Mam 50 lat i od czasu zajścia w ciążę wciąż mieszkam z rodzicami. Mój syn ma już 20 lat.

Mam 50 lat i wciąż mieszkam z rodzicami a właściwie już tylko z tatą od kiedy zaszłam w ciążę. Mój syn ma już 20 lat, a nasza trójka to bardzo ciekawy układ. Mam brata i siostrę, którzy dawno się już uniezależnili. Brat dumny mecenas w Warszawie, na swoim, z teczką w ręku i łysinką na głowie; siostra typowa Zagłębianka, wyszła za mąż i stacjonuje z mężem w Gliwicach. Ja? No cóż, od lat mogłabym już mieszkać na własnym, albo nawet odkupić dom od ojca. Pieniędzy na to mi nie brakuje, ale za każdym razem, gdy się za to zabieram, pojawiają się jakieś papierologiczne schody. A ja już tylko jedno mam wymaganie jeśli miałabym kupić ten dom, to niech jeszcze do końca życia widnieje na tacie. Bo przecież nie wyobrażam sobie, żeby tata czuł się jak intruz pod własnym dachem. Tylko w naszej rodzinie nie można nic załatwić ostatecznie i każdy temat wraca jak bumerang a dom wciąż na niego.

Tata przekroczył już siedemdziesiątkę. Jest tak szczery, że aż boli prosto w oczy powie wszystko, nawet jak nie pytasz. Odkąd cztery lata temu zmarła mama, życie mu nie smakuje jak kiedyś. On już wielu rzeczy nie zrobi, jak przystało na wiek. Sam z siebie nie przejawia inicjatywy do domowych obowiązków, choć z moim pieskiem Reksiem pobawi się czasem, poogląda coś w internecie. Najbardziej martwi się, żeby nie zabrakło świeczek na grobie i… żebym nie wypuściła jego ukochanej wnuczki Reksia na deszcz.

Pracuję ja i syn też. To my ponosimy znakomitą większość domowych wydatków czynsz, jedzenie, rachunki. Tata dorzuca coś ze swojej emerytury, ale stal się oszczędny jak stary górnik na Barbórkę i nie ufa nawet własnemu portfelowi, nie mówiąc już o banku. Brat przyjeżdża na kontrolę rodzinną raz na pół roku, spędzi z tatą pół godziny i wraca do siebie. Siostra, niepracująca, pomaga przy gotowaniu i zajmuje się tatą, kiedy my z synem jesteśmy w pracy oczywiście, za symboliczne wynagrodzenie, bo przecież jakoś trzeba docenić jej trud.

Tata, nawet jak obiadu pełen gar, to sam nie nałoży trzeba mu donieść do fotela, bo głodny to on być nie umie. O domowych porządkach raczej nie słyszał. Najbardziej ekscytuje go, czy w domu są tasiemki do świecznika i że Reksio ma wygolone łapy (REKSIO! Jak prawdziwy domownik!). Ja czasem narzekam, że stos rachunków i ceny w Biedronce już dawno mnie przerosły; że to na mnie spada kupno ziemniaków, sprzątanie i pilnowanie pieca, żeby zimą nie zmarznąć. Ale potem przypominam sobie, ile jeszcze mam szczęścia, że mogę być z tatą, zadbać o niego, pogadać, pośmiać się razem, patrzeć na to, jak cieszy się widząc wnuka i psa. Tata dał mi wszystko, co tylko mógł od dzieciństwa. Teraz ja mogę się odwdzięczyć swoim czasem, pracą, pieniędzmi, miłością.

Często słyszę wyprowadź się już wreszcie, zacznij swoje życie!, ale nie umiem i nie chcę. A co, gdyby coś się tacie stało w nocy albo upadł z zakupami przed Żabką? Sama myśl, że będzie siedział sam i patrzył na meblościankę pełną starych zdjęć, aż boli mnie w środku. Oczywiście tata czasem gdzieś wyjdzie, dobrze wiemy wtedy, gdzie jest i zawsze ktoś go zgarnie, nawet do lekarza towarzyszymy mu tłumnie. Gdyby został sam, nie wybaczyłabym sobie, że nie było mnie wtedy, kiedy byłoby trzeba.

Jest, jaki jest oszczędny, gderliwy, czasem zły jak osa albo uśmiechnięty jak dzieciak ale to mój tata. Za to, kim dziś jestem, odpowiada w dużym stopniu właśnie on (i mama). A co zostawię synowi po śmierci? Dałam mu przykład, nauczyłam pracy, zaradności i mam nadzieję, że pokażę mu najlepszą wersję siebie. A jeśli się uda, to może nawet zostawię mu dom dziadka pod jednym warunkiem, o którym już wspominałam: dopóki dziadek chodzi po tej podłodze w kapciach, dom jest jego i basta!