Krzysiu, czy ty masz rozum? Myślisz, że zapraszam cię do siebie dla pieniędzy? Po prostu mi cię żal, tyle w tym jest.

*Notatki z pamiętnika*

Krzysiu, ty oszalałeś? Myślisz, że zapraszam cię do siebie za pieniądze? Po prostu mi cię żal, i tyle.

Krzyś siedział na wózku inwalidzkim i wpatrywał się przez zakurzone okno w szpitalny dziedziniec. Nie miał szczęścia jego okno wychodziło na wewnętrzny plac, gdzie stały ławki i klomby, ale rzadko ktoś tam zaglądał. Do tego była zima, pacjenci prawie nie wychodzili na spacery. W sali został sam tydzień temu jego sąsiada, Janka Kowalskiego, wypisano do domu, i od tamtej pory Krzyś czuł się jeszcze bardziej samotny.

Janek był duszą towarzystwa wesoły, gadatliwy, znał milion historii, które opowiadał jak prawdziwy aktor. Bo i był aktorem studiował na trzecim roku szkoły teatralnej. W jego towarzystwie nie sposób się było nudzić. Do tego codziennie przychodziła do niego matka, przynosząc domowe ciasta, owoce i słodycze, którymi chętnie dzielił się z Krzysiem.

Gdy Janek odszedł, w sali zrobiło się pusto. Krzyś czuł się teraz bardziej opuszczony niż kiedykolwiek.

Jego ponure myśli przerwała pielęgniarka. Spojrzał na nią i westchnął zamiast sympatycznej młodej Asi, przyszła wiecznie markotna, zawsze niezadowolona Ludmiła Stefanowa.

Przez dwa miesiące w szpitalu nigdy nie widział, żeby się uśmiechnęła. Jej głos pasował do wyrazu twarzy ostry, szorstki, nieprzyjemny.

No co się rozsiadłeś? Na łóżko, marsz! warknęła, trzymając w ręce strzykawkę.

Krzyś posłusznie podjechał wózkiem do łóżka. Ludmiła Stefanowa sprawnie pomogła mu się położyć, a potem odwróciła go na brzuch.

Spodnie ściągaj rozkazała. Krzyś posłuchał i nic nie poczuł. Igła wbita została perfekcyjnie za to zawsze w duchu jej dziękował.

*Ile ona może mieć lat?* zastanawiał się. *Pewnie już na emeryturze, ale musi pracować, bo emerytura mała. Stąd ta złość.*

Tymczasem pielęgniarka wbiła igłę w jego bladą, ledwo widoczną żyłę. Krzyś tylko lekko się skrzywił.

Gotowe. Lekarz był? spytała już przy drzwiach.

Nie, może później

No to czekaj. I nie siedź przy oknie przewieje cię, i tak wyglądasz jak szczapa.

Krzyś chciał się obrazić, ale nie mógł. W jej słowach, mimo szorstkości, było coś troskliwego. A troska była mu obca.

Krzyś był sierotą. Rodzice zginęli, gdy miał cztery lata. W ich wiejskim domu wybuchł pożar, a on jako jedyny przeżył. Przypominała mu o tym blizna na ramieniu matka, ratując go, wyrzuciła przez okno w śnieg na podwórko. Sekundę później zapadł się dach, grzebiąc całą rodzinę.

Został sam. Krewni mieli go wielu, ale nikt nie chciał się nim zająć. Trafił do domu dziecka.

Po matce odziedziczył łagodny charakter, marzycielskość i jasnozielone oczy. Po ojcu wysoki wzrost i talent do matematyki.

Pamiętał ich słabo. Tylko oderwane obrazy: święto na wsi, ojciec noszący go na barana, letni wiatr na twarzy I rudego kota może Mruczka, może Puszka? Więcej nie zostało nic nawet zdjęcia spłonęły.

W szpitalu też nikt go nie odwiedzał. Gdy skończył osiemnaście lat, dostał pokój w akademiku. Lubił samotność, ale czasem tęsknota ściskała gardło.

Po szkole chciał iść na studia, ale nie zdał. Został technikum. Specjalność mu się podobała, ale z kolegami nie dogadywał się cichy, zamknięty, wolał książki od imprez.

Dwa miesiące temu, spiesząc się na zajęcia, poślizgnął się w przejściu podziemnym i złamał obie nogi. Leczenie było długie, ale w końcu nadszedł dzień wypisu.

Lekarz, Roman Nowak, uśmiechnął się:

No, Krzysztofie, dobra wiadomość złamania się zrastają. Za kilka tygodni będziesz mógł chodzić o kulach. Wypisujemy cię. Ktoś po ciebie przyjdzie?

Krzyś skinął głową.

Świetnie. Ludmiła pomoże ci się spakować.

Gdy lekarz wyszedł, Krzyś zaczął się zastanawiać, jak poradzi sobie w akademiku bez windy. Jego myśli przerwała Ludmiła Stefanowa.

Czemu się gapisz? Pakuj się. Pościel trzeba zmienić.

Krzyś wrzucił rzeczy do plecaka. Pielęgniarka popatrzyła na niego uważnie.

Czemu skłamałeś lekarzowi?

O czym mówisz?

Nie udawaj. Wiem, że nikt po ciebie nie przyjdzie. Jak wrócisz do domu?

Jakoś się dostanę.

Przecież jeszcze długo nie będziesz chodzić. Jak sobie poradzisz?

Dam radę.

Nagle Ludmiła usiadła obok niego.

Krzysiu, to może nie moja sprawa, ale potrzebujesz pomocy. Nie obrażaj się, mówię prawdę.

Poradzę sobie.

Nie poradzisz. Jestem w tym zawodzie od lat. Dlaczego się upierasz?

A pani dlaczego się wtrąca?

Bo może zostań u mnie. Mieszkam za miastem, ale dom mam parterowy. Jest wolny pokój. Jak wyzdrowiejesz, wrócisz do siebie. Mieszkam sama, mąż dawno nie żyje, dzieci nie mam.

Krzyś spojrzał na nią zaskoczony. Mieszkać u obcej kobiety? Ale może nie była już taka obca?

No i co? Jedziesz? spytała szorstko.

Krzyś się zawahał. Z jednej strony wstyd. Z drugiej naprawdę nie da rady sam.

Zgoda. Tylko nie mam pieniędzy.

Ludmiła spojrzała na niego z oburzeniem.

Krzysiu, ty oszalałeś? Myślisz, że zapraszam cię za pieniądze? Po prostu mi cię żal.

Nie chciałem pani urazić

Nie uraziłeś. Chodź, pojedziemy.

Jej dom był mały, ale przytulny. Krzyś pierwszych dni wstydził się wszystkiego.

Przestań się krępować. Nie jesteś gościem powiedziała w końcu stanowczo.

Polubił to miejsce śnieg za oknem, zapach drewna w piecu, domowe jedzenie. Czuł się jak w domu.

Minęły tygodnie. Wózek odszedł w zapomnienie, potem kule. Nadszedł czas powrotu do miasta.

Po wizycie w przychodni Krzyś, utykając, szedł obok Ludmiły.