Kot, który spał z nią i odpychał mnie łapami

Kot spał z żoną. Wtulony w nią plecami, odpychał mnie wszystkimi czterema łapami. Rankiem patrzył bezczelnie, z drwiącą miną. Próbowałem protestować, ale cóż mogłem zrobić? Ulubieniec, nic dziśnego. Słoneczko, skarbiec. Żona się śmiała, mnie jednak do śmiechu nie było.

Dla tej „słoneczkowej” istoty smażyła się ryba, z której później wyjmowano ości, a chrupiącą skórkę układano w schludną górkę obok soczystych, parujących kąsków na jego talerzu.

Mruczek spoglądał na mnie z krzywym uśmieszkiem, jakby mówił:
„Ty frajerze, ja tu rządzę”.

Mnie zostawały resztki, których wzgardził cham. W skrócie: znęcał się nade mną, jak chciał. Odpłacałem pięknym za nadobne – potrącałem go przy misce, zrzucałem z kanapy. Wojna na całego.

Czasem w buty podkładał „niespodzianki”. Żona tylko się śmiała:
– Nie drażnij go!

I głaskała swojego skarbca. Kot patrzył na mnie z wyższością. Wzdychałem. Co poradzić? Żonę miałem jedną – dyskusja bezcelowa. Trzeba było znosić.

Lecz tego ranka…
Gdy szykowałem się do pracy, z przedpokoju dobiegł krzyk Zofii. Wpadłem tam, by ujrzeć scenę: sześć kilogramów nastroszonego futra, szponów i furii rzucało się na żonę jak byk na czerwoną płachtę.

Zwierzak skoczył mi na klatkę, aż wyleciałem na podłogę. Chwyciłem krzesło, osłaniając się jak tarczą, i wciągnąłem Zofię do sypialni. Mruczek uderzył w nogę mebla, zawył przeraźliwie.

Nie zatrzymało go to. Atakował, póki nie zatrzasnęliśmy drzwi. Staliśmy, nasłuchując syku za nimi, później opatrywaliśmy zadrapania jodyną z apteczki.

Zofia dzwoniła do pracy, tłumacząc, że kot oszalał i musimy jechać do szpitala. Ja powtórzyłem to szefowi słowo w słowo.
Wtedy…

Ziemia drgnęła, dom zatrzeszczał. W kuchni wypadły szyby, w łazience pękła ta od ulicy. Upuściłem telefon. Cisza. Zapominając o kocie, wybiegliśmy do kuchni.

Przed blokiem gapiała się ogromna dziura. Wokół leżały szczątki sąsiedzkiej furgonetki na gaz, z kilkoma butlami. Te pewnie eksplodowały. Na parkingu auta przewrócone do góry kołami, jak bezradne żółwie. W oddali wyły syreny.

Oszołomieni spojrzeliśmy na Mruczka. Siedział w kącie, tuląc złamaną przednią łapę i cicho skomląc.

Zofia krzyknęła, porwała go na ręce. Wyrwałem kluczyki, zbiegliśmy siedem pięter bez słowa.

Niech wybaczą poszkodowani – mieliśmy swojego rannego.
Nasze auto stało za blokiem. Pognaliśmy do znajomego weterynarza. Serce waliło mi jak młot.

Godzinę później Zofia niosła swego bandażowanego skarbca, a ten… demonstrował łapę innym pacjentom. Gdy usłyszeli, co się stało, wszyscy rzucili się go głaskać.

W domu żona smażyła mu ulubioną sandacza. Wyjęła ości, ułożyła chrupiącą skórkę. Dla mnie – resztki.

Mruczek, kulejąc, podszedł do miski. Chciał spojrzeć z pogardą, ale wykrzywił go grymas bólu.
Szybko skończyłem jeść, dokładając mu swą porcję, czystą z ości.

Zamarł, wpatrzony we mnie zdumiony. Podkurczył łapę i cicho zamiauczał.

Wzią