Ktoś wyciągał jej ziemniaki, obierając je, i zebrał największy…

Bogna zamiera. Serce przyspiesza. Idzie dalej i zauważa, że brakuje największych główek kapusty prawie połowa plonu po prostu zniknęła.

Antonina Nowak cieszy się z zakupów Bogny. A właściwie ten zakup to jej spełnienie marzenia nabycie domu na wsi po przejściu na emeryturę.

Od lat przygotowuje się do tego krok po kroku, wybierając malowniczą wsię pod Krakowem, liczną jedynie kilkoma rodzinami, gdzie panuje cisza, spokój i bliskość przyrody oraz własny ogródek na duszę.

Wszystko układa się, gdy w tej wsi pojawia się jeszcze solidny dom z ogrodem, choć stoi na skraju, przy granicy pola i lasu widok, który zachwyca przyszłą gospodynią. Z jednej strony są sąsiedzi, a po drugiej rozciąga się pole, a za nim leśny horyzont, którego nie da się przestać podziwiać.

Tą miękką ścieżką Bogna zaczyna codziennie spacerować w stronę lasu. Wieczorami słońce zachodzi za koronami sosn i jodeł, a zachód pięknie podkreśla te wieczorne przechadzki.

Wczesną wiosną, gdy ziemia dopiero odmarza, Bogna samodzielnie naprawia nieco przechylony płot z siatki i desek.

Postawiłabyś nowy płot, Antoninko? radzi sąsiadka, rówieśniczka Bogny.

Nic, niech stoi, a jak naprawdę runie, wymienię go na bardziej solidny odpisuje Bogna, dłubiąc siekierą w wypadający metalowy słupek ogrodzenia.

Antonina uśmiecha się.

Jesteś prawdziwą polską gospodynią! Korzyść z ciebie będzie. Szkoda tylko, że mężczyzn w wsi brak dodaje Toncia, wspominając, że jedni wyjechali z rodzinami, inni się postarzały, a jeszcze inni po prostu zniknęli. Ja jestem wdową od dziesięciu lat.

Mam podobny los. Nie owdowałam się, ale rozwiodłam się, kiedy z mężem zrozumieliśmy, że jedyną więzią trzyma nas odpowiedzialność za córkę. Gdy już wyjechała, poślubiła się, a my nie wytrzymywaliśmy dalszego życia razem Tak to bywa.

Nie szkodźcie sobie, i to ma swój plus podsumowuje Antonina. A płot postawię jesienią, mocniejszy i trwalszy.

Całą wiosnę i lato Bogna spędza w ogródku i lesie.

Nigdy nie byłam tak wiele na świeżym powietrzu, jak w tym sezonie. Prawie mieszkam na zewnątrz. Oddycham czystym powietrzem, i to wspaniałe! wskazuje na jałowce przed domem i na sosnowy las, gdzie zawsze można zebrać grzyby, choćby podgrzybki. A w lecie jagody i truskawki obfitują.

Dobrze, że jesteś zadowolona z przeprowadzki cieszy się Antonina. Ja już przyzwyczaiłam się do wszystkiego.

Kobiety zaprzyjaźniają się. Nadchodzi jesień. W ogródku rosną duże główki kapusty, ziemniaki już przysypuje mączka, a plon jest wspaniały.

Bogna zaczyna kopać ziemię w poszukiwaniu jedzenia i nie może się nasycić aromatycznymi warzywami.

Tonciu, nie szukaj mnie, jadę do miasta na kilka dni informuje sąsiadkę. Mamy spotkanie z dawnymi koleżankami z klasy. Świętujemy urodziny naszej byłej przewodniczącej, Świetlany Kwiatkowskiej, duszy klasy. Wrócę i zbiorę swój plon

Antonina macha ręką i kiwa głową.

Wieczorne spotkanie przebiega wspaniale. Bogna chwali swoją wieś, pokazuje zdjęcia domu i opowiada o obfitym plonie.

Ta ziemia odpoczęła mówi ze znajomością tematu swojemu koledze z klasy, Waleriowi. Dwa lata nic nie sadziliśmy, ale w przyszłym roku zamówię traktor z nawozem i zaczniemy nawozić grządki.

Nie przemęczaj się, bądź ostrożna radzi Waleri. Przyjadę pomóc, zawołaj, kiedy będziesz potrzebowała.

Na razie radzę sobie sama i liczę na własne siły, ale dziękuję za propozycję uśmiecha się Bogna.

Kiedyś byli przyjaciółmi w liceum, a nawet istniała między nimi sympatii, lecz studia w różnych miastach je rozdzieliły, tak jak wszystkich ich kolegów z klasy.

Teraz co roku z ciepłem spotykają się w domu Świetlany.

Waleri jest wdowcem, ale nie chce już zakładać rodziny, podobnie jak Bogna, i nie chowają tego przed nikim.

Ich niezależność i samodzielność wydają się przyciągać oboje nie ma winy, a rozmowy płyną lekko, jak stare przyjaźnie.

Wieczorem Waleri odprowadza Bognę do domu, a rozmowa w kuchni trwa prawie do drugiej nocy.

Ojej, spójrz, która godzina? zagląda na zegarek. Czas już wracać.

Może znajdę tu miejsce dla siebie? pyta Waleri.

Nie, zaraz rano jadę z powrotem na wieś, weź taksówkę i jedź do domu, będzie lepiej.

Bogna odprowadza przyjaciela i od razu kładzie się spać, rozmyślając o jutrzecznym dniu, o spotkaniu z Antoniną, której przygotowuje smakołyk tort i ulubioną pianę.

Do wsi Bogna przyjeżdża pierwszym autobusem. Chodzi po rosą trawą i oddycha znanym powietrzem przy śpiewie kur.

Wchodzi do domu, pije herbatę, zmienia ubranie na robocze, by przejść po ogrodzie i zobaczyć, od czego zacznie dzień, po czym wychodzi na podwórze.

W wiosce jest cicho i spokojnie, mieszkańcy wychodzą na podwórka, a Bogna czeka, aż będzie blisko dziewiątej, by iść na herbatę do Antoniny.

Wchodzi do ogrodu i od razu zauważa pomięte krzaki ziemniaków: mączka leży tu i tam. Ktoś wyciąga ziemniaki, obierając je, i zbiera największe

Bogna zamiera. Serce przyspiesza. Idzie dalej i widzi, że brakuje największych główek kapusty prawie połowa plonu zniknęła.

Z krzykiem zauważa połamany płot. Ten słaby słupek, który wiosną tak starannie wbijała w ziemię, leży na ziemi. Ślady po dużych butach wbijają się w podłoże

Bogna biegnie do Antoniny. Puka w okno, a sąsiadka od razu wychodzi:

Co się stało, Bogno?

Okradli mnie, Antoninko, wyjdź, chodźmy sprawdzić Co teraz zrobić? łzy spływają po policzkach.

Antonina wychodzi szybko, zakładając kurtkę.

Chłopaki mruczy. Nie ma cię, bo dom jest na skraju, nie ma psa i jesteś sama

Kobiety oglądają miejsce przestępstwa. Widać, że podjechali na rowerach, cicho ze strony zagrodzenia, z obrzeży.

Złamali słupek, zgięli siatkę i wpadli do ogródka, zabierając wszystko, co pod rękę. Małe ziemniaki po prostu rzucili, a największą kapustę najpewniej wsadzili do worków i odjechali rowerami.

Miałam ich sporo, wzdycha Bogna, ale przynajmniej tyle!

Dokładnie kiwa Antonina. Na warzywa nie ma własności. Nie udowodnisz kradzieży. W każdym ogródku coś się dzieje. Domyślę się, kto i skąd przyjeżdżał, choć nie mam dowodów. Nie warto się z nimi kłócić

Co teraz? siada na werandzie Bogna. Byłam szczęśliwa jak głupia w różowych okularach. Wszyscy wydawali się dobrzy i pozytywni.

To nie nasz problem, Bogno. Nie mieszkają tu tacy ludzie. W okolicznych wsiach jest wielu, którzy żyją bez pieniędzy i muszą coś jeść Bóg wszystko widzi. Nie martw się. Idę po Józefa Janika, on naprawi płot. Potem wymyślimy, co dalej zrobić mówi Antonina.

Mężczyzna siedemdziesięcioletni przybywa przed południem, naprawia płot, wstawia nowy solidny drewniany słupek i wypełnia przerwę starymi, ale wytrzymałymi deskami.

Proszę, pani, przyjmij tę pracę. Nie martw się. W wioskach takie rzeczy zdarzają się codziennie. Lepiej nie zostawiać domu bez nadzoru poważnie radzi Józef.

A co z drugim? pyta Bogna.

Trzeba wymienić zamek na drzwi wejściowe na surową wkładkę. Od razu widać, że w domu nikogo nie ma odpowiada Józef.

Przydałby się też mały pies na podwórze, żeby od razu dał znać, że ktoś jest, zauważa Antonina. Bez psa nie da się żyć na skraju.

To już cztery wymienia Józef.

I silny mężczyzna, którego potrzebujesz kończy Józef, podsumowując pięć punktów.

Wszyscy wybuchają śmiechem. Bogna wyciera łzy.

Nie tak bardzo żałuję ziemniaków i kapusty, jak swojej pracy. Włożyłam w to tyle miłości, a tu wszystko zniszczone.

Nie przejmuj się przytula ją Antonina. Dam ci tyle kapusty, ile potrzebujesz. Mam pełen ogródek. Zapas na zimę. Czy nie rośliśmy razem sadzonki?

Wszyscy idą razem na obiad do Bogny. Po uspokojeniu opowiada o spotkaniu w mieście i planuje, że zaraz po zebraniu plonu zrealizuje przygotowane zabezpieczenia.

Tydzień później Bogna jedzie do miasta, wzywa Wojciecha. Pomaga jej kupić wkładkę do drzwi i dowiaduje się o cenach materiałów na płot.

Pomogę ci, i nie odmawiaj mówi Wojciech. Musimy zrobić pomiary na miejscu, więc jedziemy razem do wioski. Nie wyjeżdżam na kilka dni, zostanę, aby obejrzeć gospodarstwo i zaplanować prace.

Naprawdę chcesz mi pomóc? Wtedy zapłacę zaczyna Bogna.

Nie mów o pieniądzach. Jestem na urlopie, nic nie mam do roboty, a to ważna sprawa obejmuje ją Wojciech i całuje.

Mieszkańcy wioski są zdumieni.

Tak, jak pojawił się wójt w domu Bogny, tak przybyli fachowcy do jej podwórka mówią sąsiedzi.

Wojciech z przyjacielem przywożą z miasta płyty i metalowe słupki, i w ciągu tygodnia stawiają nowy, mocny płot.

Bogna przygotowuje posiłki pomocnikom i cieszy się, że jej ogród i działka są teraz otoczone solidnym ogrodzeniem.

Złodziei nie powstrzymamy, mówi Wojciech, ale plonu już nie ma. Najcenniejszy skarb to ty, Bogno.

Józef przynosi Bognie szczeniaka od swojej Żanety i nazywają go Barondkiem. Mały psiak biega po podwórzu, przypominając bardziej pluszową zabawkę niż stróża, ale Bogna już go kocha. Dla Barondka buduje przytulny domek, mocny i ocieplony, ustawiając go obok sadu, by mógł widzieć i słyszeć wszystko wokół.

Wydaje się, że wszystko, co zaplanowaliśmy, jest gotowe uśmiecha się Bogna przy herbacie, otoczona Antoniną i Józefem.

Jak się sprawy mają? A mężczyzna mocny? dopytuje Józef. Kiedy Twój Wojciech zostanie na stałe?

Tak, tak potwierdza Antonina. Nie jesteśmy ślepymi, widzimy, że między wami coś się dzieje. On jest rzemieślnikiem, a kobieta nie chce go ograniczać.

On nie pobiera za pracę pieniędzy, a wolności nie zamierzam mu odbierać. Niech robi, co chce unika odpowiedzi Bogna.

Po urlopie Wojciech przyjeżdża do Bogny z rzeczami.

Czy zostaniesz na stałe asystentem gospodarstwa? żartuje przy drzwiach. Nie proszę o wiele: zupę, kaszę i pierogi. Ogród już jest, nie zagłodzimy się.

Oczywiście, trzeba tylko włożyć w to ręce śmieje się Bogna. A asystent, bądź też strażnik mojego domu.Wieczorem, gdy gwiazdy rozświetliły niebo nad wioską, Bogna usiadła na werandzie, wpatrując się w dal i ciesząc się, że w końcu znalazła swoje miejsce.