Kubuś

**Kizia**

Ślub się skończył, goście się rozjechali, a córka wyprowadziła się do męża. W mieszkaniu zrobiło się pusto. Po tygodniu męczenia się w ciszy, z żoną postanowiliśmy kupić zwierzę. Chcieliśmy, żeby choć trochę zastąpiło nam córkę i nie pozwoliło wygasnąć rodzicielskim odruchom: karmienia, tresowania, wyprowadzania na spacer i sprzątania czyichś niespodzianek. Miałem też nadzieję, że w przeciwieństwie do córki, zwierzę nie będzie się odgryzać, kradnąć moich papierosów ani szperać nocą w lodówce. Nie zdecydowaliśmy jeszcze, co kupimy, planowaliśmy wybrać na miejscu.

W niedzielę wybraliśmy się na giełdę zoologiczną. Przy wejściu sprzedawano sympatyczne świnki morskie. Spojrzałem pytająco na żonę.

Nie odcięła stanowczo. Nasza była lądowa.

Ryby były zbyt ciche, a papugi, przypominające córkę barwą i gadatliwością, wywoływały u żony alergię na ptasi puch. Spodobała mi się małpka jej miny przypominały córkę w okresie dojrzewania. Ale żona zagroziła, że położy się między nami jak trup, więc musiałem ustąpić. W końcu z małpą znaliśmy się ledwie pięć minut, a do żony już się przyzwyczaiłem.

Zostały psy i koty. Psy wymagają ciągłego wyprowadzania, a z kotami jest sporo zachodu jakoś słabo widziałem siebie w roli handlarza kociętami pod metrem. Zdecydowaliśmy się na kota.

Naszego Kota poznaliśmy od razu. Leżał w akwarium z pleksi, otoczony niesfornymi kociętami, które pchały mokre noski w jego puszysty brzuch i sennie przebierały łapkami. On spał. Na akwarium wisiała tabliczka: *Kizia*. Sprzedawczyni opowiedziała wzruszającą historię o ciężkim kocim dzieciństwie. O tym, jak dorastająca razem z nim suka o mało go nie zagryzła, i biedak stracił miejsce w mieszkaniu.

Wyglądał na rasowego persa o pięknym szarym umaszczeniu. Tyle że brakowało dokumentów potwierdzających, czy spłaszczony nos to cecha rasy, czy uraz porodowy. Zgodnie z zaginionymi papierami oficjalnie nazywał się *Kaiser*, ale bez problemu reagował na *Kizia*. I tak go kupiliśmy.

Do domu dojechaliśmy bez problemów Kizia całą drogę cichutko pochrapywała pod siedzeniem. Już w klatce schodowej, znając mój stosunek do okaleczania, żona z przekąsem zapytała:

Jesteś pewien, że nie jest wykastrowany?

Zesztywniałem. Nie dlatego, że mam coś do mniejszości seksualnych, ale wykastrowany kot przypominał mi Quasimodo okrutnie okaleczonego przez ludzi. Rozłożyłem Kizię na podłodze i przeprowadziłem wstępne badanie urologiczne. W półmroku klatki schodowej owłosione kocie genitalia były niewidoczne, a cały puszysty brzuch pokryty był kołtunami. Spróbowałem wczuć się w rolę zoofila i pogładziłem kocią krocze. Kot zawył, ale wydawało się, że gospodarstwo było na miejscu.

Tego dnia z rewizją lodówki wpadła do nas córka. Zobaczywszy Kizię, porzuciła nadgryziony tort i rzuciła się na zwierzaka. Razem z mamą wepchnęły go do wanny i wymyły szamponem dla dzieci. Potem zawinęły go w pieluchę i wysuszyły suszarką, wycierając nie wiadomo czemu moim ręcznikiem.

Kizia, już w pełnej krasie, pozwoliła się czesać, podczas gdy żona wycinała kołtuny. Kot niezadowolony pomrukiwał. Nie przeszkadzałem im i z piwem zamknąłem się w kuchni.

Idylla w pokoju pękła wraz z rozdzierającym miaukiem i trzaskiem. Rozległ się dźwięk tłuczonego szkła i wycie. Odstawiłem butelkę i ruszyłem na ratunek. Żona siedziała na kanapie, kołysząc się w rytm swoich zawodzeń, z rękami pełnymi krwawych zadrapań. Obok leżały nożyczki i kłębki kociej sierści. Z córką otoczyliśmy poszkodowaną.

Co się stało?

Żona spojrzała na nas smutnymi oczami i znów zawyła:

Jaj-ja-ja-ca!

Jakie jajca?

Od-od-oderwały się!

Skąd?!

Od kota-a-a!

Daleko mi do medycyny, ale mam mocne podejrzenie, że takie rzeczy tak po prostu nie odpadają. Zwłaszcza u kotów.

Długo i bezskutecznie próbowaliśmy zrozumieć, co się wydarzyło. Jestem dobrym człowiekiem, więc okropnie chciałem udusić ukochaną. Zawsze mam ochotę zabić szlochającą kobietę. Z współczucia. Jak ciężko rannego żołnierza, żeby nie cierpiała i nie rozdzierała duszy innym.

W końcu żona rozwarła zaciśnięte pięści. Na zakrwawionych dłoniach leżały dwa puszyste kłębki. Szara sierść lśniła kroplami krwi. Okazało się, że gdy żona wycinała kołtuny między tylnymi łapami, kot szarpnął się. A ona, celując nożyczkami w sierść, przez przypadek ścięła to, co akurat tam było. Jak twierdziła właśnie *jajca*.

Przez łzy i smarki udało się ustalić, że kot ryknął z bólu i schował się pod kanapą, uprzednio zdrapując żonie ręce do krwi. I oczywiście po drodze rozbił wazon. Szczerze? Na jego miejscu odgryzłbym głowę i rozwalił całe mieszkanie. O czym też poinformowałem żonę. Znów zaczęła wyć.

Z córką uzbroiliśmy się w mopa i położyliśmy na podłodze. Pod kanapą, w najciemniejszym i najbardziej zakurzonym kącie, świeciły się bursztynowe oczy świeżo upieczonego kastrata. Kot warczał złowrogo. Na pieszczoty i parówki nie reagował. Jako facet rozumiałem go w stu procentach.

Córka delikatnie popychała Kizię mopem w naszą stronę, a ja próbowałem złapać ofiarę domowej chirurgii za wystające kończyny. Kocur okazał się nadzwyczaj sprytny i nie dawał się zwieść. W końcu złapał pazurkami mopa i pozwolił się wyciągnąć. Boże, jak wyglądał! Oczy jak szaleńcze żółte latarnie, pyszczek i wąsy oplecione pajęczyną, ogon pokryty podkanapowym pyłem sprzed wieku. W pół godziny żona przemieniła pięknego persa w żebraczego kastrata. Nawet mi się smutno zrobiło od tej analogii.

Przytuliłem do siebie zestresowanego zwierzaka i drapałem go za uchem. Stopniowo Kizia się uspokoił, rozluźnił łapy i zaczął chrapliw