Mam 50 lat i nadal mieszkam z rodzicami, odkąd zaszłam w ciążę. Mój syn ma już 20 lat.

Mam 50 lat i od kiedy zaszłam w ciążę, mieszkam z rodzicami. Mój syn ma już 20 lat. Mam brata i siostrę oboje mają własne domy. Starszy brat jest adwokatem, a młodsza siostra wyszła za mąż i mieszka ze swoim mężem. Już od lat zarabiam wystarczająco, by wynająć sobie mieszkanie albo kupić dom taty. Próbowałam to zrobić, ale zawsze z jakiejś przyczyny nie udaje się dopiąć spraw papierkowych. Jedyne, na czym mi zależy, to żeby nawet gdybym zapłacił za dom pozostał on na nazwisko ojca do końca jego życia, by miał pewność, że nigdy go nie zostawię bez ochrony. Ta sprawa wciąż pozostaje nierozwiązana.

Mój tata ma już ponad 70 lat, jest bardzo prostolinijny, wręcz szorstki. Nie chodzi o to, że mu się nie chce, ale zwyczajnie nie potrafi już wykonywać wielu rzeczy, które dawniej przychodziły mu bez problemu tak to już jest na starość. Od czterech lat jest wdowcem i bardzo mu brakuje mamy.

I ja pracuję, i mój syn również. Zarówno opłaty, jak i produkty codziennego użytku czy jedzenie pokrywamy głównie my we dwójkę. Tata dorzuca się trochę, gdy dostanie emeryturę, ale stał się bardzo oszczędny i nieufny.

Mój starszy brat odwiedza go na pół godziny raz na pół roku. Siostra, która nie pracuje zawodowo, pomaga nam za drobną opłatą przygotować obiad lub zostać z tatą, gdy jesteśmy z synem w pracy.

Tata, nawet gdy jedzenie już stoi na stole, nie ruszy, jeśli mu nie podam talerza. W domu prawie nic nie robi, czasem tylko pogłaska mojego psa, poogląda coś w internecie albo prześpi się. Największym jego zmartwieniem jest, żeby nie zabrakło świec w domu i na cmentarzu… no i oczywiście, żeby niczego nie brakowało mojemu psu jego rozpuszczonej wnuczce, która wyleguje się wygodnie na łóżku, kiedy on odpoczywa.

Bywa, że się żalę, bo zdarza się, że to ja pokrywam niemal wszystkie rachunki i zakupy. Ale potem przypominam sobie, jak bardzo cieszę się, że mogę jeszcze dbać o ojca, dotrzymać mu towarzystwa, troszczyć się o niego, rozmawiać z nim i śmiać się razem, widzieć tę miłość w oczach, gdy patrzy na mojego syna i mojego psa. Oddał mi wszystko, co miał, od samego początku mojego istnienia; teraz moja kolej odwdzięczyć mu się tą samą miłością i oddaniem w codziennej trosce, wsparciu finansowym, emocjonalnym i czasowym.

Wielu mówi mi, żebym zamieszkał osobno, ale ja nie chcę i nie zrobię tego. Kto będzie przy tacie, jeśli coś mu się stanie w nocy czy o dowolnej porze dnia? Aż przykro mi pomyśleć, że miałby siedzieć sam, otoczony tylko wspomnieniami i tęsknotą, albo iść sam do sklepu i przewrócić się na ulicy. Czasami wychodzi sam, ale zawsze wiemy gdzie, obserwujemy go, chodzimy z nim do lekarza. Nie wybaczyłbym sobie nigdy, gdybym go zostawił, po tym wszystkim, co dla mnie zrobił.

Jaki by nie był oszczędny, zgorzkniały, czasem nerwowy, innym razem pogodny, bywa, że zrezygnowany i zamyślony to mój ojciec. Jemu (i mamie) zawdzięczam w dużej mierze to, kim jestem dziś.

Cóż zostawię swojemu synowi, gdy umrę? Nauczę go pracować, walczyć w życiu, przekażę mu wykształcenie, dam swój przykład (mam nadzieję, jak najlepszy), a być może, jeśli się uda tak jak chcę, dom mojego taty o ile warunek będzie spełniony: póki ojciec żyje, to on pozostaje właścicielem, nawet jeśli to ja płacę za dom.