Kto zasługuje na zaufanie, jeśli nie najbliższa osoba?

**Dziennik osobisty**

Komu wierzyć, jeśli nie własnej matce?
Alicja pamięta swoje szczęśliwe dzieciństwo, choć dziś ma już dwadzieścia pięć lat i zdążyła poznać w życiu zarówno radości, jak i rozczarowania, zdrady.

Kiedy młody, przystojny porucznik Kamil, świeżo po akademii wojskowej, oświadczył się swojej dziewczynie, Marzenie, ta nie mogła uwierzyć własnemu szczęściu. Spotykali się ponad dwa lata, podczas gdy on kończył studia, a ich randki były rzadkie – kursantom rzadko pozwalano na urlopy.

– Maryś, chodźmy szybko złożyć papiery, pobierzemy się, a potem wyjadę do nowej jednostki, wszystko ogarnę. Ty dojedziesz później, ja cię przywitam – mówił Kamil, dumny z ukończenia studiów, zdobycia stopnia i wkrótce także małżeńskiego statusu.

– Zgadzam się – odparła uradowana Marzena. Od dawna chciała uciec z domu, od wiecznie pijanego i awanturującego się ojca, a matka też nie budziła w niej szczególnego żalu.

Matka Marzeny broniła ojca, gdy był trzeźwy, nosiła mu talerze, aż w końcu wszystko zaczynało się od nowa. Nikt nie zwracał na córkę uwagi – byle miała co jeść i w co się ubrać. Pensję ojca matka wyciągała z niego krzykiem, aż w końcu przepijał wszystko.

W sumie, nie widziała w życiu wiele dobrego.

– Kiedy będę miała córkę – marzyła Marzena – pokocham ją i wychowam inaczej. U mnie nie będzie awantur, bo nigdy nie wyjdę za takiego jak nasz ojciec. Znajdę porządnego chłopaka.

Marzena dojechała do Kamila do odległej wsi na Podlasiu, gdzie stacjonował. Wieś niewielka, ale mieli od razu kawalerkę. Na przyjazd żony Kamil się postarał – meble w połowie wojskowe, resztę dokupił sam.

– Kamilek, jak ja się cieszę, jesteśmy razem i nikogo więcej nie potrzebujemy. Teraz ja tu rządzę – cieszyła się Marzena, a mąż przytulał ją zadowolony.

Po około półtora roku urodziła się Alicja. Wtedy Marzena kręciła się już prawie sama – mąż na ćwiczeniach, na służbie, rzadko kiedy wieczorem kąpali córeczkę razem. Wracał, gdy Alicja spała, i wychodził, gdy jeszcze spał. Tęsknił, oczywiście.

Czas mijał. Córka rosła, Kamila przeniesiono do innego miasta – wprawdzie powiatowego, ale jednak nie wioski. Potem znowu zmiana, i jeszcze jedna. Alicja chodziła do różnych szkół. Jeździli po Polsce, aż pewnego dnia ojciec wrócił ze służby i oznajmił:

– No to wszystko, jedziemy do dużego miasta, pewnie tam zostaniemy na zawsze.

– Wreszcie – westchnęła Marzena. – Zmęczyło mnie już to ciągłe przenoszenie się. Inni żyją w jednym miejscu i nigdzie się nie ruszają.

– Maryś, twój mąż jest wojskowym. Mogłaś wyjść za cywila. Nie rozumiem, co ci nie pasuje? Masz mieszkanie, samochód, pieniądze.

Ale Marzena najwyraźniej odziedziczyła charakter po matce – z czasem przestała zwracać uwagę na córkę. Alicja, im starsza, tym bardziej lgnęła do ojca. Mieli pełne porozumienie. Marzenie było to obojętne.

Dostali trzypokojowe mieszkanie w centrum miasta. Wcześniej żyli w mniejszych, a gdy weszli do tego, oniemieli. Alicji szczególnie spodobał się balkon – z dziesiątego piętra rozciągał się niesamowity widok.

Alicja chodziła do dobrej szkoły. Ojciec nadal służył, matka też pracowała. Córka często słyszała, jak matka kłóci się z ojcem. On milczał, a Marzena zawsze czegoś od niego żądała. Zaczynała awantury z niczego. Córce żal było ojca, który wychodził na balkon, siadał w fotelu z gazetą i czekał, aż żona się wykrzyczy. Tam nie śmiała go nachodzić – bo przecież sąsiedzi by plotkowali.

Po dwóch latach rodzice się rozwiedli. Alicja została z matką, ojciec wyprowadził się do innej dzielnicy. Mieszkanie Kamil zostawił żonie i córce.

– Alu, przyjeżdżaj do mnie w weekendy albo na wakacje, masz adres – powiedział ojciec i wyszedł, a ona ścisnęła w dłoni skrawek papieru z jego adresem i schowała go przed matką.

Alicja odwiedzała ojca na wakacjach, razem chodzili do parku, kina, jedli lody. Matka najwyraźniej miała do męża wielką urazę i wyładowywała ją na córce. Gdy Alicja poszła do liceum, nauczyła się stawiać opór. Zapanował między nimi chłodny rozejm, żyły jak obce osoby.

Gdy przyszło wybierać studia – w domu czy w innym mieście – Alicja oczywiście wybrała to drugie. Chciała jak najszybciej uciec od matki. Dostała się na uczelnię, zamieszkała w akademiku i była szczęśliwa. Szczęśliwa, że nie widzi matki.

– Na wakacje odwiedzę matkę, zajrzę do ojca – myślała.

Gdy nadeszły wakacje, Alicja wróciła do domu i spotkało ją rozczarowanie. Matka nie mieszkała sama, ale z Darkiem, który był tylko siedem lat starszy od córki. Alicja po raz pierwszy zobaczyła pijanego mężczyznę w domu. Ojciec nie pił, no może symbolicznie przy świętach, więc było to dla niej szokujące. Darek był ciągle podchmielony. Alicja nigdy nie zrozumiała, czy w ogóle pracował. Czasem wychodził, wracał w tym samym stanie.

– Mamo, podoba ci się, że Darek jest ciągle pijany? – spytała w końcu, nie wytrzymując. – Do tego jeszcze się awanturuje.

– To nie twoja sprawa, nie wtrącaj się. Darek miał ciężkie życie. Nie podoba ci się, jedź do ojca, nikt cię tu nie trzyma.

Alicja wyjechała do ojca, bo dzień wcześniej, gdy matki nie było, Darek wtargnął do jej pokoju. Na szczęście wróciła matka. Alicja spakowała się o świcie i pojechała do ojca, a po dwóch dniach na zajęcia. Nie rozumiała, dlaczego matka tłumaczy Darka, znosi jego awantury, a nawet uderzenia.

– Dopóki Darek tam mieszka, nie postawię tam nogi – postanowiła.

I tak było. Pewnego razu, już na czwartym roku, po sesji, Alicja pojechała do ojca. Mieszkał już z inną kobietą, ale Anna była miła i ciepło traktowała córkę męża. I właśnie wtedy, tuż pod domem ojca, Alicję potrącił samochód. Wylądowała w szpitalu ze złamaną nogą.

Ojciec odwiedzał ją, czasem przyjeżdżała sama Anna – Kamil był w delegacji. W końcu Alicja zdecydowała