Maluszek

Kruszynka

Nazwisko, którym obdarzył ją już przy pierwszym spotkaniu, brzmiało Kruszynka. Wysapał się na siedzenie obok, takie samo czerwone, welurowe, wysiedziane niewyobrażalną ilością łokci, jak to pod Agnieszką.

Przez chwilę lustrował salę wzrokiem, a potem utkwił spojrzenie w sąsiadce.

Co tam, kruszynko, nudzisz się? westchnął, próbując założyć nogę na nogę, ale wąskie przejście pomiędzy rzędami w Filharmonii Narodowej nie bardzo na to pozwoliło. Jego zadarty but utknął w siedzeniu z przodu, noga wygięła się niefortunnie w kostce, na co Michał zareagował skrzywieniem.

Agnieszka udawała, że go nie zauważa, skupiając wzrok na scenie, chociaż tam nie działo się absolutnie nic ciekawego. Kilka złączonych podłużnych stołów, mównica, ludzie biegający z mikrofonami i próbujący coś podłączyć klasyczna nuda każdej konferencji. W powietrzu zaś duchota, jak w saunie.

Agnieszka zawsze źle się czuła w tłoku, kiedy człowiek zmuszony jest tkwić łopatka w łopatkę, bez możliwości odwrotu.

Ta… rozciągnął Michał, drapiąc się po brodzie. Zgroza! I wiesz, kruszynko, żadnych nowości tutaj nie usłyszymy. Przysięgam! Znam te referaty na pamięć, taka to już robota. Nic mądrego tam nie ma.

Agnieszka rzuciła mu surowe spojrzenie.

Był schludnie ubrany, w garnitur, z krawatem, lśniące buty. A jednak coś w nim nie pasowało; jakby ktoś przykleił łobuza do galowego mundurka. Łobuz, zgrywus, papla i kawalarz oto kim był. Do tego te włosy: krótkie jeżyki, na głowie dwie „koronki”, gdzie włosy zakręcały się w śmieszne loczki, miękkie, delikatne.

Michał nie dając Agnieszce dojść do słowa, wyciągnął do niej łapę jak bochen chleba. A może wyskoczymy na obiad? Ty taka malutka, chudziutka, aż żal patrzeć. Trzeba cię porządnie nakarmić! No, chodźże, chodź, tu tylko kurz wdychać można!

Zgasło światło, na scenie pojawiła się śmietanka towarzyska tej branży, a sala zaczęła klaskać. Michał zaś ciągnął swoją Kruszynkę przez rzędy, depcząc ludziom po stopach, z przeprosinami upychając krawat z powrotem do marynarki. Ten żył swoim życiem, zwisał na zewnątrz jakby w geście pogardy dla nudnej publiczności.

Co pan wyprawia?! Proszę mnie puścić! protestowała Agnieszka, próbując się wyrwać i żwawo podążając do wyjścia.

Jeszcze zanim konferansjer wybił apogeum na mikrofonie, oni już byli w holu.

Proszę mnie puścić! Muszę wrócić, robię notatki, dostałam zadanie! oburzyła się Agnieszka, przytuliła notes do piersi, upuściła długopis i nachyliła się, by go podnieść Michał ją ubiegł.

No daj spokój, Kruszynko! Podrzucę ci potem wszystkie referaty, poczytasz na spokojnie. Teraz najważniejsze coś zjeść. Ale najpierw woda! Jesteś biała jak ściana. Puls ci skacze jak piłka. Ha! Mówiłem pod tą opalenizną kryje się zmęczenie! pomacał jej nadgarstek, cmoknął. Powietrze, jedzenie i precz z konferencją!

Agnieszka rzeczywiście czuła się kiepsko. Serce waliło jej jak młot pneumatyczny.

Nikt nigdy o nią tak nie dbał. To ona przez całe życie troszczyła się o wszystkich: matkę, męża, córkę. I wydawało jej się to normalne. Owszem, czasem marzyła, by ktoś ją przytulił, być troszkę szaloną, popić wina i śmiać się jak bohaterki komedii romantycznych, ale nigdy nie było okazji.

A Michał proszę bardzo, proszę bardzo, dał jej tę okazję.

Nim się obejrzała, już siedzieli przy stoliku w knajpce naprzeciwko. Kelner przyniósł im po szklance świeżo wyciskanego soku; taki egzotyczny, żółto-pomarańczowy, jakby słońce z Andaluzji ktoś wcisnął do szkła.

Pij. I jeszcze wody. A zjedzmy… co tu mają? zamyślił się Michał.

Najwyraźniej bardzo mu się podobała. Agnieszka była filigranowa, nawet ładna, ale od lat nosiła na twarzy maskę zmęczenia i rezygnacji. Czwarta dekada na liczniku, rodzina, brak miłości, rutyna jak tu rozkwitać jak majowa róża?

A jemu podobała się nawet taka padnięta życiem Kruszynka.

Ja nic nie chcę. Zaraz wrócę do sali, już mi lepiej, naprawdę bąknęła Agnieszka.

Spoko! pokiwał Michał. Ale najpierw dorada z warzywami dla ciebie, sałatka i… napijesz się czegoś? Kawa, herbata, wino?

Spojrzał jej w oczy; rozczochrany, świeży, trochę bandzior, ale z tą nutą perfum, muskularny, męski.

Agnieszka zaróżowiła się, zmarszczyła brwi.

Zwariowała! Przecież zupełnie obcy facet porwał ją do restauracji, karmi, nazywa Kruszynką, poprawił jej kosmyk włosów na czole, śmiał się. A ona mięknie, jak budyń.

Tam, gdzie ją dotknął, robiło się gorąco, aż dostała gęsiej skórki.

Popijali białe wino. Michał gawędził o młodzieńczych wyjazdach na budowy kiedyś kręcił się po Śląsku, potem ruszył aż pod Gdańsk, kilka lat zaliczał różne budowy… A potem

A potem, Kruszynko, z Igorkiem, moim kumplem, założyliśmy firmę. Nic wielkiego, domki stawialiśmy, ekipy zdolne mieliśmy, no i poszło! Każdy przecież chce żyć w cieple i wygodzie, a nie biegać za stodołę. A my wiedzieliśmy, jak to zrobić. Jedz, jedz! zachęcał, patrząc na jej pusty talerz. Za ciebie, Kruszynko! Jak cię zobaczyłem, pomyślałem: Tę dziewczynę muszę nakarmić! Nie chcesz jeszcze czegoś?

Pokreciła głową. Dziewczyna odpływała od wina, dobrego jedzenia i tego, że po raz pierwszy ktoś ją nakarmił z troski, bo jest dziewczynką”, zmęczoną i szczuplutką.

W domu było inaczej. Całe dzieciństwo Agnieszka przeżyła z matką. Ta ciągle w pracy, rano jej nie było, Agnieszka jadła sama. Wieczorami czekała, podgrzewała jej kolację, potem zmywała, gdy mama brała prysznic. Obie zasypiały koło północy.

Na Sylwestra matka, pani Maria, wracała do domu blisko jedenastej. Pracowała w sklepie, a pod koniec roku była tzw. żyła złota.

Maria wracała wykończona, blada. Agnieszka szykowała jej sukienkę, upinała fryzurę, razem wychodziły do gości.

A goście wiadomo: sąsiedzi, kumoszki, ciotki z daleka, lubili wpaść, zjeść, pośmiać się. Agnieszka dbała tylko, żeby matka nie zasnęła po pierwszym kieliszku.

Maria piła wyłącznie wódkę, szampana uważała za fanaberię, a taka chłodna, swojska to był jej klimat!

Niestety, wycieńczony organizm padał po jednym kieliszku; Maria zaczynała chrapać przy stole. Agnieszka szturchała ją łokciem, ta się otrząsała, sekundę próbowała orientować w otoczeniu, po czym żądała nowego kieliszka, wznosiła toast, nawet się śmiała, trochę gorzko. Jak tu się rozczulać, będąc słabą dziewczynką? Inna bajka

Agnieszka wyszła za mąż szybko. Piotr był starszy o prawie dziesięć lat, rozważny, wykształcony, ale chłodny, do bólu praktyczny. Włączył ją w tryby swojego życia jak pasującą zębatkę dobra, sprawna gospodyni, nic ponadto.

Zresztą, jej to chyba wystarczało. Romantyzm, namiętność był na początku, jak u każdego, ciało swoje wie, czego chce. Potem się uspokoiło. Najważniejsze, że miała już własny dom; nie było wiecznie zmęczonej matki i widoku z okna na śmietnik. Miała własne M, kuchnię, przestronną łazienkę, balkon, dwie izby, porządną biblioteczkę i męża. Wszyscy jej zazdrościli! Nie każda mieszka osobno od teściowej istny raj!

I zawsze, przez całe życie, była Agnieszką, czasem Agą, a dla oficjałów Agnieszką Pawłowską.

I ani Piotr, ani matka, ani koleżanki nikt nie mówił Kruszynka.

A tu nagle Kruszynka. Wino, przekąski, troska I komuś zależy, co taka Kruszynka myśli!

Piotra to nie obchodziło. Owszem, sprawy domowe, duże zakupy, wakacje omawiali, ale to były raczej komunikaty, a nie rozmowy. Piotr uwielbiał przeciągi: Nie ważne, że komuś zimno okno ma być uchylone.

Michał za to, ledwie weszli do restauracji, wyprosił najprzytulniejszy kąt żadnych przeciągów.

Opiekuńczy…

Wypytywał, ona speszona odpowiadała. Tak, ma męża. Tak, córkę; nazywa się Marysia. Marysia studiuje filologię obcą, Agnieszka jeszcze znalazła jej świetną korepetytorkę, teraz dziewczyna za chwilę wyjeżdża na Erasmusa.

Nie była planowanym błogosławieństwem po prostu przyszła wtedy, kiedy wypadało ją mieć. Piotrowi, wedle mamy, wreszcie trzeba było zostać ojcem, a Agnieszka młoda, więc powinno pójść gładko. Nie poszło, długo… Ale wreszcie się udało.

O ciąży Piotr rozmawiał niechętnie, nie głaskał brzucha, nie mówił do dziecka, jak w filmach. To było dla niego dziwne, nienaturalne.

Urodzi się, to się będę zajmował zbywał. Do lekarza cię podrzucę samochodem, jak potrzeba.

Odwoził, na powitanie ze szpitala przyszli goście, były balony, prezenty, słynne Dziękuję za córkę!. Monitorował przyrost wagi, ilość mleka, kupował wyłącznie dobre rzeczy, wstawał nocami do Marysi, nosił ją na szczepienia. Gdy przyszła położna, skrupulatnie sprawdzał, czy umyła ręce, z dystansem oceniał fartuch.

Zmęczona? pytała z troską koleżanka Gosia. Dziecko to nie kwiatek, wiem A Piotr pomaga?

Agnieszka wzruszała ramionami. Pomaga. Ale jakoś zawsze za mało.

Bycie taką ofiarą miało ironiczny urok. Wiecznie zajechana, zabiegana, Agnieszka wiedziała, że ją żałują, a męża czasem obgadują, że swojej Agusi nie szanuje.

Za to Michał ją żałował, karmił, obsypywał dobrem. I znowu się wstydziła, wykręcała.

No już, kruszynko! marszczył brwi Michał. Jedz! Nie wypuszczę cię, póki nie zjesz.

Agnieszka posłusznie wbijała widelec w jedzenie, spoglądając smutno na swojego wybawcę.

Odprowadził ją wtedy do metra. Dalej już się nie zgodziła, wymówiła się sprawami.

Wieczorem wpadła jej na mail notatka z podsumowaniem konferencji.

Dla Kruszynki od Michała! widniało z dopiską.

Agnieszka błyskawicznie zamknęła laptopa, ale Marysia, zdaje się, coś zauważyła. Chrząknęła znacząco.

Durne te pseudonimy! zbulwersowała się Agnieszka. Oficjalne dokumenty, a oni takie głupoty wypisują!

Chyba już ją nie słyszała; założyła słuchawki.

Aga, Marysia, wróciłem! Kolacja gotowa? zabrzmiało z korytarza.

Piotr, zmęczony po godzinach w metrze i zatłoczonym tramwaju, zaczął się rozbierać, wskoczył w szorty z zielonymi palmami, otworzył na oścież balkon, głęboko wciągnął powietrze.

Trochę śmierdział potem, takim zgrzebnym, wczorajszym.

Agnieszka, ja nie mam zamiaru myć się codziennie! Daj spokój! Po tym waszym prysznicu tylko mnie wszystko swędzi! Jutro się wykąpię, teraz daj mi żyć! odparł na ciche prośby. Zmęczony jestem. Dawaj jedzenie.

Jedli w ciszy. Każdy myślał o swoim. Ona o Michale, o jego czystości, świeżości, uprzejmości…

Zadzwonił do niej do pracy już nazajutrz.

Cześć, Kruszynko! Jak się masz? Tęskniłem. Jadłaś? rozległ się głos z telefonu, Agnieszka speszyła się, rozejrzała nerwowo, czy ktoś jej nie podsłuchuje.

Nie… Jeszcze nie, masa pracy wydusiła. Kruszynka! Ktoś ją tak nazwał… Dreszcze po kręgosłupie!

Rzuć to wszystko, schodź! Jestem u was w bistro, kiepsko tu karmią, ale coś zjemy. Szybko, czekam!

Coś wymamrotała, poprosiła o przerwę, pojechała windą, sama nie wiedząc, na który guzik nacisnąć. Policzki jej płonęły na pewno wszyscy z biura już wiedzą, że pani Pawłowska umówiła się z kochankiem.

Tak. Po cichu zaczęła go tak nazywać kochankiem. To było ekscytujące i zuchwałe.

Michał miał na sobie koszulkę i dżinsy, znowu lekko zmierzwiony i taki… świeży.

Pili kawę, ona wspominała dzieciństwo, Michał słuchał.

Kruszynko, jesteś piękna, wiesz? przerwał nagle. Chodźmy ci coś kupić! Sukienkę. Mam znajomych w butikach, znajdą ci coś ekstra! Chcę cię zobaczyć w sukience.

I zobaczył. Nie od razu, ale wieczorem zabrał Agnieszkę do Galerii Mokotów, siadł sobie na ławeczce, a panie dobierały jej kreacje jak modelce. On patrzył głodnym, zachłannym wzrokiem! Piotrowi do niego daleko.

Czegoś takiego nie przeżyłam! szeptała potem Agnieszka Gośce, swojej najwierniejszej przyjaciółce. Tylko w filmach, a myślałam, że mnie to nie dotyczy! Poczułam się kobietą. To okropne, ale mi się to podobało!

A Piotr? dopytywała Gosia.

Nic nie wie. I nie powinien! Sama jeszcze nic nie rozumiem! Gosia, nie wygadaj się, słyszysz? Tę sukienkę trzymaj u siebie, bo nie wiem, co powiem w domu! To przecież fortunę kosztowało! O Boże, co teraz będzie?

Gosia wzruszyła ramionami. Co ma być, to będzie.

Nie wiem, Aga Mieszasz. Piotr twój może i nie jest czuły, ale przypomnij sobie, jak zimą woził cię po mleko do Babic, pracuje, stara się. Inny by leżał na kanapie i pił piwo. Twój, jakby nie było, pan szanowany, zawsze ogarnięty. Chciałaś samochód, kupił. Chciałaś remont, zrobił. Na wakacje co roku was zabiera! On taki klarowny, przejrzysty A Michał kto? Skąd on bierze tyle kasy?

Nie wiem. I nie chcę wiedzieć. Gosia, Piotr to horror, dłużej nie wytrzymam, rozumiesz?! Ty mi po prostu zazdrościsz!

Gosia znów wzruszyła ramionami. Może i zazdrościła? Ale raczej… męża.

Agnieszka zaczęła wracać do domu coraz później, szykowała szybkie kolacje, sama nie jadła, topiła łyżeczkę w zimną herbatę.

Mamo, co z tobą? Piąty raz proszę o chleb! upominała córka, wstawała i sama szukała w chlebaku. Skończył się! kwitowała zrezygnowana.

Agnieszka kiwała głową, marszczyła brwi i zamykała się w pokoju. Marzyła.

Piotr i Marysia przyglądali się jej z niepokojem.

Agnieszka mogła marzyć godzinami, z dłoniami spoconymi z emocji.

Michał był czuły, całował jak należy, śmiał się z jej nieporadności, nazywał kruszynką, karmił, słał prezenty, które trzeba było chować u Gosi, parę razy rzucał jej przelewy na konto, czasem nawet o trzeciej w nocy słał wiadomości. Agnieszka wybiegała do łazienki, czytała, kasowała, czekała, czytała znowu. Wyłączyła telefon, ochlapała twarz zimną wodą, wracała do łóżka.

Piotr przewracał się na drugi bok, obejmował ją ciężką ręką, bekał, mamrotał coś. Przytakiwała i zastygała.

Szkoda, że jest ten Piotrek… Szkoda, że tyle lat nie wiedziała, jakie to uczucie być kruszynką ładną, zmysłową, docenioną. Tyle lat w błoto!

Ale teraz był Michał. To był jej kawałek szczęścia.

Spotykali się u niego w mieszkaniu dużym, jasnym, z oknami do ziemi, bez firanek, za szybą panorama na Warszawę nocą. Głowa się kręciła od szampana i Michasia perfum. Pościele gładkie, pachnące, jak w hotelu…

Świat wybuchał feerią, rozpryskiwał się na setki iskier, a potem spokojnie osadzał się na tych jedwabistych prześcieradłach.

Za to w domu było coraz gorzej. Agnieszka miała wrażenie, że wszyscy już wiedzą o niej i Michale. Marysia krzywo patrzy, Piotr świdruje wzrokiem.

Agnieszka wymyślała wymówki, wracała, gdy wszyscy już spali. Wtedy mogła przy kuchennym stole pić rozpuszczalną kawę z goryczką i śnić.

Agnieszka! No gdzie ty? Kupiłem kapustę, mieliśmy szatkować. Była umowa usłyszała nagle głos Piotra z telefonu, spoglądając przerażona na Michała pływającego na basenie. Przeszył ją zimny dreszcz basen na dachu, istny cud architektury.

W Warszawiance Agnieszka jeszcze nie pływała, dziś Michał tam ją zabrał, kazał przebrać się i pływali, obserwując, jak para unosi się znad wody. Mało ludzi, błogo. Gdyby wdrapać się na wieżę, widać byłoby światełka Stadionu Narodowego. Ale Agnieszka patrzyła tylko na Michała swojego rycerza. W końcu znalazła! Znalazła miłość! O Jezu…

Kapusta? powiedziała zdezorientowana, opatuliła się ręcznikiem. Zostaw, będę późno. My z Gosią poszłyśmy na basen. Lekarz kazał mi ćwiczyć kręgosłup. No i wykupiłyśmy karnet. Kapustę zrobimy jutro. Sorry, Gosia woła. Pa!

Rozłączyła się nerwowo. Musiała ostrzec Gosię, gdyby Piotr do niej dzwonił!

Zadzwoniła; zaczęła szeptać o basenie, aż nagle Gosia przerwała.

Aga, przyniosłam wam kminek. Do kapusty zawsze dajecie. Byłam na bazarku, kupiłam na zapas, to wam zaniosłam. Piotr już postawił czajnik odparła spokojnie. Kminek wam przyniosłam powtórzyła dla pewności.

Agnieszka przygryzła wargę, spojrzała na Michała. On prężąc mięśnie już szykował się na trampolinie, gotowy do skoku. Pod basenem piszczały młode dziewczyny.

No to, kruszynki, raz, dwa, trzy! wrzasnął Michał i wskoczył do wody jak rasowy zawodowiec. Wypłynął, pomachał Agnieszce. Agnieszka, dołączaj! Dopiero się zaczyna!

Dziewczyny odwróciły się, oceniając Agnieszkę. I jednocześnie poczuła się znowu przeciętna, z lekkim brzuszkiem i wiotkimi udami. Płynęła jak żabka z zadyszką i już miała znowu to umęczone spojrzenie.

Nowe Michałowe kruszynki zaczęły grać z nim w piłkę wodną, łapały go śmiało.

Michał śmiał się w głos, nawet się nie zmartwił, kiedy Agnieszka nagle zniknęła. Przecież wie dom, sprawy, kapusta… Niech idzie!

W mieszkaniu było ciemno, światło paliło się tylko w kuchni.

Piotr bez słowa położył przed żoną patelnię z jajecznicą.

Na pewno jesteś głodna po tym basenie? Jeść. Dać kiełbasy? nalał jej wielki kubek herbaty.

Agnieszka pokręciła głową, bała się spojrzeć mu w oczy, schowała wzrok, zaczęła dłubać widelcem w talerzu.

Wie? Nie wie? Co teraz? Dlaczego on taki spokojny?!

Aga… odezwał się po długiej ciszy. Gosia jakieś rzeczy przyniosła. Ciągle się kręci w kuchni, musiałem ją przegonić. Twoje podobno rzeczy… Tam pod stołem są paczki… Mówiła, że twoje. Ale chyba coś pomyliła?

Agnieszka powoli uniosła obrus, spojrzała na paczki, wzruszyła ramionami.

No właśnie! Piotr się ucieszył. Nalej mi też herbaty, zaschło mi w gardle. A nie, w sumie przynieś koniaka. Mam ochotę na koniak rzucił.

Agnieszka zerwała się, sięgnęła do szafki, po czym nagle zesztywniała.

Kruszynka usłyszała chłodny głos męża, natychmiast się odwróciła.

Mówię, kruszynka jest na stole wyjaśnił spokojnie, wskazując na okruszki chleba. Znów twoja Marysia nakruszyła. Trzeba wziąć ścierkę i posprzątać wyjaśnił i rzucił jej ciężkie spojrzenie, po czym odwrócił się.

Pili koniak we dwoje. W milczeniu, unikając kontaktu wzrokowego.

W końcu Piotr wstał i wyszedł.

Gosia, rozumiesz, on naprawdę wyszedł! Spakował się, zostawił klucze na komodzie. Gosia! Agnieszka płakała w słuchawkę, patrząc w lustro na swoje rozmazane, pokrzywione oblicze jeszcze niedawno była z Michałem na basenie. Włosy pachniały chlorem, bolały plecy. Gosia! Jak on mógł?! Czy tak postępują prawdziwi mężczyźni? Zostawił mnie i Marysię, po prostu wyszedł!

Nagle w niej coś pękło. Zacisnęła pięść, uderzyła w stół.

Właśnie tak postępuje facet, Aga. Inny by cię pobił, nie oszczędził. A Piotr… Po prostu wyszedł. I to ze swojego mieszkania. I ty jeszcze masz czelność na niego narzekać? Gosia zachichotała. Sama nie rozumiałam, skąd u was taka szarzyzna. Pieniędzy wam nie brakuje, Marysia świetna, Piotr nie pijak, złota rączka. No cichy, fakt, ale lepsze to niż wieczne pyskówki. Ty po prostu chciałaś filmowego życia, czułości, prawda? Sama nigdy mu nie powiedziałaś miłego słowa, nie pochwaliłaś. A faceci to duże dzieci. Popraw mu humor, a góry przeniesie! Nie, Agnieszka, tu ci nie przyklasnę. Dobranoc.

Agnieszka odłożyła telefon, osunęła się na krześle i łkała cichutko…

Marysia zaliczyła sesję, pojechała na działkę do znajomych. Z matką nie rozmawiała, zostawiła karteczkę, żeby się do niej nie odzywać.

Michał pojawił się po tygodniu, czekał na Agnieszkę pod blokiem, wyskoczył z ciemności.

Cześć, kruszynko! syknął, chowając czerwony od mrozu nos w kołnierz kurtki. Tęskniłaś?

Agnieszka kilka razy do niego dzwoniła, chciała się wypłakać, ale nie odbierał. Teraz przyszedł sam…

Michał… wymamrotała smętnie. Co ty tu robisz?

Szukała wzrokiem jego auta.

Przyszedłem do ciebie. Przyszedł czas, by rozliczyć się, kruszynko! objął ją ramieniem.

O czym mówisz? Co ty pleciesz?

Agnieszka przestraszyła się, chciała się wyrwać, ale ścisnął ją jeszcze mocniej.

Karmiłem cię? Karmiłem. Dogadzałem? Oczywiście! wyszeptał jej do ucha. A teraz to ty mi pomożesz. Daj kasę, kocico! Mam kłopoty, a u ciebie po mamie mieszkanie, pięć bańek się uzbiera. Sprzedajemy. To, w którym mieszkasz, też. Prowadź, obgadamy.

Kruszynka pisnęła przestraszona, próbowała się wyrwać, ale nogi drżały, szła do klatki schodowej, modląc się, by ktoś się napatoczył. Niestety, podwórko było puste.

No, otwieraj, kruszynko, już mi zimno! szturchnął ją.

Agnieszka popłakała się, upadła na śnieg, a wtedy Michał nagle poluzował uścisk, zamachnął się w powietrzu, upadł z jękiem.

Nad nim stał Piotr, bez czapki, rozczochrany, wściekły. Zaciskał pięści.

Wynocha! Słyszysz?! Bo zęby będziesz wypluwał! ryknął, ruszył na rywala, ale Agnieszka go powstrzymała.

Michał, ogarniając sytuację, roześmiał się złośliwie, rogaczem Piotra nazywając, ale zaraz dostał w pysk.

Zmykaj! I nie waż mi się pokazywać obok Agnieszki! warknął Piotr, podniósł zgubioną czapkę, otarł nią nos, chwycił żonę za rękę. Chodź do domu. Zimno.

O czym rozmawiali tej nocy, czym się dręczyli tylko księżyc i wiatr, co ziało przez uchylone okno, mogą wiedzieć. Na stole stoją dwie zimne herbaty, cyka zegar. A potem świat zniknął w ciemności, gdzie są tylko oni mąż i żona, którzy postanowili… po prostu dalej żyć.

Nikt już nigdy nie nazwał Agnieszki kruszynką. A gdyby ktoś tak powiedział, tylko by drgnęła i się odwróciła.

Michał w jej życiu już się nie pojawił. Szkoda za bardzo twardy był ten Piotr.

Kiedyś, jadąc autobusem, usłyszał jak Agnieszka opowiada o odebranym po matce mieszkaniu, że nie wie, co zrobić z nieruchomością, że ją to męczy, że jest samotna, nieszczęśliwa. Michał uznał, że pomoże, rozwiąże sprawę mieszkaniową, a przy okazji i samotność kruszynki. Gdyby tylko rozegrał to lepiej, jeszcze chwila oddałaby mu wszystko. Przecież to on ją oswoił, nakarmił, przytulił. Ale pośpieszył się. Kasa była potrzebna na już, Igorek się domagał, aż żebra paliły z bólu… Trzeba było działać ostro. Nie wyszło. Trudno. Inne kruszynki też przecież chodzą po mieście zaniedbane, smutne, nienakarmione. Michał jeszcze swoje ugra! No chyba, że Igorek zdecyduje inaczej…

Na razie musiał pożegnać się z tym pięknym mieszkaniem, gdzie prześcieradła są z prawdziwego jedwabiu, a widok z okien na wieżowce robi wrażenie. Trudno. Jeszcze nie raz się odkuje a jak nie tutaj, to gdzieś indziej. W końcu każdy znajdzie jakąś nową kruszynkę.

Koniec.