Kot, który spał z moją żoną i patrzył z wyzwaniem

Kot spał z żoną. Opierał się o nią plecami, odpychając mnie wszystkimi czterema łapami. Rankiem patrzył bezczelnie, z drwiącą miną. Kląłem, lecz nic nie mogłem poradzić. Ulubieniec, rozumiecie? Słoneczko i skarbik. Żona się śmiała, mnie do śmiechu nie było.

Dla tej właśnie „słoneczkowej” delikatności smażono rybę, usuwano ości, a chrupiącą skórkę układano w schludną górkę obok parujących, soczystych kawałków na jego talerzu.

Mruczek spoglądał na mnie z krzywym uśmieszkiem, który zdawał się mówić:
„Tyś frajer, a ja tu prawdziwy pan i władca”.

Mnie zostawały resztki, których nie chciał ten darmozjad. W skrócie: znęcał się nade mną, jak mógł. Odpłacałem pięknym za nadobne – potrącałem go od miski, zrzucałem z kanapy. Wojna na całego.

Czasem w buty podkładał „niespodzianki”. Żona tylko się śmiała:
– Sam jesteś winien, że go drażnisz.

I głaskała swojego skarbika. Kot patrzył na mnie z wyższością. Wzdychałem. Cóż było robić? Żonę miałem jedną – dyskusje nie wchodziły w grę. Trzeba było znosić.

Lecz tego ranka…
Zbierając się do pracy, usłyszałem z przedpokoju rozpaczliwy krzyk Zofii. Wpadłem tam – sześć kilogramów nastroszonej sierści, szponów i wściekłości rzucało się na żonę jak byk na czerwoną płachtę.

Ujrzawszy mnie, bestia skoczyła mi na pierś, aż wyleciałem na podłogę. Zerwałem się, chwyciłem krzesło jak tarczę, pociągnąłem żonę do sypialni. Kot uderzył w nogę mebla, zawył przeraźliwie.

To go nie powstrzymało. Atakował, póki nie zatrzasnęliśmy drzwi. Staliśmy, nasłuchując syku za nimi. Potem opatrywaliśmy spirytusem i jodyną liczne zadrapania.

Zofia dzwoniła do pracy, tłumacząc, że kot oszalał i musimy jechać do szpitala. Ja powtórzyłem to szefowi słowo w słowo.
Wtedy…

Ziemia drgnęła, dom zatrząsł się. W kuchni wypadły szyby, w łazience pękło okno. Telefon wypadł mi z dłoni. Zapadła grobowa cisza. Zapominając o kocie, wybiegliśmy do kuchni.

Przed blokiem gapiała się ogromna dziura. Wokół leżały szczątki sąsiadowego gaziksa – małej ciężarówki na gaz, z kilkoma butlami. Te pewnie eksplodowały. Na parkingu auta leżały jak przewrócone żółwie, kręcąc kołami. W oddali wyły syreny.

Oszołomieni spojrzeliśmy na Mruczka. Siedział w kącie, tuląc do piersi złamaną przednią łapę i cicho skomlał.

Zofia krzyknęła, porwała go na ręce. Wyrwałem kluczyki, pomknęliśmy po schodach – siedem pięter w dół bez słowa.

Niech wybaczą poszkodowani – mieliśmy swojego rannego.
Nasze auto stało za blokiem. Pognaliśmy do znajomego weterynarza. Serce ściskało mi się z niepokoju.

Po godzinie Zofia wyszła z gabinetu, niosąc swe skarbisko. On zaś, z zabandażowaną łapą, demonstrował ją innym zwierzakom w poczekalni. Gdy ludzie usłyszeli, co się stało, rzucili się głaskać bohatera.

W domu żona smażyła mu ulubionego dorsza. Wyjęła ości, ułożyła chrupiącą skórkę. Dla mnie – resztki.

Kot, kulejąc, podszedł do miski. Chciał spojrzeć pogardliwie, lecz wyszła mu grymas cierpienia.
Skończywszy jeść, podszedłem, dokładając mu swoją porcję bez ości.

Zamruczał zdumiony, przycisnął łapę do brzucha i cicho zawiał.

Wziąłem go na ręce, przytuliłem:
– Może i frajer ze mnie. Ale skoro mam taką żonę i takiego kota – to najszczęśliwszy frajer pod słońcem.

Pocałowałem go w głowę. Zamruczał, trąc nosem mój policzek.

Postawiłem go przy misce. Jadł, mrużąc oczy z bólu. My z Zosią, przytuleni, patrzyliśmy na niego z uśmiechem.

Od tamtej pory śpi tylko ze mną. Gdy zagląda mi w oczy, modlę się tylko o jedno: