Latem wybrałam się do kliniki leczniczego głodowania, aby oczyścić organizm. Pewnego dnia poszłam się opalać i tuż obok, na leżaku, leżała piękna dziewczyna o wyglądzie modelki.

Latem wybrałam się do ośrodka terapii postnych na Mazurach chciałam oczyścić organizm, przewietrzyć głowę. Pewnego dnia wyszłam na taras, aby złapać trochę słońca. Obok mnie, na leżaku, rozłożyła się przepiękna dziewczyna o figurze modelki typowa Warszawianka z wybiegu.

Zaczęłyśmy rozmawiać, jak to kobiety, najpierw o tym, po co głodówki.
Muszę zrzucić czterysta gramów powiedziała.
Zarechotałam od razu myślałam, że żartuje. Niestety, nie.
Od roku żyję w przekonaniu, że jestem gruba. Chłopak powiedział, że mnie zostawi, jeśli nie schudnę Patrz! chwyciła fałdkę na brzuchu, jakby prezentowała największą życiową porażkę. Wstydzę się nawet usiąść

Ta rozmowa chodziła za mną bardzo długo. Nazwałam ją w myślach Eliza Czterysta Gramów.
Według jej chłopaka, osoby o moich kształtach mogłyby spaść z Giewontu, bo Idealna Polska to zarezerwowana przestrzeń dla chudych, a pulchniejszym kluskom nie ma tu miejsca.

Ostatnio trafiłam na dużą imprezę w krakowskiej restauracji. Siedziałam wśród nieznajomych, a naprzeciwko mnie śliczna, zadbana pani. Szykownie założyła nogę na nogę, rajstopy lekko lśniły na łydkach, szpilka wisiała na pięcie, a ona popijała wodę z kieliszka od wina, skupiając na sobie spojrzenia mężczyzn.
Wtem pojawił się jej mąż ten wszedł, przywitał się z panami, a do niej cedził przez zęby:
Zakryj się, laski wystawiasz!

Stężała, zarumieniła się, poprosiła kelnera o koc, choć siedziała obok kominka. Owinęła się szczelnie i już do końca wieczoru wyglądała jak smutny wróbelek na gałęzi.

Kiedyś postanowiłam poczytać biografie znanych polskich poetów i pisarzy, szukając recepty na geniusz w codzienności. Szybko porzuciłam to zajęcie niezwykle trudno pogodzić geniusza z bardzo ludzkimi słabościami.

Najbardziej zabolało mnie czytanie o Adamie Mickiewiczu. Uwielbiam Pana Tadeusza, ale pewne fakty trudno przełknąć. Gdy jego żona, Celina, po szóstej ciąży była wyniszczona i lekarze odradzali kolejne dzieci, powiedział: To po co mi taka żona? Celina urodziła dziesięcioro dzieci

Przeglądam Instagram świat idealnych lalek z Warszawy. Każdy dzień to fitness, solarium, zabiegi, SPA. One rzeźbią swoje ciała, ale to równie wymagająca praca jak każda inna. Szanuję każdą pracę, lecz czasem wszystko się miesza. Dziewczynom wydaje się, że piękno to warunek miłości że żeby być zauważoną, trzeba być szczuplutką, z brwią jak narysowaną flamastrem, napompowane usta, pupa jak orzech i one starają się, jak mogą, dopasować do szablonu.

Tylko faceci potem już sami nie wiedzą, którą z tych jednakowych lalek wybrać

Pamiętam wycieczkę z mężem na targ ogrodniczy w Katowicach. On szukał narzędzi na działkę, a ja błąkałam się bez celu między straganami. Trafiłam na stoisko z figurkami ogrodowymi. Obserwowałam dwóch panów kręcących się koło figurek wybierali najpiękniejszego krasnala. Jeden macał, dźwigał, oglądał z każdej strony, aż w końcu drugi wybuchnął śmiechem:
No zdecyduj się wreszcie Wczoraj panienki też tak wybierałeś na parkingu!

Śmialiśmy się do łez.

Dziewczyny, Eliza Czterysta Gramów, Sylwia Zakryj Laski, Celina Dziesięć Dzieci Jak można siebie nie szanować, nie doceniać? Jak to się stało, że pozwoliłyśmy traktować swoje ciała jak wadliwy towar? Kto wymyślił, że idealna sylwetka to warunek szczęścia?

Mam setki przykładów na to, że wygląd nie ma nic wspólnego z miłością.

Moja koleżanka poznała męża w szpitalu, w nefrologii, gdy wyglądała jak zmora w szlafroku, blada, z dużym woreczkiem na mocz wystającym spod koszuli nocnej. A jednak wtedy go oczarowała!

Zastanówcie się nad Fridą Kahlo. Widzieliście? Te brwi? A ilu wspaniałych mężczyzn o nią walczyło!

Kilkanaście lat temu usuwali mi ósemkę rozwalili dziąsło, opuchlizna jak poducha, gorączka prawie czterdzieści, a ja pluję krwią, nieprzytomna, z twarzą jak balon. Leżę w łóżku, nic nie mogę, mąż poi mnie kefirem, bo nic innego nie przeszłoby przez gardło. Santos urocze mleczne wąsy. Patrzę w lusterko Boże i łzy lecą same.

I wtedy on mówi: Najpiękniejsza jesteś na świecie, słyszysz? Najpiękniejsza! Nawet teraz! Wyjdziesz za mnie? Wyjdziesz?

Potem, jak już wydobrzałam, był lokal, pierścionek, jedno kolano, brawa, baloniki pod sufitem, kwiaty i moje nieśmiałe tak Ale z największą czułością wspominam to pierwsze oświadczyny prawdziwe, w domowych pantoflach i piżamie. Uwierzcie, wtedy mu uwierzyłam. Bo piękno to nie ciała, a miłość to nie stan idealności.

Nasze wady czynią nas żywymi i nie do podrobienia. Za to nas kochają. Za to, co sprawia, że jesteśmy właśnie sobą.

Zresztą, czy w ogóle istnieje ideał? Może tak, ale dla każdego jest inny.

Zdecydowałam się ostatnio na aparat ortodontyczny. Zęby mam, obiektywnie, krzywe. Ale mąż tylko się uśmiechnął:
Uwielbiam Twój uśmiech, nie widzę potrzeby dręczyć się aparatem. Zrób to, jeśli sama chcesz. Ja nie zmieniałbym nic.

Po urodzeniu naszego pierwszego syna ważyłam 118 kg, a on tylko sypał komplementami, odbierając mi motywację do odchudzania. Schudłam, jak sama już tego chciałam.

Ostatnio oglądaliśmy zdjęcia ja z maluchem na kanapie, rozlana na pół mieszkania.
Czemu nie kazałeś mi schudnąć? Przecież byłam duża.
Byłaś apetycznym pączuszkiem. Schudnij, jeśli chcesz ja wszystko kocham!

Pamiętam lato, pięć lat temu. Wysyp łuszczycy na ciele, jedziemy na urlop, a ja odmawiam rozebrania się na plaży. Mąż pyta: Co jest nie tak? a ja wtedy rozumiem, że on naprawdę nie widzi problemu. Dla niego jestem pięknością, zmian nie zauważa, ale mnie zawsze.

Nie reklamuję tu męża, tylko relację. Jeśli mężczyzna żąda, byś spełniała jego standardy, to nie miłość, a dominacja. Jesteś piękna, jesteś jabłuszkiem z Łącka! A jeśli on widzi tylko robaki, to nie chce jabłka, lecz kontroli.

Możesz za nim pójść ze strachu przed stratą tylko pomyśl, co byś straciła? Tyrana, który widzi w tobie ogrodowego krasnala w czerwonej czapce?

Każdy facet chce czuć się alfa, ale autorytet powinien być zbudowany na szacunku, nie na strachu. Twoja uległość powinna być wyborem za kim chcesz podążać, bo jest silny, czuły, opiekuńczy. Kto poprowadzi cię nawet na koniec świata, a ty za nim pójdziesz, bo to jest TWÓJ wybór.

A prawo do prowadzenia trzeba zdobyćNie warto być czyimś projektem do poprawy i nie warto siebie tak traktować. Bo kiedy przyjdzie wieczór, a lustro odbije nasze zmęczone twarze, zobaczymy w nim nie fałdki czy zmarszczki, tylko wszystko, przez co przeszłyśmy; wszystkie radości, łzy śmiechu i trudniejsze chwile. I to przypomni nam, że jesteśmy wielowarstwowe, że nawet pęknięcie na glinianej miseczce czyni ją wyjątkową.

To dlatego niektóre kobiety błyszczą nawet w dresie, z dripem kawy na bluzce i roztartym tuszem pod oczami bo noszą w sobie czułość dla świata i siebie samych, pozwalają życiu zapisać na nich swoje historie zamiast wymazywać je pudrem.

Nie jesteśmy figurkami z ogródka ani stylizowanymi lalkami z Instagrama. Jesteśmy tym, co opowiadamy spojrzeniem, tym, czego nie widać na pierwszy rzut oka.

I może właśnie w tym w tej zwyczajności, w tych drobnych niedoskonałościach, w przyzwoleniu sobie na bycie prawdziwą rodzi się piękno, którego nigdy nie poprawią filtr, skalpel ani dieta-cud.

Kiedy kolejny raz spojrzysz w lustro i usłyszysz szczerą odpowiedź od serca, niech to będzie: lubię cię taką, jaka jesteś. Bo na końcu to my wybieramy czy chcemy żyć na wieczną poprawkę, czy zatańczyć własny taniec, śmiejąc się z przypadkowych krasnali, które ktoś ustawił nam na drodze.