Kto wie, dokąd popłynie rzeka przeznaczenia

Kto wie, dokąd potoczy się rzeka przeznaczenia

Cały ostatni miesiąc Andrzej był jakiś zamyślony, prawie się nie odzywał do swojej żony Małgorzaty. Patrzyłam na niego i myślałam:

Choruje, na pewno coś mu dolega, a tu już za chwilę czterdzieste piąte urodziny i planowałam zrobić mu porządny jubileusz w restauracji. Trzeba go wziąć za rękę i zaciągnąć do przychodni, przecież mam tam znajomego lekarza. Badania mu zrobić, może coś jeszcze

Często dzieliłam się swoimi troskami z przyjaciółką Zofią, a ona pewnego razu wypaliła:

Mój Staś, jak się zadurzył w obcej babie, to też łaził jak chory.

Co ty porównujesz swojego Stasia z moim Andrzejem machnęłam ręką.

Czy twój Andrzej taki lepszy od mojego Stasia?

Właśnie w tym problem, że nie lepszy. Twój Staś to przystojniak, kobieciarz, dusza towarzystwa, a mój Andrzej? Nawet dwóch zdań nie skleci, to ja mu się oświadczyłam dawno temu. Jakbym do niego wtedy nie przeprowadziła się, do tej pory byłby starym kawalerem.

Rok temu Zofia przyłapała Stasia z jakąś kobietą. Pocieszałam ją wtedy:

Rzuć go, pomyśl wreszcie o sobie, przestań płakać i wygoń tego zdrajcę.

Zosia rzuciła się w wir życia. Wygoniła Stasia, zaczęła chodzić po pubach, flirtować, obcięła włosy na krótko i każdemu mówiła: zmieniłam styl, a ja patrzyłam na nią w osłupieniu. Miała przecież zapisać się na kursy, zająć się tańcem, coś dla siebie zrobić. Sport, rozwój, to miałam na myśli.

Ale wybaczyła Stasiowi po czasie. Nigdy tego nie rozumiałam.

Ja bym Andrzeja nigdy nie wybaczyła myślałam.

Jesteśmy z Andrzejem małżeństwem już od dwudziestu sześciu lat. Wiemy o sobie wszystko, tyle razem przeżyliśmy, wychowaliśmy dwóch synów, już za chwilę przyjdzie czas, żeby powitać spokojną starość. Choć w głębi duszy uważam, że jeszcze nie jesteśmy tacy starzy. Chciałam zorganizować Andrzejowi jubileusz, już nawet z rodziną wszystko obgadałam, potem mężowi powiem.

Poznaliśmy się z Andrzejem jeszcze na studiach tuż przed obroną. Spotkaliśmy się pierwszy raz na rajdzie. Studiowaliśmy na różnych wydziałach, ale okazało się, że mieszkamy w tym samym Wrocławiu. Na czwartym roku wyjazd zorganizowały oba wydziały, choć nie wszyscy pojechali. Siedzieliśmy przy ognisku, to ja pierwsza zauważyłam skromnego Andrzeja, początkowo nawet się krępowałam. Potem samo się potoczyło wzięłam pod swoje skrzydła trochę tego cichego chłopaka, nawet koszulę mu zaszywałam, gdy zahaczył się o gałąź.

A on nosił mi ciężki plecak tak się zżyliśmy. Z przyjaźni niepostrzeżenie zrobiła się miłość. Wzięłam wszystko w swoje ręce. Pierwsza powiedziałam mu, że kocham. A potem wypalił szeptem:

Małgosia, chyba i ja się w tobie zakochałem.

To musimy być razem, ja się do ciebie przeprowadzam, a potem pójdziemy do urzędu i weźmiemy ślub nie protestował.

I tak się stało. Spakowałam manatki i przyjechałam do mieszkania, gdzie Andrzej mieszkał z babcią Hanką. Najbardziej z radości skakał jego ojciec, no bo babcia Hanka była jego matką. Matka Andrzeja nie dogadywała się z teściową od młodości. Nie chciała się nią zajmować, a kochający wnuk przeprowadził się do babci, bo chorowała. Teraz już to ja się nią opiekowałam.

Andrzejku mawiała babcia Hanka bardzo mi się twoja Małgosia podoba, energiczna, pracowita, wszystko jej się pali w rękach, takiej żony ci potrzeba. Jak tylko się pobierzecie, przepiszę mieszkanie na was. Dbaj o nią.

Wzięliśmy ślub. Babcia wkrótce zmarła. Synowie rodziły się jeden po drugim. Teraz starszy dwadzieścia trzy, młodszy dwadzieścia jeden. Życie płynęło nam spokojnie, wspólne urlopy, zawsze z dziećmi, żadnych dramatów. Ale ostatnio Andrzej się zmienił. I nagle któregoś dnia mówi:

Można powiedzieć, życie minęło, a my nic dobrego nie widzieliśmy, Małgosiu obruszyłam się wtedy.

Andrzej, co ty mówisz? Przecież na miejscu nie usiedliśmy, Mazury, morze, Tatry, dwa razy do Chorwacji polecieliśmy, dzieci wychowaliśmy, zaraz wnuki będziemy oglądać.

Nie o to mi chodzi machnął ręką i zamilkł, spojrzał tylko na mnie dziwnie, nie zwróciłam uwagi.

Swoje miałam sprawy na głowie.

Andrzej, zaprosić na twoje urodziny Marka z Basią? W końcu to wasi przyjaciele, choć z Poznania

Na jakie urodziny? zdziwił się mąż.

No jak to, czterdzieste piąte, świętujemy w restauracji.

A, nie wiedziałem, że już wszystko ustaliłaś znowu rzucił mi to dziwne spojrzenie.

I tak siedzę już trzecią godzinę sama na kanapie, gapiąc się w podłogę, nawet nie mam sił na płacz.

Nigdy nie pomyślałabym, że mnie coś takiego spotka rozpamiętywałam to wszystko.

Dziś Andrzej wrócił z pracy wcześniej, zupełnie mnie zaskoczył. Ostatnie półtora roku zawsze zostawał dłużej, już się do tego przyzwyczaiłam.

Cześć powiedział tylko, siadając w kuchni nawet bez zdejmowania kurtki.

Cześć, zdejmij kurtkę, umyj ręce, zaraz podam kolację powiedziałam automatycznie.

Andrzej milczał z głową spuszczoną.

Małgosia, odchodzę od ciebie. Przepraszam wyszeptał cicho.

Co znaczy odchodzisz? Dokąd? No zdejmuj tę kurtkę… Pewnie chory jesteś? Ostatnio coś podejrzewałam. To nic, pójdziemy do lekarza

Podniósł głowę i spojrzał mi prosto w oczy.

Jestem zdrowy. Nie o to chodzi Wiesz, zakochałem się. Od dwóch lat spotykam się z koleżanką z pracy.

Znalazłeś sobie młodszą wypaliłam z goryczą.

Nie, jest w moim wieku. Nie jest żadną pięknością, zwykła kobieta, ale prawdziwa kobieta…

A ja kim jestem, Andrzej? zdziwiłam się.

A ty? odwrócił się jakby otrząsnął się z czegoś jesteś moją opiekunką, ja twoim pieskiem na smyczy. Nie mogę zrobić kroku bez twojej zgody. Kierujesz mną, nie pytając o moje pragnienia. Wszystko jest według twoich decyzji: co zjeść, co ubrać, gdzie pojechać na urlop i jak urodziny świętować. Nie mogę nawet iść na mecz, bo według ciebie nie ma tam nic ciekawego, a ja przecież kocham piłkę.

Andrzej, ja tylko chciałam jak najlepiej… Robiłam to wszystko dla ciebie próbowałam.

Przerwał mi:

Całą wypłatę oddaję tobie, wszystkim zarządzasz. Dajesz mi pieniądze na papierosy, na kawę. Nie przyszło ci do głowy, że dla faceta to upokarzające? Nie mogę iść nawet na piwo po pracy, bo nie mam własnych pieniędzy. mówił spokojnie, swoim stylem.

Uklękłam przed nim, zajrzałam w oczy.

Andrzej, zawsze tak było, nagle ci to przeszkadza? Dobrze, będę dawać ci pieniądze na piwo w piątki i pójdziemy na mecz, kupisz sobie ubrania, jakie sam wybierzesz.

Znowu spojrzał na mnie dziwnie.

Małgośka, nadal nic nie rozumiesz nagle podniósł głos, aż mnie to zaskoczyło. Chcę sam za siebie decydować, mieć prawo oddychać. Chcę jeść to, na co mam ochotę, a nie to, co tobie smakuje. Nigdy nigdzie nie jestem sam, nawet nie mam miejsca, gdzie mógłbym pobyć tylko ze sobą. Wmuszasz mi swoje wizje, a ja nie umiem zaprotestować. Ale kiedyś człowiek musi się zbuntować. Jestem jak ubezwłasnowolniony, ty jesteś moim opiekunem, decydujesz za mnie.

A ona ci pozwala być facetem? zapytałam gorzko.

Tak. Ona pozwala mi być mężczyzną w jego oczach zobaczyłam błysk, gdy zaczął o niej mówić pozwala mi się nią opiekować, pozwala mi być sobą, rozumiesz to?

Takiego Andrzeja nigdy jeszcze nie widziałam. Jakby ożył. Zrozumiałam, że naprawdę się zakochał. Tak, jak kiedyś, gdy był młody.

Ale tak nie powinno być myślałam z rozpaczą. W naszym wieku… Chyba oszalał… Co ludzie powiedzą? Przecież wszyscy mają nas za wzorowe małżeństwo.

Jacy ludzie, Małgosia? Jakie wzorowe?

Nagle zrozumiałam, że mąż zrobił mi rewolucję, przewrócił świat do góry nogami. A ja nie mogłam już nic zrobić. Po raz pierwszy w życiu naprawdę się popłakałam.

Małgośka, płaczesz? zdumiał się.

Przytuliłam go, ale był nieubłagany. Zdjął moje ręce, wyszedł do pokoju, spakował kilka rzeczy i z walizką wyszedł z mieszkania. Zostałam sama w ciszy.

Nigdy nie przypuszczałam, że los mi tak zakręci życie, że z żony, matki, stanie się samotną kobietą u progu starości…

Zadzwoniłam do Zosi, zjawiła się błyskawicznie i próbowała mnie pocieszać.

Małgośka, daj spokój! Ile my jeszcze lat mamy? Jeszcze życie przed tobą. Sama mi mówiłaś: idź na kursy, coś dla siebie rób… I co z tego wynikło, Stasia i tak wzięłam z powrotem, tobie też może Andrzej wróci choć widziałam w oczach Zosi, że na to nie liczy. Andrzej to nie Staś, on jest poważny.

Nie, Zosiu, nie wróci. Powiedział mi tyle rzeczy, że nie wróci Andrzeja trzeba znać.

Kiedy wyszła, długo siedziałam w milczeniu, nie wiedziałam, co ze sobą zrobić. O kogo mam się teraz troszczyć, komu wydawać polecenia, komu ustalać życie? Chyba będę musiała nauczyć się samotności. A może życie przyniesie coś nowego. Kto wie, gdzie poniesie mnie rzeka przeznaczenia może jeszcze gdzieś odnajdę nowy brzeg.