Kto by cię chciał?

Dzisiaj znów poczułam się jak ta mała dziewczynka, która stała przed lustrem i próbowała ukryć swój nos.

„Kasia, nie rób mi zdjęć z profilu. Nie chcę.” Rzuciłam gniewne spojrzenie w stronę fotografki z działu PR. „Po co w ogóle stamtąd fotografujesz?”

„Pani Katarzyno, przecież wszystkich tak fotografuję” – odpowiedziała zmieszana Kasia, która krążyła wokół okrągłego stołu, uwieczniając ważnych gości. „Chcę, żeby wszyscy byli na zdjęciach.”

„Mniej fotografuj tylko na wprost, stamtąd. Rozumiesz? Proszę. Tylko tak. Dziękuję.” W głosie miałam ostrość, która nie pozostawiała wątpliwości. „Koledzy, wróćmy do kontraktu.”

Goście wymienili zdziwione spojrzenia, ale nikt nie odezwał się. Byłam szefową, więc mogłam sobie pozwolić na wszystko – nawet na pouczanie fotografa podczas podpisywania umowy wartej miliony złotych.

Kasia teraz celowała ostrożniej, pilnując, bym zawsze patrzyła w kamerę i nigdy nie trafiła na zdjęcie z boku. Koledzy dawno ją ostrzegli, ale zapomniała – teraz dostała reprymendę. I choć szczerze nie rozumiała, co złego jest w zdjęciach z profilu, dla mnie nie istniało „wystarczająco dobrze”. Wszystko musiało być idealne. Tak zawsze powtarzała mama:

„Kasia, musisz być idealna. Dla męża, dzieci, współpracowników, dla świata. Ludzie mają na ciebie patrzeć i mówić: ona jest doskonała.”

„Staram się, mamo.”

„Wiem, córeczko. Ale nie dość. Poszłaś do szkoły w źle wyprasowanej bluzce. Jak można? Dlaczego nie zrobiłaś tego, jak kazałam?”

„Prasowałam, ale i tak były fałdy. Myślałam, że nikt nie zauważy.”

„Jeśli coś jest dobrze wyprasowane – nikt nie widzi. Jeśli źle – widzą wszyscy. Zapamiętaj to.”

Mama miała zwyczaj mówić: „Jeśli nie będziesz idealna, nikt cię nie zechce. Zostaniesz sama na całe życie.”

Bałam się tego najbardziej. Więc pracowałam nad sobą. Ciało, które miało tendencję do tycia, przeganiałam dietami i bieganiem. Żadnych pączków, lodów czy pizzy. Tylko nienawistna kasza gryczana, pierś z kurczaka, sałatka i herbata. Byłam idealna w nauce – wkuwałam wszystko na blachę. Bo przecież porządny mężczyzna nie zechce grubej i głupiej. Musiałam być piękna, mądra, wykształcona i dobrze zarabiająca.

Skończyłam ekonomię, potem marketing, ciągle się dokształcałam. Znałam dwa języki, orientowałam się nie tylko w zdrowym odżywianiu, ale i w sztuce, literaturze, malarstwie.

Z Tomkiem poznaliśmy się po studiach. Był przeciętny – zwykły prawnik, bez wielkich ambicji. Ale przystojny: wysoki blondyn z niebieskimi oczami. Przy idealnej kobiecie powinien stać idealny mężczyzna, prawda? Zauważył mnie, a ja, bojąc się samotności, od razu wzięłam go w karby. Tomek nie protestował – żona pracowała, utrzymywała dom w czystości, gotowała i dbała o niego. Zawsze miał wyprasowane koszule i wypastowane buty. Wyglądaliśmy jak rodzinka z reklamy.

Po dwóch latach małżeństwa urodził się nasz syn. Kupiłam książkę „Jak wychować idealne dziecko” i trzymałam się jej jak biblie. Układałam jadłospis, kupowałam edukacyjne zabawki, ubierałam go w markowe ciuchy – żeby nikt nie pomyślał, że nas nie stać!

Dla mnie liczyła się opinia wszystkich – współpracowników, sąsiadów, nawet obcych ludzi. Jakbym potrzebowała potwierdzenia, że jestem idealna. Założyłam konta w mediach społecznościowych. Żadnych przypadkowych zdjęć czy filmików bez makijażu. Jedno zdjęcie wymagało setek prób i godzin retuszu. Organizowałam profesjonalne sesje – wrzucałam uśmiechnięte fotki: ja, ukochany mąż i nasz zdolny synek.

Tomek nienawidził tych sesji, bo wtedy stawałam się nie do wytrzymania.

„Tylko nie z profilu” – powtarzałam fotografowi. „I nie z tego kąta. Nie rób tak.”

Po sesjach Tomek mówił:

„Po co tak traktujesz fotografa? Jakbyś go karciła jak ucznia.”

„Bo ja płacę, więc ma robić, jak mówię.”

„Niby co może być nie tak? Wszyscy jesteśmy eleganccy, uśmiechnięci…”

„Wiele rzeczy. Na przykład mój nos z profilu – widać tę okropną górkę.”

„Twój nos jest normalny. Dlaczego się tak na nim skupiasz?”

„Normalny? Powinien być idealny!”

W końcu zebrałam pieniądze na korektę nosa. Ale lekarze odmówili – ze względów zdrowotnych nie mogli przeprowadzić operacji. Musiałam pogodzić się z tym, że do końca życia będę miała „nieidealny” nos.

A mama wciąż nie dawała za wygraną:

„Kasia, widziałam twoje nowe zdjęcie. Chyba przytyłaś.”

„Nie, mamo, kontroluję wagę.”

„Jakoś niekorzystnie wyglądasz. A włosy? Matowe.”

„Byłam u fryzjera. Fotka jest dobra.”

„Chłopcy ładnie wyszli. Tomek wciąż przystojny. A ty… Dbaj o siebie, słyszysz? Bo szybko znajdzie swojej zastępczynię.”

Czułam się znowu jak ta mała dziewczynka, która uczyła się pozować do szkolnego zdjęcia.

Pewnego dnia wróciłam wcześniej do domu. Tomek miał pracować całą noc, syn był u teściów. W drzwiach usłyszałam głosy. Kobiecy śmiech. Weszłam do sypialni.

Tomek zmienił się na twarzy. „Kasia, co tak wcześnie?”

„Co to ma znaczyć?! Kim ona?!”

Kobieta, która leżała w naszym łóżku, nie była idealna. Pulchna, bez makijażu, z krótkimi, nierówno przyciętymi włosami.

„Witaj, Kasia. W końcu się poznałyśmy” – powiedziała spokojnie, narzucając na siebie szlafrok Tomka.

„Nie wstyd ci?! W cudzym domu, z cudzym mężem?!”

„Nie. Ja i Tomek mamy uczucie. Wy macie tylko pozory.”

Tomek milczał. Byłam wściekła – nie tylko z powodu zdrady, ale też dlatego, że ta kobieta zachowywała się tak pewnie.

Po jej wyjściu usiedliśmy w kuchni. Bez krzyków. Idealne rodziny nie awanturują się.

„Dlaczego ona? Jest lepsza ode mnie?”

„Ona jest prawdziwa, Kasia. A ty jesteś sztuczna. Zmęczyło mnie życie jak w wystawie sklepowej.”

„Chcesz, żebym była gruba i jadła byle co?”

„Chcę, żebyś żyła naprawdę. Nigdy tak nie żyliśmy przez twoje zasady.