koledzy mówią:

Nie spotykaj się z rówieśniczkami, szukaj młodszej. Z młodszymi łatwiej.

Szczerze? Nie wierzę, że chodzi o metrykę.

Tak, po czterdziestce większość niesie bagaż: rozwody, choroby, długi, dzieci, rozczarowania. To normalne życie.

Problemem nie jest sam bagaż.

Problem w tym, że nie chcą go rozpakować same. Chciałyby znaleźć kogoś, kto ochoczo rozstawi wszystko na półeczkach, uleczy, wynagrodzi, zagłuszy.

I zamiast chcę poznać ciebie wychodzi chcę, żebyś uzdrowił moje stare rany.

A my, faceci, jesteśmy lepsi?
Nie byłoby uczciwie powiedzieć, że tylko kobiety chodzą na randki z bagażem.

Ja też nie zaczynam od zera. Mam swoje lęki by nie powtórzyć błędu z byłego małżeństwa, swoje uparte przyzwyczajenia, na pewno też nie jestem łatwy.

Tylko u facetów ten bagaż częściej schowany. Nie robią z niego list kontrolnych ani przesłuchań. Ale on jest.

Czasem myślę: może problemem nie jest to, że wszyscy po czterdziestce są zranieni, tylko że nie umiemy uczciwie powiedzieć sobie:

Tak, ze mną niełatwo. Tak, boli. Tak, mam rzeczy do naprawy i to moja odpowiedzialność.

Pytanie do tych, którzy są po przejściach
Po tym miesiącu i dziewięciu randkach nie znalazłem tej jedynej. Ale zobaczyłem naprawdę różne historie kobiet i męskie swoje też łatwiej zauważyłem.

A wy, spotkaliście się z takim bagażem w związkach 45+?

Jeśli jesteście mężczyznami poznajecie swoje byłe lub obecne partnerki w tych opisach? Jak sobie z tym radzicie?

Jeśli kobietami widzicie w tych historiach siebie lub swoje przyjaciółki? Naprawdę szukacie partnera czy może jednak wybawcy, ojca, sędziego, publiczności?

I najważniejsze: czy po czterdziestce można jeszcze zbudować związek, jeśli szczerze się przyzna do blizn i nie przekłada ich na drugą osobę?

Napiszcie może właśnie wasze historie pozwolą zrozumieć, co z nami wszystkimi się dzieje.