Liza unika małżeństwa z wdowcem: Strach przed bycię macochą.

Och, słuchaj, mam taką historię, którą trzeba było dostosować do naszej polskiej kultury. Opowiem cię od serca, tak jakbym mówiła do przyjaciółki.

Zaczęło się od tego, że Elżbieta nie chciała wychodzić za wdowca, nie dlatego, że miał małą córeczkę czy był starszy, ale po prostu się go bała. Jego zimne spojrzenie wbijało się aż w głąb serca, aż w piersiach zaczynało kołatać, jakby próbowało się bronić przed tym wzrokiem, który kłuł jak igła. Elżbieta patrzyła w ziemię, nieśmiała podnieść oczu, a kiedy już to zrobiła, wszyscy widzieli, że ma łzy w oczach.

Te łzy spływały po jej rumieniących koch policzkach jak lawina. Ręce się jej wstrząsały, małe piąstki wolałyby się bronić przed macochą i tym narzeczonym, którego jej podstawiła. Zdrajca języka, przeklęty, wyrzucił z siebie: Wyjdę za to za mąż.

No to ułożone! Do takiego domu, za takiego mężczyznę to nie grzech, tylko błogosławaństwo! Przecież z pierwszą żoną obchodził się jak z królowa, była miękka jak wosk, słaba, wychudzona, ciągle chorowała i kaszlała. Ona ledwo nadążały za nim, trzy kroki jego, jeden jej. Stawała, dyszała, a on obejmował ją i koił, nie tak jak twój ojciec, który tylko wrzesza.

Kiedy była w ciąży, prawie nikt jej nie widział na nogach. Większość czasu leżala, a po porodzie to on wstawał w nocy do dziecka, a ona zupełnie opadła z sił. Tak mówiła jego matka.

A ty zdrowa jak ryba! Jego zrobi z ciebie panią domu. Nie boisz się pracy kosisz, sieczesz, przędziesz, tkać możesz. Grzech byłoby cię wydać za młokosa, który jeszcze nie wie, czego chce, a ten mężczyzna już ustatkowany, wszystko o nim wiadomo. Co za szczęście!

Zaraz zrobimy świętowanie, a wdowie wesele nie trzeba, nie będziemy drażnić duszy zmarłej. Skrzyni posagowej nie kazał zbierać, powiedział, że w domu wszystko jest.

Jakub ożenił się z pierwszą żoną z miłości, choć wiedział, że Halina często chorowała, była węża w pasie, ale matka powtarzała, że on przystojny mężczyzna, silny, potrzebuje gospodyni, a nie wychuchanej panienki. Ale ani ludzie, ani własny prawy umysł nie przekonały go potrzebował tylko Haliny i koniec.

Po wsi chodziły plotki, że go urzekła, bo tylko zaczarowany człowiek, który nie zna życia, zdecyduje się zamienić dom w szpital i cierpienie. Lekarze wskazywali, że Halina ma słabe płuca, każde przeziębienie kończyło się chorobą, a potem kto wie, co dalej.

Jakub wierzył, że jego miłość odsunie śmierć od żony, że ją uleczy, że choroba odejdzie. Po ślubie wszystko układało się pięknie szczęśliwi małżonkowie nie mogli się nachwalić swojego szczęścia.

Ale kiedy Halina zaszła w ciążę, jakby całe jej wnętrze się przewróciło. Ciągłe osłabienie, zawroty głowy, senność sprawiły, że nie mogła nawet uprać, wydoić kiewy, a nawet uczesać swoich pięknych długich włosów.

Lekarze mówili, że to zwykły toksty, urodzi i wróci do formy. Jakub opiekował się żoną z miłością, bez słowa skargi. Matka dzień i noc oskarżała go, że przywiózł do domu nie gospodynię, a problem. Jakub bronił żony jak głodny orzeł gniazda, aż w końcu poprosił matkę, żeby przestała się wtrącać.

Halina urodziła córeczkę, a Jakub miał nadzieję, że radość i siła wrócą do rodziny. Owszem, szczęście wróciło, ale na krótko. Kiedyś się przeziębiła i już nigdy nie wróciła do zdrowia.

Zabrali ją do szpitala, ale lekarz powiedział wprost:

Jej płuca już nie wytrzymają.

Powiedział prosto, po chłopsku. Halina wiedziała, że zostało jej niewiele czasu, z początku się trzymała, nie pokazywała po sobie. Wymuszony uśmiech, bardziej podobny do grymasu bólu, a w oczach strach przed jutrem, przed losem córki.

Pozostały tylko wspomnienia tej, która kiedyś była radosna i pełna życia. Jej wychudzone ciało, zapadłe piersi, suche palce, opadające kruchym ramiona wszystko mówiło, że śmierć już chodzi obok i czeka na ostatni oddech.

Czując koniec, Halina poprosiła męża, by wysłuchał jej ostatniej prośby.

Nie ma takiego człowieka, który zmieniłby Boże plany. Nasza miłość zmęczyła się walką, nie mam już siły, ból mnie już wyczerpał. Przepraszam ciebie i córkę. Byłam skazana na cierpienie od rodziny i was na to samo skazałam.

Jakub wziął jej gorące dłonie i zaczął je całować. Z głębokiego, przerywanego oddechu zrozumiał, że się spieszy, że zostało jej tylko kilka minut.

Mówiła o swojej miłości do nich, o trosce o córkę, dusiła się słowami, aż w końcu zebrała odgłos i powiedziała:

Ożeń się z Elżbietą, będzie dobrą żoną i matką. Przechodziła podobne jak ja macochy, złe ojczymy. Jej los mnie przyciąga, a moja mama przyjaźni się z jej rodziną. Ma sokie oczy, widzi więcej niż inni.

Elżbieta jest dobra, pracuje, cierpliwa, nie skrzywdzi naszej córki, a ciebie pokocha. Traktuj ją tak, jakby to była ja. Przepraszam, że tak mówię, ale nie tylko płuca mi już cierpią, ale i dusza od myśli o córce. Twój los też Bóg układa, jak będziesz chciał, tak będzie. Ale pamiętaj nie krzywdź córki, bo przeklnę cię z tamtego świata.

Ostatnie słowa wypowiedziała powoli, dobitnie. W tym samym momencie, z resztką sił, ścisnęła dłoń męża.

Jakub wybuchnął płaczem, łzy zasłoniły twarz żony, czuł, jak odchodzi. Jej anielska twarz z uśmiechem patrzyła w jeden punkt. Ręka wciąż ściskała jego dłoń.

Całował ją od stóp do głów, szeptem obiecując, że spełni wszystko, o co prosiła. Dlato też, rok po śmierci żony, przyszedł się oświadczyć Elżbiecie.

Wybranka była przygotowana przez teściową Jakuba, która też chciała, by wnuczka miała dobrą matkę. Sama była chora, bała się, że niedługo pożegna się ze światem, a chciała, by rodzina się ułożyła.

Ona wiedziała najlepiej, przez co przeszedł jej zięć, i za jego troskę o córkę byłaby gotowa całować mu stopy i modlić się za jego miłość.

Jak