Kto potrzebuje kogoś takiego?

„Komu taka potrzebna?” – Lena, nie fotografuj mnie z profilu. Nie trzeba – Olga rzuciła wściekłym spojrzeniem w stronę fotografa z ich działu prasowego. – Po co tam w ogóle strzelasz?

„Olgo Katarzyno, wszystkich tak fotografuję” – zmieszała się Lena, która krążyła wokół okrągłego stołu z honorowymi gośćmi, pstrykając aparatem. – Chcę, żeby wszyscy byli na zdjęciach.

„Mnie fotografuj tylko na wprost i tylko stamtąd. Zrozumiałaś? Proszę. Tylko na wprost, z tego miejsca. Dziękuję” – wyrecytowała Olga ostro. – Koledzy, wróćmy do omawiania kontraktu.

Goście patrzyli na Olgę Katarzynę ze zdziwieniem, ale nikt się nie odezwał. Była szefową, więc mogła sobie pozwolić na wszystko – nawet na dyrygowanie fotografem w trakcie podpisywania wielomilionowej umowy.

Lena od teraz celowała już bardziej precyzyjnie, pilnując, by Olga zawsze patrzyła w obiektyw i pod żadnym pozorem nie wpadła w kadr bokiem. Koledzy dawno ją uprzedzili, ale zapomniała – i oto dostała reprymendę. Choć szczerze nie rozumiała, co jest złego w zdjęciach z profilu. W końcu wszystko wyglądało przecież dobrze.

Ale dla Olgi Katarzyny nie istniało „dobrze” ani „wystarczająco”. Wszystko musiało być idealne. Tak zawsze powtarzała jej mama:

„Olińka, musisz być idealna. Idealna dla męża, dla dzieci, dla współrracowników i dla tego świata. Ludzie mają na ciebie patrzeć i mówić: ona jest doskonała.”

„Mamusiu, bardzo się staram.”

„Wiem, córeczko. Starasz się, ale za mało. Poszłaś do szkoły w źle wyprasowanej bluzce. Jak można? Dlaczego nie wyprasowałaś tak, jak kazałam?”

„Prasowałam, ale i tak zostały zagięcia. Myślałam, że to niewidoczne” – Ola opuściła głowę.

„Jeśli jest dobrze wyprasowana – nikt nie zauważy. Jeśli źle – zobaczą wszyscy. Pamiętaj o tym.”

„Dobrze, mamusiu” – Ola pociągnęła nosem. Było jej przykro i bała się rozczarować matkę.

„I nie trzyj tego nosa, Ola. I tak masz go ogromny. A jak się mazgajesz, to zajmuje pół twarzy. Że też taki się trafił… I jeszcze ta garbata górka. Kiedy macie zdjęcia do szkolnego albumu?”

„We wtorek.”

„No to, proszę cię, poćwicz przed lustrem, jak usiąść i patrzeć w obiektyw, żeby nos nie wyglądał jak pomnik.”

„Dobrze, poćwiczę.”

„Patrz prosto i delikatnie przechyl głowę. Tak będzie lepiej. No, spróbuj teraz. Tak, właśnie tak.”

Ola, ze łzami w oczach, przekrzywiała głowę przed lustrem, ale nos z garbem i tak wydawał się jej ogromny. Choć gdyby mama nie mówiła o nim tak często, może nawet by go nie zauważała.

Podczas takich rozmów matka często powtarzała: „Nie będziesz idealna – nikt cię nie weźmie za żonę. Zostaniesz sama do końca życia.”

Tego Ola bała się najbardziej. I pracowała nad sobą, by stać się tą wymarzoną, doskonałą kobietą. Ciało, skłonne do tycia, katowała dietami i bieganiem. Żadnych pączków, lodów ani pizzy. Tylko znienawidzona kasza gryczana, pierś z kurczaka, sałatka z zielonych warzyw i herbata. Była idealna w nauce – wkuwała wszystko od deski do deski. Bo porządny mężczyzna nie chce grubej i głupiej. Musiała być więc piękna, mądra, wykształcona i dobrze zarabiająca. Komu potrzebna utrzymanka?

Ola skończyła ekonomię, potem kursy marketingu i ciągle się dokształcała. Znała dwa języki, orientowała się nie tylko w zdrowym odżywianiu, ale i w sztuce, literaturze, malarstwie. Dążyła do bycia idealną profesjonalistką i idealną żoną.

Z Pawłem poznała się już po studiach. Był niezły, ona – idealna: wysoka, szczupła, zadbana, perfekcyjny manicure, włosy ułożone pasmo do pasma, wyprasowana koszula, eleganckie spodnie z kantem, stylowa biżuteria. A do tego Ola świetnie gotowała – bo wiedziała, że droga do serca mężczyzny wiedzie przez żołądek.

Paweł był z przeciętnej rodziny, bez szczególnych talentów czy perspektyw. Pracował jako prawnik, grzebał w nudnych dokumentach i nie sięgał gwiazd. Ale przystojny: wysoki blondyn z niebieskimi oczami i długimi, muzycznymi palcami. Przy idealnej kobiecie powinien stać idealny mężczyzna, prawda? Zwrócił na nią uwagę, a Ola, która bała się samotności, od razu wzięła go w karby. Paweł zresztą nie protestował: żona pracowała, utrzymywała dom w czystości, gotowała i dbała o męża. Zawsze był najedzony, nosił wyprasowane ubrania i wypastowane buty. Razem wyglądali jak kadr z serialu o szczęśliwej rodzinie.

Dwa lata po ślubie Olga i Paweł doczekali się syna. Tu też Ola wzięła wszystko w swoje ręce. Kupiła nawet książkę: „Jak wychować idealne dziecko” i trzymała się jej jak biblijnych przykazań. Układała jadłospis, kupowała edukacyjne zabawki, dobierała modne ubranka i najdroższe dziecięce akcesoria – broń Boże, żeby ktoś pomyślał, że nie stać ich na dziecko!

Dla Olgi niezwykle ważne było, co myślą koledzy, przyjaciele, sąsiedzi i przypadkowi ludzie. Jakby potrzebowała potwierdzenia, że jest idealna… taka, jaką kazała jej być mama. Ola kupiła dobry telefon i zaczęła prowadzić social media. Nie było tam żadnych przypadkowych fotek ani porannych filmików bez makijażu. Nie, żeby wrzucić jedno zdjęcie, robiła milion ujęć, a potem jeszcze retuszowała siebie w programie. Często organizowała profesjonalne sesje dla całej rodziny. W jej social mediach pojawiały się szczęśliwe rodzinne fotki: ona, ukochany mąż i mądry synek.

Paweł nienawidził tych sesji, bo jego żona stawała się wtedy nerwowa i nie do zniesienia.

„Tylko nie fotografujcie mnie z profilu” – powtarzała często fotografowi. – I z tego kąta też nie. Nie trzeba.

„Pozwoli pani, że jednak ustawię kadr, jak uważam za słuszne. Jeśli spojrzycie na siebie, będzie bardzo uroczyście.”

„Nie trzeba ustawiać po swojemu. Róbcie to, co mówię. Z profilu mnie nie fotografujcie, przecież mówiłam. Płacę wam pieniądze. Słuchajcie, co mówię” – gdy chodziło o jej zdjęcia, Olga stawała się ostra i nieprzejednana.

Po sesjach zmęczony Paweł mówił:

„No po co