Krzysiu, ty chyba zwariowałeś! Myślisz, że zapraszam cię do siebie za pieniądze? Po prostu mi cię żal, i tyle.

Kostek, czy ty masz rozum? Myślisz, że za pieniądze cię do siebie zapraszam? Żal mi ciebie, i tyle.

Kostek siedział na wózku inwalidzkim i patrzył przez zakurzone okno na podwórze szpitalne. Nie miał szczęścia okno jego sali wychodziło na wewnętrzny dziedziniec, gdzie stały ławki i kwietniki, ale rzadko pojawiali się tam ludzie. Do tego była zima, więc pacjenci rzadko wychodzili na spacery.

W sali był sam. Tydzień temu wypisano jego sąsiada, Janka Zawadzkiego, i od tego czasu zrobiło się jeszcze smutniej. Janek był duszą towarzystwa wesoły, gadatliwy i znał milion historii, które opowiadał z wyraźnym talentem aktorskim. I nic dziwnego studiował aktorstwo na trzecim roku.

W jego towarzystwie nie sposób się nudzić. Do tego codziennie przychodziła do niego matka, przynosząc domowe ciasta, owoce i słodycze, którymi chętnie dzielił się z Kostkiem.

Gdy Janek odszedł, salę opuścił też ten domowy nastrój, a Kostek poczuł się samotny jak nigdy.

Jego przygnębiające myśli przerwała pielęgniarka wchodząca do sali. Na jej widok zmartwił się jeszcze bardziej zamiast miłej, młodej Asi, pojawiła się wiecznie ponura i niezadowolona Ludmiła Arkadiuszówna.

Przez dwa miesiące w szpitalu Kostek nigdy nie widział, by się uśmiechnęła. A jej głos pasował do wyrazu twarzy ostry, szorstki, nieprzyjemny.

No co, rozsiadłeś się? Marsz na łóżko! warknęła, trzymając w ręce strzykawkę.

Kostek westchnął, posłusznie zawrócił wózek i podjechał do łóżka. Ludmiła Arkadiuszówna sprawnym ruchem pomogła mu się położyć, a potem odwróciła go na brzuch.

Spodnie ściągaj rozkazała. Kostek posłuchał i nic nie poczuł. Zastrzyki robiła mistrzowsko, za co w duchu był jej wdzięczny.

*Ile ona może mieć lat?* pomyślał, patrząc na nią, gdy szukała żyły na jego wychudzonej ręce. *Pewnie już emerytka. Małą emeryturę, więc musi pracować, dlatego taka zła.*

Tymczasem pielęgniarka wbiła igłę w bladoniebieską żyłę, zmuszając go tylko do lekkiego grymasu.

No i po wszystkim. Lekarz był dziś? spytała niespodziewanie, już zabierając się do wyjścia.

Nie, jeszcze nie pokręcił głową Kostek. Może przyjdzie później

No to czekaj. I przy oknie nie siedź przewieje cię, i tak wyglądasz jak szczapa rzuciła i wyszła.

Kostek chciał się obrazić, ale nie mógł w jej słowach, mimo szorstkości, wyczuwał troskę. Nawet jeśli ukrytą.

A troski miał ktoś mało. Kostek był sierotą. Rodzice zginęli, gdy miał cztery lata w ich wiejskim domu wybuchł pożar, a on był jedynym, który przeżył.

O tamtej tragedii przypominała mu blizna na ramieniu i nadgarstku matka, ratując go, wyrzuciła przez okno na zaspę śnieżną na sekundę przed tym, jak zawalił się płonący dach.

Tak trafił do domu dziecka. Krewni mieli go, ale nikt nie kwapił się, by go przygarnąć.

Po matce odziedziczył łagodny charakter, marzycielskość i jasnozielone oczy. Po ojcu wysoki wzrost, długie kroki i talent do matematyki.

Pamiętał rodziców słabo tylko oderwane fragmenty wspomnień, jak kadry z filmu: on z mamą na wiejskim festynie, machający chorągiewką, albo siedzący na ramionach ojca, z wiatrem we włosach.

Pamiętał też rudego kota może miał na imię Mruczek, a może Puszystek? Nic więcej mu nie zostało nawet album ze zdjęciami spłonął w tym przeklętym ogniu.

W szpitalu nikt go nie odwiedzał nie miał komu. Gdy skończył osiemnaście lat, dostał od państwa jasny pokój w akademiku na czwartym piętrze.

Samotność mu nie przeszkadzała, ale czasem ogarniała go taka tęsknota, że mógłby płakać. Z czasem przywykł, a nawet znalazł w tym zalety.

Ale sierocia przeszłość dawała o sobie znać widząc dzieci z rodzicami na placu zabaw czy w sklepie, Kostek odczuwał gorycz.

Po szkole chciał iść na studia, ale nie starczyło mu punktów. Poszedł do technikum tam mu się podobało, specjalność wciągnęła go całkiem.

Tylko z kolegami z grupy się nie zgrał cichy i zamknięty, był dla nich nudny. A i on nie miał z nimi o czym rozmawiać wolał książki i czasopisma naukowe od imprez i gier komputerowych.

Z dziewczynami też nie szło jego skromność nie była atutem wobec bardziej pewnych siebie rywali. Do tego, choć miał już osiemnaście i pół, wyglądał na szesnastolatka.

Szybko stał się czarną owcą w grupie, ale najwyraźniej wcale mu to nie przeszkadzało.

Dwa miesiące temu, spiesząc się na zajęcia, poślizgnął się w zimowym przejściu podziemnym i złamał obie nogi. Złamania były poważne, goiły się długo i boleśnie, ale ostatnio było już lepiej.

Miał nadzieję, że go wypiszą, ale wraz z nią przyszły obawy w jego akademiku nie było windy ani podjazdów dla wózków. A na nim miał jeszcze długo jeździć

Po obiedzie przyszedł doktor Roman Abramowicz, ortopeda. Po badaniu i przejrzeniu zdjęć orzekł:

No, Konstantynie, dobra wiadomość kości w końcu się zrosły jak należy. Za kilka tygodni staniesz na nogach. Dalsze leczenie w przychodni. Za godzinę będzie wypis ktoś cię odebrać?

Kostek skinął głową.

To dobrze. Ludmiła pomoże ci się spakować. Bądź zdrów i nie wracaj do nas.

Postaram się.

Lekarz mrugnął i wyszedł, a Kostek zaczął gorączkowo myśleć, co teraz. Przerwała mu Ludmiła Arkadiuszówna.

No co, siedzisz? Wypisują cię. Podsunęła mu plecak spod łóżka. Zbieraj się. Nina Piotrowna przyjdzie zmienić pościel.

Kostek spakował się pod jej czujnym okiem.

Po coś lekarzowi kłamał? spytała, przechylając głowę.

O czym mówicie? zrobił zdziwioną minę.

Nie udawaj, Kostek. Wiem, że nikt po ciebie nie przyjdzie. Jak do domu dotrzesz?

Jakoś się dostanę.

Jeszcze ze dwa tygodnie nie będziesz chodził. Jak sobie poradzisz?

Dam radę, nie jest