Macocha i jej pasierbica

Macocha

Życie bywa skomplikowane, szczególnie relacje między swoimi a obcymi. Czasem krewni pokłócą się i zostają wrogami na zawsze. A bywa, że ludzie zupełnie sobie obcy stają się bliscy.

Egorzic ma siedemdziesiąt pięć lat. Teraz czuje się już stary, ale nie samotny. W młodości wołano na niego Tymoteusz, a na starość przezwano go Egorziczem – krócej, grzeczniej i jakby cieplej. A on się nie sprzeciwiał.

Ożenił się późno, bo dopiero w dwudziestym szóstym roku życia. Choć na wsi chłopcy żenili się wcześnie, on się ociągał. Żadna dziewczyna ze wsi mu się nie podobała.

— Tymek, długo jeszcze będziesz sobie żył jak kawaler? — pytała matka, krewni i nawet żonaci przyjaciele.

— A co, dobrze mi tak — śmiał się. — Jeszcze zdążę sobie założyć chomąto. Nie widzę, żeby moi kumple byli tacy szczęśliwi. Żony i dzieci ciągle czegoś chcą. A ja sobie żyję po swojemu! Ha, ha, ha! — rechotał.

Dziewczęta jednak spoglądały na Tymoteusza z nadzieją. Był przystojny, pracowity i zaradny. Już wtedy widać było w nim gospodarność, a do tego nie pił i nie palił. Wiele matek radziło córkom, by go uwieść.

— Z Tymka będzie dobry mąż — mówiły wiejskie kumoszki. Ale on się nie spieszył. Widocznie los miał dla niego inne plany.

Choć często chodził wieczorami do klubu, gdzie grała muzyka i roiło się od młodzieży, nie szukał narzeczonej. Pracował jako kierowca ciężarówki w „Rolniczaku”. Często jeździł do innych rejonów. Pewnego dnia powiedział matce:

— Jutro rano jadę do Ustronia, prezes wysyła mnie po części. Spakuj mi coś do jedzenia, bo daleko, cały dzień zajmie. Wrócę wieczorem.

— O, Tymciu, jaka okazja! Twoja ciotka Zofia od dawna chce do nas przyjechać, ale nie ma jak. Wstąp po nią i przywieź ją. Nie zapomnij…

— Dobrze, wstąpię — obiecał.

Zofia była starszą siostrą jego matki. To ona odegrała kluczową rolę w życiu Tymoteusza. Choć nie wiedziała, że przyjedzie siostrzeniec, dawno już knuła swój plan.

— Tymek, jak będziesz w tych stronach, wpadaj. Zawsze cię przyjmę. Albo sama do was przyjadę — mówiła przebiegle ciotka, bo chciała go ożenić.

Gdy Tymoteusz mijał dom Zofii, wpadł na chwilę:

— Ciociu, jak tylko się załaduję, przyjdź. Zabiorę cię na powrotnej drodze.

— Och, ty mój złoty! — zawołała. — Nie martw się, będę gotowa jak strzelcy — ucieszyła się i zaczęła się krzątać.

Na powrotnej drodze zabrał ciotkę, a ta mu mówi:

— Tymek, zawieźmy po drodze worek kartofli Wandzie. Akurat po drodze.

— No dobrze, zawieźmy. Ciężarówka duża, miejsce jest — zgodził się.

Kilometr od Ustronia mieszkała Wanda. Zajechali, Tymoteusz wysadził worek i przy okazji poznał sympatyczną kobietę — młodą wdowę z pięcioletnią córeczką Alusią. Gdy tylko spojrzał na Wandę, przeskoczyła między nimi iskra. Zofia od razu to zauważyła.

— No, tak będzie lepiej — pomyślała. — Sprawa się klei…

Tymoteusz stracił spokój. Bardzo mu się spodobała Wanda. Drugi raz ją zobaczył, gdy odwoził ciotkę Zofię.

— Tymek, podjedź do Wandy, muszę jej coś przekazać.

Ucieszył się, bo właśnie głowił się, jak ją znowu zobaczyć. Gdy Zofia szeptała się z Wandą, on rzucał na nią spojrzenia. Gdy dowiózł ciotkę do domu, ta znowu rzekła:

— Wanda prosiła, żeby jej oddać druty do robienia na drutach. Chce córce skarpetki zrobić, a swoje gdzieś zgubiła. A ja mam zapasowe…

Tymoteusz zajechał do Wandy, a ta tym razem poczęstowała go herbatą. Rozmawiali długo, mieli o czym. Musiał jechać, bo już się ściemniało, a droga daleka.

— Wando, czy mogę jeszcze do ciebie przyjechać? — zapytał na podwórku, gdy żegnała go z córeczką.

— A jakże, wujku Tymoteuszu! — nagle odezwała się Alusia. — Koniecznie przyjedź! Podobałeś nam się — powiedziała dziewczynka szczerze. — Prawda, mamo?

Tymoteusz i Wanda rozśmiali się radośnie.

— No to czekajcie, przyjadę.

Tak, po trzech spotkaniach, Wanda z Alusią za czwartym razem spakowały się i wyjechały z Tymoteuszem.

Zrozumiał, że ciotka Zofia nie bez powodu kazała mu zawieźć worek kartofli. Wandzie te kartofle nie były potrzebne — miała pełną piwnicę. To był tylko podstawa, by ich poznać. Dawno już knuła ten plan, jak ożenić siostrzeńca.

Żyli dobrze. Alusia poszła do szkoły i bardzo go pokochała. Nazywała go tatą. Wanda pracowała we wsi, i wszystko było w porządku, ale ich małżeństwo się nie udało. Zaczęli się kłócić, „charaktery im nie pasowały”. Tymoteusz był porządnym człowiekiem, ale miał jedną wadę — niektórym kobietom się nie podobała. Zbytnio lubił porządek.

A Wanda była prostą kobietą, ale sprzątać nie lubiła. Rzucała rzeczy, gdzie popadnie, a on tego nie znosił. Najpierw sprzątał za nią, potem zaczął robić uwagi, a jej się to nie podobało. Obrażała go:

— Co z ciebie za mężczyzna, że baby szmaty zbierasz? Jesteś małostkowy. Ja tak żyję i nie zmienisz mnie!

Tymoteusz starał się nie zwracać uwagi, ale trudno, gdy jeden lubi porządek, a drugi bałagan. Ale Alusia naśladowała „tatusia” — uczyła się od niego porządku. W swoim pokoju utrzymywała idealną czystość.

— Mamo, jakaś ty nieporządna — nawet strofowała matkę, ale ta i córkę potrafiła uciszyć.

Tak mijali dni, lata, aż w końcu wybuchła burza.

— Mam dość twoich porządków! Żyję, jak chcę! — wrzeszczała Wanda. — Wynoszę się od ciebie! Alusia, pakuj się!

— Mamo, ja nie chcę od taty odchodzić — próbowała ją powstrzymać córka.

— Jaki on ci tata? Nie masz taty i nie będziesz miała! — krzyczała Wanda, nie panując już nad słowami.

Tymoteuszowi było żal Alusi. Przywiąz