Kot spał z moją żoną – odpychał mnie łapami, patrzył z drwiną, a żona śmiała się i pieściła swojego …

Kot spał z moją żoną. Przyklejał się do niej plecami i wszystkimi czterema łapami odpychał mnie precz. A rano patrzył na mnie z bezczelnym, kpiącym spojrzeniem. Wściekałem się, ale nic nie mogłem poradzić. Ulubieniec, proszę bardzo. Oczko w głowie i słoneczko. Żona się śmiała, ale mi zdecydowanie nie było do śmiechu.

Dla tej właśnie słodkiej kruszynki na patelni skwierczał dorsz. Później żona starannie wydłubywała ości, a chrupiącą złocistą skórkę układała w zgrabną piramidkę obok jeszcze ciepłych parujących kawałków na jego porcelanowym talerzyku z Bolesławca.

Kot łypał na mnie złośliwie, jakby chciał powiedzieć:
Ty to masz pecha, ja tu jestem prawdziwym panem domu i pupilkiem.
Z ryby dostawałem te fragmenty, na które nawet kot nie spojrzał. Słowem: kot ze mnie regularnie kpił. Odwdzięczałem mu się więc po swojemu a to lekko odepchnąłem z talerza, a to zrzuciłem z kanapy. Wojna pozycyjna, proszę państwa.

Czasami w moich kapciach i półbutach lądowały miny z opóźnionym zapłonem. Żona wtedy rechotała i mówiła:
Zasłużyłeś sobie, nie powinieneś go drażnić! i głaskała swojego puchatego aniołka. Szary kot patrzył na mnie takim wzrokiem, że aż westchnąłem. Co zrobić, żona tylko jedna z kotem muszę żyć w tandemie. Nie było o czym dyskutować, trzeba było zacisnąć zęby.

Ale tego poranka…

Tego dnia, kiedy szykowałem się do pracy, z przedpokoju dobiegł mnie dramatyczny wrzask żony. Pobiegłem tam i moim oczom ukazał się apokaliptyczny widok: sześć kilo kłaków, pazurów i czystej furii szarżowało na żonę niczym byk na czerwoną chustę.

Gdy mnie zobaczył, kot jednym skokiem wylądował mi na piersi i odepchnął mnie tak, że aż wywinąłem orła i wyleciałem na parkiet. Zerwałem się, porwałem krzesło i trzymając je jak tarczę, złapałem żonę za rękę i popędziliśmy do sypialni. Kocur huknął o nogę krzesła i zawył tak, że aż dreszcze po plecach przeszły.

Nie powstrzymało go to jednak atakował nas uparcie, dopóki nie zatrzasnęliśmy drzwi od sypialni. Przystanęliśmy wysłuchując syknięć zza drzwi. Potem wydobyliśmy z apteczki spirytus i jodynę, by posmarować sobie setki zadrapań. Stojąc w sypialni, żona dzwoniła do pracy, informując, że nasz kot oszalał, podrapał nas i jedziemy zamiast do biura do szpitala. Po niej wszystko dokładnie powtórzyłem swojemu kierownikowi.

I wtedy…

Nagle ziemia zadrżała, dom się zachwiał. W kuchni z hukiem posypały się szyby, a w łazience pękło okno. Telefon wysunął mi się z ręki. Zapadła głucha cisza. Zapominając o kocie, wypadliśmy z sypialni do kuchni i przez okno wyjrzeliśmy na ulicę.

Przed blokiem ziała potężna dziura. Dookoła leżały szczątki samochodów. Zorientowałem się, że to był mały dostawczak sąsiada, zapakowany butlami gazowymi. Najwyraźniej wybuchł. Na parkingu auta porozrzucane jak żuki na plecach; w oddali rozbrzmiewały syreny policji i pogotowia.

Oniemiali, z żoną jednocześnie obróciliśmy się w stronę kota.

Siedział w kącie, tulił do brzucha złamaną przednią łapkę i cicho łkał.

Żona zapiszczała i rzuciła się go przytulić. Ja chwyciłem kluczyki od auta i pognałem z nimi, mijając windę i przeskakując po schodach, jakby ścigał nas sam diabeł. Siedem pięter pokonane w milczeniu.

Niech wybaczą nam wszyscy ci, którym wybuch zniszczył auta, ale my mieliśmy własnego rannego.

Nasze auto na szczęście stało za blokiem. Wskoczyliśmy i ruszyliśmy do zaprzyjaźnionego weterynarza. Po drodze miałem wrażenie, jakby mi po duszy drapały stado kotów, jeszcze w rytm nastrojowej piosenki Wojciecha Młynarskiego Jeszcze w zielone gramy, emitowanej na nieszczęście w radiu.

Godzinę później żona wychodziła z przychodni tuląc swoje futrzaste szczęście, a nasz kot… kot paradował w dumnie zabandażowanej łapie i obnosił obrażenia przed innymi właścicielami pupili. Gdy opowiedzieliśmy historię z wybuchem, wszyscy podleśli, głaskali i rozpływali się nad naszym bohaterem.

W domu żona od razu wzięła się za gotowanie kotu ulubionego dorsza. Smażyła jak zawsze, wydłubywała najdrobniejsze ości i układała chrupiącą skórkę w estetyczną kupkę. Mnie znów przypadły resztki.

Kot, utykając na trzech łapach, podszedł do swojej miski i krzywiąc się z bólu, spojrzał na mnie. Chciał zrobić swoją zwykłą, pogardliwą minę, ale wyszedł raczej grymas cierpienia.

Byłem akurat bardzo zajęty, spieszno mi było. Kiedy jednak skończyłem, podszedłem do jego talerzyka i dołożyłem swoją część ryby już oczyszczoną z ości.

Kot wpatrywał się we mnie w osłupieniu, podkuloną łapkę trzymał przy piersi i cichutko, pytająco zamiauczał.

Podniosłem go, przytuliłem do twarzy i powiedziałem:
Może i jestem nieudacznikiem, ale skoro mam taką żonę i takiego kota, to jestem najszczęśliwszym frajerem na świecie. Po czym pocałowałem go w pyszczek.

Kot zamruczał i szturchnął mnie swoją wielką głową w policzek. Postawiłem go na podłodze i, krzywiąc się, zaczął wcinać swoją rybę, a my z żoną, objęci, patrzyliśmy na niego i uśmiechaliśmy się.

Od tego czasu kot śpi tylko ze mną. Zagląda mi prosto w oczy, a ja mam tylko jedno ciche życzenie do Boga:

Pozwól mi mieć ich żonę i kota obok siebie jak najdłużej.

I tylko o to proszę.

Naprawdę.

Bo to jest właśnie szczęście, szczere, polskie.