Latem wybrałam się do kliniki leczenia postem, aby oczyścić organizm. Pewnego dnia poszłam się opalać i tuż obok mnie, na leżaku, leżała piękna dziewczyna o wyglądzie modelki.

Latem dawno temu wybrałam się do sanatorium w okolicach Ciechocinka, żeby przeprowadzić oczyszczającą kurację głodówkową. Pewnego dnia poszłam się wygrzać na tarasie i tuż obok mnie, na leżaku, opalała się przepiękna dziewczyna o figurze modelki. Zaczęłyśmy rozmowę, szybko znalazłyśmy wspólny język. Rozmawiałyśmy o naszych powodach, dla których przyjechałyśmy na głodówkę.

Muszę zrzucić czterysta gramów, oznajmiła z powagą. Zaśmiałam się, sądząc, że żartuje. Ona jednak spojrzała na mnie całkiem poważnie.
Od roku czuję się gruba. Mój chłopak powiedział, że mnie zostawi, jeśli nie schudnę… Patrz złapała palcami fałdkę skóry na brzuchu. Wstydzę się usiąść…
Długo nie mogłam o niej przestać myśleć. Tak została w mojej pamięci jako Anka 400 gramów.

Wtedy zrozumiałam, że według takich mężczyzn, jak jej chłopak, takich jak ja można by zrzucać z klifu, bo do idealnego świata mają należeć tylko chude, a na bujniejsze rogaliki nie ma miejsca.

Kilka dni później trafiłam na dużą, nieznajomą imprezę rodzinna uroczystość w jednej z warszawskich restauracji. Na wygodnym fotelu siedziała dama, elegancko założyła nogę na nogę, pończochy lekko lśniły na jej nienagannych nogach, pantofel zwisał z pięty, balansując tylko na palcach, sączyła wodę z kieliszka po winie, przyciągając męskie spojrzenia.

Wtedy przyszedł jej mąż. Podszedł do stołu, uścisnął dłonie wszystkim mężczyznom, żonie zaś syknął przez zęby złośliwie: Zakryj się! Co wywalasz uda!…
Zarumieniła się, wyprostowała, poprosiła kelnera o pled, choć siedziała tuż przy kominku, owinęła się i resztę wieczoru już nie rozmawiała, skulona jak wróbelek na mrozie.

Pewnego razu postanowiłam poczytać biografie wielkich klasyków, szukając tajemnic ich sukcesów i siły ducha. Szybko jednak odłożyłam książki trudno było mi połączyć postać człowieka pełnego codziennych ułomności z jego genialnym dziełem.

Przerwałam lekturę na biografii Henryka Sienkiewicza. Kochałam Quo Vadis, ale nie umiałam pogodzić się z niektórymi faktami z jego życia. Zamiast wspierać schorowaną żonę po wielu porodach, gdy lekarze zabronili jej dalszego rodzenia ze względu na wyczerpany organizm, powiedział ponoć: Cóż mi po niej wtedy? Jego żona wydała na świat trzynaścioro dzieci…

Dziś, przeglądając Instagram, widzę tłum lalkowych barbi dzień każdej z nich to ćwiczenia, solarium, zabiegi upiększające, spa. Kreują swoje idealne ciała, a przemysł kosmetyczny im dzielnie sekunduje. To praca, bez wątpienia trudna i kosztowna.

Doceniam każdy wysiłek, ale mam wrażenie, że znowu się wszystko pomieszało. Dziewczyny chcą być piękne, by zasłużyć na miłość. Żeby chłopcy je zauważyli i wybrali. Powiedziano im: piękno to właśnie to chudość, wydziwione brwi, napompowane usta, pupy jak orzech i one się zgodziły, zaczęły się do tego dopasowywać.

A chłopakom coraz trudniej wybierać spośród tych samych, identycznych laleczek…

Pamiętam, jak kiedyś byłam z mężem na bazarku ogrodniczym w Łodzi on szukał czegoś na działkę, ja kręciłam się między stoiskami, oglądając lampki, ozdoby, krasnoludki, zające, liski. Dwóch panów przyglądało się krasnalom w czerwonych czapkach, wybierali najładniejszego. Jeden obchodził je, macał, podnosił, a drugi roześmiał się i mówi:
No stary, zdecyduj wreszcie… Wczoraj z takim samym miną wybierałeś sobie panie do towarzystwa…
Rozbawiło mnie to ogromnie.

Dziewczyny kochane, Anka 400 gramów, Ela Zakryj-Uda, Zosia Trzynaścioro Dzieci… Jak to jest, że tak łatwo odmawiacie sobie czułości, szacunku do samych siebie? Skąd się bierze to przekonanie, że jesteście wybrakowanym towarem i to się nazywa miłość? Kto Wam wmówił, że idealne ciało i twarz są konieczne do szczęścia w związku?

Mam dziesiątki dowodów na to, że wygląd nie ma związku z miłością.
Koleżanka poznała swojego męża w szpitalu na nefrologii, w szlafroku, blada, wystraszona, z workiem od cewnika wystającym spod koszuli nocnej a mimo to zdobyła jego serce.

I spójrzcie na Fridę Kahlo… Widzieliście? A jej brwi? A jednak miała największych adoratorów swego czasu.

Lata temu miałam pecha do ekstrakcji ósemki. Rozcięli mi usta, miałam gorączkę, powikłania, opuchnięta twarz. Już w domu, ledwo żywa, plułam krwią, a mąż troskliwie poił mnie kefirem, bo nic innego nie przechodziło mi przez gardło. Z kefiru robiły mi się mleczne wąsy. Sięgnęłam po lusterko, spojrzałam i wyszeptałam: Boże święty…, zapłakałam z żalu nad sobą.

A on wtedy powiedział: Najpiękniejsza jesteś na świecie, słyszysz? Najpiękniejsza! Nawet teraz! Wyjdziesz za mnie? Proszę, wyjdź!
Potem, gdy wyzdrowiałam, był elegancki wieczór w restauracji, pierścionek, jedno kolano, brawa od gości i kelnerów, kwiaty i moje zgadzam się… Ale z największym wzruszeniem wspominam tamto pierwsze, prawdziwe, niepowtarzalne oświadczyny. Bo piękno to nie wygląd, a miłość nie polega na doskonałości.

To nasze niedoskonałości sprawiają, że jesteśmy żywi, wyjątkowi. To za nie właśnie nas kochają.

W zasadzie nie istnieje żadne obiektywne piękno wygląda różnie dla każdego.
Jakiś czas temu postanowiłam założyć aparat na zęby są krzywe, to fakt. Mąż wsparł mnie:
Uwielbiam Twój uśmiech i nie rozumiem, czemu chcesz się katować aparatem. Zrób to, jeśli chcesz sama. Gdyby ode mnie zależało, nic bym nie zmieniał.

Po narodzinach naszego pierwszego syna ważyłam 118 kilogramów, a mąż zasypywał mnie komplementami, skutecznie odbierając motywację do odchudzania. Schudłam dopiero, gdy sama tego pragnęłam. Ostatnio oglądaliśmy zdjęcia: ja na kanapie, z maluchem pytam:
Czemu nic nie mówiłeś, przecież byłam okropnie gruba…
Byłaś apetyczną bułeczką. Chudnij, jeśli chcesz. Dla mnie byłaś cudowna.

A gdy kilka lat temu latem znowu przypałętał się atak łuszczycy, plamy rozlały mi się po ciele, pojechaliśmy nad morze. Bałam się rozebrać, mąż zapytał:
Co się stało?
I zrozumiałam, że on naprawdę nie widzi żadnego problemu, dla niego wciąż byłam piękna, łuszczycy nie zauważał, za to zawsze widział mnie.

Nie zachwalam mojego męża zachwalam relację. Jeśli Twój mężczyzna oczekuje od Ciebie norm piękna to nie miłość, to dominacja. Jesteś cudowna, dojrzewająca jak jabłko! Jeśli on widzi tylko robaczki nie chce jabłka, lecz władzy.

Możesz za nim iść ze strachu przed stratą. Tylko pomyśl co stracisz? Tego, który widzi w Tobie tylko krasnala ogrodowego w grzybowej czapce?

Każdy facet trochę lubi dominować, ale autorytet ma się budować na szacunku i podziwie, a nie na strachu. Twoje oddanie nie ma być ślepe, lecz dobrowolne; należy wybrać kogoś, za kim idzie się z radością, bo jest pewny, dobry, opiekuńczy. Weźmie Cię za rękę i poprowadzi do samego końca, a Ty zaufasz, bo miałaś prawo wybrać. Prawo poprowadzić Cię powinno być nagrodą za starania, nie przywilejem z urzędu.