Mam 27 lat i spotkałem ją w momencie, gdy byłem najmniej przygotowany na kogoś takiego jak ona – na …

Mam 27 lat i spotkałem ją w takim momencie życia, kiedy byłem najmniej gotowy na osobę jak ona. Było to na kameralnym wydarzeniu prezentacji lokalnego magazynu w Warszawie, na którą wpadłem zupełnie przypadkiem. Kolega poprosił mnie, żebym z nim poszedł, bo potrzebował pomocy przy noszeniu kartonów. A że nie miałem spektakularnych planów i przy okazji przydałyby mi się zlotówki, zgodziłem się bez większych dylematów.

Ona siedziała w pierwszym rzędzie, notowała coś w czarnym notesie, telefon miała ekranem do dołu, a kawa, która stała przed nią, dawno ostygła. Wyglądała jakby miała wszystkich trochę gdzieś, ale kiedy zaczynała mówić, sala milczała jak podczas egzaminów maturalnych.

Później dowiedziałem się, że jest pisarką. Pisze do gazety i kulturalnego magazynu. Miała 40 lat. Wtedy jeszcze tego nie wiedziałem. Widziałem tylko pewną siebie, spokojną kobietę, która nie musiała podnosić głosu, żeby zdobyć uwagę i w ogóle jej to nie było potrzebne.

Po evencie podszedłem do niej, bo potrzebowałem podpisu na rozliczeniu. Zapytała mnie o imię, spojrzała prosto w oczy i rzuciła:
Zawsze tak wyglądasz, czy tylko wtedy, kiedy jesteś zestresowany?

Zaśmiałem się głośno, bo ciężko było udawać, że jestem z kamienia. Odpowiedziałem, że nie wiem. Stwierdziła, że lubi ludzi, którzy nie udają pewniaków. Tak się wszystko zaczęło.

Zaczęliśmy pisać do siebie. Na początku ona pisała krótko, a ja długie historyjki. Pytałem banalne rzeczy: co robi, gdzie mieszka, czy studiuje. Powiedziałem prawdę że mieszkam u rodziców, łapię się każdej pracy, zarabiam niewiele złotych, próbuję zacząć życie. Nigdy nie sprawiła, że czułem się gorszy, ale też nie sprzedawała mi bajek. Od początku było jasno:
Nie szukam związku. Jestem na innym etapie życia.

A jednak, spotykaliśmy się.

Zawsze u niej. Mieszkanie uporządkowane, ciche, pełne książek. Miała samochód, swój rytm, swój świat. Ja dojeżdżałem autobusem, czasem czułem jakbym wchodził do rzeczywistości, która nie jest moja. Witała mnie bez pośpiechu, bez obietnic. Czasem gotowałem coś prostego, innym razem otwieraliśmy butelkę wina i puszczaliśmy cichą muzykę. Rozmawialiśmy o wszystkim o jej pracy, o pisaniu, o tym jak bardzo jest zmęczona tłumaczeniem swoich decyzji innym.

Nigdy nie zostawałem na noc. Nigdy nie odprowadzała mnie. To ja musiałem walczyć o spotkanie w weekend. Czasem się zgadzała, czasem znikała na dwatrzy dni przez deadliney, spotkania, wyjazdy do Krakowa. A gdy wracała, robiła to tak, jakby nic się nie stało. Bez wymówek. Bez długich tłumaczeń.

Pewnego wieczoru, kiedy siedzieliśmy razem, siedząc na brzegu łóżka, powiedziała:
Nie zakochuj się we mnie.

Nie wiedziałem, co odpowiedzieć. Po prostu rzuciłem, że nie jestem zakochany. Oboje wiedzieliśmy, że to naciągana prawda.

Chciałem więcej. Niekoniecznie obietnice, ale miejsce. Ona powtarzała, że nasze drogi są zupełnie różne. Ja dopiero zaczynam, a ona już wszystko poukładała. Nie chciała być kotwicą, nie chciała, żebym ją traktował jak shortcut do lepszego życia.
Nie mogę dać ci tego, czego chcesz mówiła.

A mimo to zapraszała mnie ponownie.

Z czasem zrozumiałem, że daje mi tyle, ile potrafi: obecność na raty, głębokie rozmowy, spontaniczne spotkania. Przyjąłem to, bo czułem, że nie mam prawa wymagać więcej. Z jakim czołem miałbym mówić o przyszłości, skoro nie umiem nawet sam się utrzymać?

Za każdym razem, gdy wychodziłem z jej mieszkania, szedłem kilka przecznic pieszo zanim złapałem autobus. Czułem się jednocześnie pełny i pusty. Wdzięczny, że mogłem z nią być, ale pusty, bo wiedziałem, że wracam do pokoju w mieszkaniu rodziców, do mojej szarej codzienności.

Nigdy niczego mi nie obiecała. Nigdy mnie nie okłamała. A i tak bolało.

Wciąż ją widuję. Nie tak często, jak bym chciał. Czasem myślę, że wierzę, że kiedyś spojrzy na mnie inaczej. Albo że dorosnę na tyle, by przestać czuć się mały przy niej. Albo po prostu się zmęczę i odpuszczę.

Ale nie wiem ostatnio to bycie z nią sprawia, że jestem bardziej smutny niż szczęśliwy.

Dlaczego?