Kto cię taką potrzebuje?

„Komu taka jak ty jest potrzebna?”

„Małgosiu, nie rób mi zdjęć z profilu. Nie trzeba” – rzuciła gniewnym spojrzeniem Olga na fotografkę z ich działu PR. „Po co tam stajesz?”

„Olgo Katarzyno, fotografuję wszystkich” – zmieszała się Małgosia, która kręciła się wokół okrągłego stołu z ważnymi gośćmi, pstrykając aparatem. „Chcę, żeby wszyscy byli na zdjęciach.”

„Mnie fotografuj tylko na wprost i stamtąd. Zrozumiałaś? Proszę. Tylko na wprost, z tej strony. Dziękuję” – odcięła ostro Olga. „Koledzy, wróćmy do dyskusji o kontrakcie.”

Goście patrzyli na Olgę Katarzynę ze zdziwieniem, ale nikt się nie odezwał. Była szefową i mogła sobie na dużo pozwolić, nawet dyrygować fotografem podczas podpisywania wielomilionowej umowy.

Małgosia teraz celowała bardziej uważnie, pilnując, by Olga zawsze patrzyła w obiektyw i pod żadnym pozorem nie wpadła w kadr bokiem. Koledzy dawno ją ostrzegali, ale zapomniała – i dostała burę. Choć szczerze nie rozumiała, co złego jest w zdjęciach z profilu. Przecież wyglądała dobrze.

Ale dla Olgi Katarzyny nie mogło być „dobrze” czy „w porządku”. Wszystko musiało być idealne. Tak zawsze mówiła jej mama:

„Olka, musisz być idealna. Idealna dla męża, dzieci, współpracowników i dla świata. Ludzie mają na ciebie patrzeć i mówić: ona jest doskonała.”

„Mamusiu, bardzo się staram.”

„Wiem, córeczko. Starasz się, ale za mało. Poszłaś do szkoły w źle wyprasowanej bluzce. Jak można? Dlaczego nie wyprasowałaś, jak kazałam?”

„Prasowałam, ale i tak zostały fałdy. Myślałam, że nie widać” – opuściła głowę Olka.

„Jeśli jest dobrze wyprasowana – nikt nie zauważy. Jeśli źle – zauważy każdy. Zapamiętaj to.”

„Dobrze, mamusiu” – Olka pociągnęła nosem. Strasznie było jej przykro i bała się rozczarować mamę.

„I nie trzyj nosa, Olka. I tak masz za duży. A jak płaczesz, to zajmuje pół twarzy. No i ta garbata górka… Kiedy macie zdjęcia do szkolnego albumu?”

„We wtorek.”

„No to proszę, poćwicz przed lustrem, jak usiąść i patrzeć w obiektyw, żeby nos nie wyglądał na taki ogromny.”

„Dobrze, poćwiczę.”

„Patrz prosto i lekko przechyl głowę. Tak będzie lepiej. Spróbuj teraz. Tak, właśnie tak.”

Olka, ze łzami w oczach, obracała głowę przed lustrem, ale nos z garbem w każdym ujęciu wydawał jej się ogromny. Choć gdyby mama nie mówiła o nim tak często, może nawet by go nie zauważała.

W takich rozmowach mama często powtarzała: „Nie będziesz idealna – nikt cię nie weźmie za żonę. Zostaniesz sama do końca życia.”

Tego Olka bała się najbardziej. I pracowała nad sobą, by stać się tą wymarzoną idealną kobietą. Ciało, skłonne do tycia, katowała dietami i bieganiem. Żadnych pączków, lodów ani pizzy. Tylko nienawistna kasza gryczana, pierś z kurczaka, sałatka z zielonych warzyw i herbata. W nauce też musiała być idealna – wkuwała wszystko od deski do deski. Bo porządny mężczyzna nie chce grubej i głupiej. Musiała być piękna, mądra, wykształcona i dobrze zarabiająca. Komu potrzebna utrzymanka?

Olka skończyła ekonomię, potem kursy marketingowe i ciągle się dokształcała. Znała dwa języki, orientowała się nie tylko w zdrowym odżywianiu, ale też w sztuce, literaturze i malarstwie. Chciała być idealną profesjonalistką i idealną żoną.

Z Pawłem poznali się już po studiach. Był niezły, ona – idealna: wysoka, szczupła, zadbana, perfekcyjny manicure, włosy ułożone pasmo do pasma, wyprasowana koszula, spodnie z kantem, stylowa biżuteria. Do tego świetnie gotowała, bo wiedziała: droga do serca mężczyzny wiedzie przez żołądek.

Paweł pochodził ze zwykłej rodziny, bez szczególnych zdolności czy perspektyw. Pracował jako prawnik, grzebał w nudnych dokumentach i nie sięgał gwiazd. Ale był przystojny: wysoki blondyn z niebieskimi oczami i smukłymi palcami. Przy idealnej kobiecie powinien być idealny mężczyzna, prawda? Zauważył ją, a Olka, która bała się samotności, od razu go „złapała”. A Paweł nie protestował: żona pracowała, utrzymywała dom w czystości, dobrze gotowała i dbała o niego. Zawsze był najedzony, nosił wyprasowane ubrania i wypastowane buty. Razem wyglądali jak z okładki magazynu o szczęśliwych małżeństwach.

Dwa lata po ślubie urodził im się syn. Tu też Olka wzięła wszystko w swoje ręce. Kupiła nawet książkę: „Jak wychować idealne dziecko” i trzymała się jej ściśle. Układała jadłospis, kupowała edukacyjne zabawki, dobierała modne ubrania i najdroższe akcesoria – żeby nikt nie pomyślał, że ich nie stać!

Dla Olgi niezwykle ważna była opinia współpracowników, przyjaciół, sąsiadów, nawet obcych ludzi. Jakby potrzebowała potwierdzenia, że jest idealna… taka, jaką kazała jej być mama. Olga kupiła dobry telefon i zaczęła prowadzić social media. Nie było tam przypadkowych zdjęć ani porannych filmików bez makijażu. Żeby wrzucić jedno zdjęcie, robiła milion ujęć, a potem jeszcze retuszowała się w programie. Organizowała profesjonalne sesje dla całej rodziny. W sieci pojawiały się uśmiechnięte zdjęcia: ona, ukochany mąż i zdolny syn.

Paweł nienawidził tych sesji, bo żona stawała się wtedy nerwowa i nie do wytrzymania.

„Tylko nie z profilu” – powtarzała fotografowi. „I z tego kąta też nie. Nie trzeba.”

„Pozwoli pani, że ustawię kadr, jak uważam. Jeśli spojrzycie na siebie, będzie bardzo naturalnie.”

„Nie, niech pan robi, jak mówię. Nie z profilu, już mówiłam. Płacę panu, więc proszę słuchać.” – gdy chodziło o jej zdjęcia, Olga była ostra i stanowcza.

Po sesjach zmęczony Paweł mówił:

„No po co tak, Olu? Po co tak do niego? Traktowałaś go jak ucznia w szkole.”

„Bo nie potrzebuję zdjęć, których potem nie pokażę. On teraz nafotografuje byle jak, a ja będę musiała usuwać.”

„Co on może nafotografować źle? Wszyscy jesteśmy elegancko ubrani, ja i Tomek ostrzyżeni, ty z piękną fryzurą i makijażem. Co może być nie tak