Lina była zła. Bardzo zła, aż żal jej było, jaka to zła była ta Lina. Wszyscy próbowali przekonać ko…

Malwina była zła. Bardzo zła, aż szkoda patrzeć, jak zła była ta Malwina.
Wszyscy próbowali jej to uświadomić, że jest zła. Zła i jeszcze nieszczęśliwa.
No bo oczywiście męża nie ma, syn już dorosły, mieszka sam.
Malwina sama, nikomu niepotrzebna.
Przychodzi do pracy w poniedziałek, a tam wszystkie się prześcigają, która więcej prała, która której furę ziemniaków obrała, która na działce harowała, a która do słoików dżemy smażyła.
A Malwina milczy; o czym miałaby mówić? Co miałaby opowiedzieć? Męża brak, dziecko dorosłe, nie ma się czym pochwalić, to i siedzi cicho, z załzawioną szmatką w dłoni.
Dziś znów poprosiła o wyjście wcześniej, wszyscy już wiedzą, że raz, dwa razy w miesiącu wychodzi szybciej.
Potakują głowami pełnymi potępienia, bo doskonale wiedzą, gdzie idzie na spotkanie z tymi swoimi licznymi kochankami.
W pracy każdy przekonany Malwina ma ich całą gromadę, bo przecież jest taka zła.
A one są dobre, wszystkie po kolei zamężne, wiecznie zajęte, a Malwina ta zła.

Malwina mówi mama czemu ty taka jesteś?
Jaka, mamo?
Taka niedogarnięta. No mogłabyś sobie choć jakiegoś chłopinę znaleźć, naprawdę, córko, nie jest za późno nawet na drugie dziecko, teraz to przecież wszystkie po czterdziestce rodzą.
Mamo, po co mi jakiś facet? Drugie dziecko? Dla kogo, dla czego? Syn mam Fabiana mi w zupełności wystarczy…
A facet, jak to mówisz, na co? Po co mi on, co z nim zrobić? Przecież mam Olka.

Malwina! wzdycha mama z rozżaleniem. Malwina, opamiętaj się! Olek nie jest twoim mężczyzną!
Jak to nie? Jeszcze jak! Malwina się śmieje. Na randki zaprasza, prezenty daje, w podróże pomaga wyjechać, głowy nie zawraca, do teściowej nie wysyła okien czyścić, gaci i skarpet nie każe prać, obiadu nie wymaga, problemów nie zrzuca, nie zalega za długo na kanapie błogosławieństwo!
Oczywiście krzywi się mama bo to wszystko dostaje jego biedna żona.
To chcesz, żebym ja to wszystko dostała? Nie, dziękuję, mamo Mam czterdzieści parę lat, dwa razy przypominam! byłam żoną, dwukrotnie! Od tego szczęścia uciekałam w kapciach.

Pierwszy mąż, ojciec Fabiana, jak nie pamiętasz bo przecież według ciebie musiałam za niego wyjść, ledwo skończywszy osiemnaście. Starszy, poważny, zamożny, co nie?
Pięć lat, całe pięć lat w więzieniu nie wolno się uczyć, nie wolno z przyjaciółkami się spotykać, nawet Fabianem się zajmować nie mogłam za młoda, coś źle zrobię tylko tyrka na niego i jego matkę.
A złota po łokcie, niby
Raz w miesiącu wyprowadził mnie do ludzi, jak zwierzątko na smyczy, pokazać, że to żona, i jaka porządna, nie to, co te wasze laleczki.
Sam takie laleczki odwiedzał
Jak uciekłam i rozwiodłam się, dzięki mojej ukochanej babci, która mi pomogła, to wszystko ode mnie chciał zabrać nawet majtki

Drugi raz wyszłam za mąż z miłości studiowałam i pracowałam wtedy, pamiętasz, mamo?
Za dnia nauka od świtu do nocy, żeby nadrobić zmarnowane szanse, wieczorami harowałam, by nie być ciężarem dla ciebie i taty
Malwina! Jak możesz? Czy ja cię kiedyś czymś obarczyłam? Czy na chleb czy talerz zupy poskąpiłam tobie i wnukowi?
Ty nie, mamo Ale przecież był jeszcze ktoś Ten, co się bał, że wskoczę tobie na kark z dzieckiem.
O czym ty?
O tacie, no o kim. I o bracie Sebastianie, wiecznym dzieciaku, bez obowiązków, bo przecież jest mama
Ty na dwóch etatach, wiecznie głodnym pisklakom trzeba było przynieść coś ze sklepu
Gotowałaś, sprzątałaś, prałaś
Więc ja, z wielkiej miłości, pcham się w drugi ślub, bez miłości już byłam
Co się zmieniło?
Nic! Obowiązków przybyło była Malwina-aniołek, zostałam Malwina-do-wszystkich-usług.
Kochany na kanapie, ja w pracy, potem do przedszkola, po drodze zakupy samochodu nie miałam. Po co mi? Mąż bardziej potrzebuje, bo przecież do pracy tramwajem jeździć nie będzie
Wszystkie kobiety tak żyją, a że zmęczona jestem? A kolacja kto zrobi?
Przygotować, rozłożyć, nakarmić, wyprać, wyprasować, a później jeszcze ucieszyć męża, bo jak ciepła nie otrzyma to odejdzie, skarb jeden…
Pieniędzy nie starcza? To twojemu dziecku, nie jego, przecież, niech własne rodzi, wtedy może i się postara. A tak? Szukaj frajera, który ciebie i twoje dziecko utrzyma.
Nie mam zamiaru…
A remont auta? Moje auto, a pieniędzy nie dam? Przecież jesteśmy rodziną!
Porównuje, ile zarabiam nie robiąc nic według niego, ile on
Tobie się powiodło
Odchodzisz?!
No idźże, komu z dzieckiem jesteś potrzebna, ha-ha-ha
I tyle z tego małżeństwa, mamo. Byłam z tym, co zarabiał więcej, byłam z tym, co mniej. I żadnej różnicy.
Wszystkim dobrze tylko nie mi, tylko mnie było źle.

Malwina, wszyscy tak żyją, kochanie.
No to niech żyją, mamo! Ja tak nie chcę.
Co robiłaś w sobotę?
No Sebastian z Anką podrzucili nam Wojtka i Olę, z dziadkiem się nimi zajmowałam, naleśniki smażyłam, trochę sprzątnęłam, pranie zrobiłam, dzieci położyłam, tatę nakarmiłam, prasowałam i w końcu padłam przed północą.
Rano dzieci zbudziły mnie o szóstej, trzeba było piec kolejne naleśniki, potem Sebastian z Anką wrócili, kurczaka upiekłam, sałatki zrobiłam, pizzę piekłam Wieczorem padłam na tapczan i zasnęłam, tata mnie jeszcze w nocy budził, żebym się do łóżka przeniosła
Mamo, coś nie pamiętam, żebyś z Fabianem tak chętnie siedziała, nie przypominam sobie też, bym ci dziecko podrzucała i pędziła się bawić…
Ty zawsze byłaś samodzielna, a te dzieciaki brak mi słów…
Chcesz, powiem ci, jak spędziłam ostatni weekend? W piątek wieczorem zadzwonił Fabian, pyta wezmę Timka na weekend? Oni w góry jadą.
Oczywiście czemu nie?
Timko kot Mariny, dziewczyny Fabiana. Widzisz, mamo, gdybyś nie była taka zajęta Sebastianem i jego rodziną, może wiedziałabyś, co robi twój starszy wnuk.
No, przywieźli kota, pizzę mi zostawili, pojechali.
Ja wieczorem objedzona pizzą rozsiadłam się i oglądałam seriale. Przecież nie muszę o świcie zrywać się w sobotę!
Wstałam rano, nakarmiłam Timka, zaparzyłam kawę, odkurzyłam, wrzuciłam pranie, zadzwoniłam do ciebie, chciałam do muzeum iść z tobą albo pogadać, usiąść.
Odebrał tata, ty miałaś ręce mokre, coś myłaś. Wyzwisko padło, że próżniak ze mnie, że matka w pocie czoła haruje, z wnukami się męczy, a ja baronessa po muzeach się snuję.
Chciałam się obrazić, ale po co tata zawsze ma rację.
Poszłam do muzeum, wiesz, była wystawa twojego ulubionego artysty. Pamiętam, jak dawniej go lubiłaś.
Potem kawa w kawiarni, trochę sklepy, wracam Timko śpi. Już nigdzie nie chciało mi się iść.
W niedzielę spaliśmy z Timkiem do jedenastej, chciałam cię zaprosić na rejs Wisłą, ale odebrała Anka, z pełnymi ustami powiedziała, że jesteś zajęta pewnie znów myłaś naczynia po obiedzie.
Wieczorem zadzwonił Olek i zaprosił do restauracji czemu nie? Jestem wolną kobietą, nie wypytuję o jego żonę, nie rozmawiamy o tym, nie obarczamy się problemami.
Wspaniale spędziłam wieczór rano po przespanej nocy przyszłam do pracy wypoczęta.

Próbowałam z wolnymi facetami, mamo.
To jakaś katastrofa.
Albo młodzież szukająca mamusi, albo rozwodnicy z trójką dzieci i żalami na wszystkie żony.
Patrzysz na mnie tak, mamo?
Świat się zmienił.
Jeden mi mówił, że mam obowiązek kochać wszystkie jego dzieci, bo jestem kobietą. On będzie płacił alimenty, pomagał byłej, wiadomo matka jego dzieci. A my przeżyjemy z mojej pensji, bo resztę daje na wędki wędkarz. W ramach wdzięczności będzie mnie częstował rybami.
Spytałam, czy pomoże mojemu synowi? Oburzenie. Fabian ma ojca, niech mu pomaga.
Słusznie, jasne.
Więc zostałam znowu tą złą wyrachowaną, chytrą jędzą, która chciała wcisnąć facetowi swoje dziecko i żyć wygodnie
Dlatego, mamo, mam Olka.
Tak, jestem zła w waszych oczach, ale wcale mi nie wstyd, że żyję tak, jak chcę.
Boli mnie, że to ty tak żyjesz dlatego próbuję wyciągnąć cię choć na chwilę z domu, mówiąc, że potrzebuję pomocy
Mamo, ze mną wszystko w porządku. Teraz pójdziemy i zajmiemy się sobą, odpoczniesz sama, ze mną, swoją córką.
Oszalałaś, Malwina, a co z tatą?
A co ma być? Jest chory?
Nie, ale obiad
Nie wierzę, że nie masz obiadu gotowego.
Ale trzeba podgrzać i Sebastian
Mamo, mogę się obrazić Wiem, wiem jestem zła. Pozwól mi być choć dziś dobra chodź wypocząć bardzo cię proszę…

W poniedziałek w pracy kobiety dzielą się, jak bardzo się zmęczyły odpoczywając.
A Malwina uśmiecha się figlarnie; wszyscy wiedzą przecież, że Malwina jest zła. Idzie lekkim krokiem, tańczy z cichym śmiechem w głowie śmiechem, którego nikt poza nią nie słyszy.
Wszystkim wydaje się, że myśli wyłącznie o złych rzeczach bo przecież takie Malwinie mogą się śnić tylko złe sny…